Doorgaan naar hoofdcontent

Begin van een mooie vriendschap

Huilend stond ik bij het schoolplein. Geen idee hoe het goed zou gaan komen. Daar kwamen de eerste andere moeders, pfff wat zouden ze wel niet denken. Maar ach laat los. Iedereen is weleens verdrietig. Eén van de moeders kwam naar mij toe: wat is er Petrina? Misschien kan ik je helpen.

Daar stroomde de tranen nog harder! Ja ik moet iets heel moeilijks tegen de juffen vertellen op school, de kindjes kunnen er echt niet bij zijn, en daarna moet ik ook nog naar een coach, want.......... en daar kwam het voor het eerst over mijn lippen, mijn man wil scheiden van mij.

Kordaat besloot zij: ik neem je kindjes mee uit school! Komt allemaal goed, ze vertelde haar adres en daar kwamen de kinderen uit school, ze nam hun mee en ik had tijd om te praten op school. En later bij mijn coach.

Eenmaal klaar zocht ik waar ze eigenlijk woonde, ik had geen idee. Hiervoor hadden we weleens bij het schoolplein met elkaar gesproken maar dat is bij ons heel normaal. Echt iedereen praat hier met elkaar, heerlijk!

Eindelijk had ik de straat gevonden, maar goed ik was er nog niet ik moest ook nog even zoeken naar de voordeur. Toen ik binnen kwam vroeg ik hoe het gegaan was. En ze vroeg of ik mee at. En ik begon heel hard te huilen. Dat ze dat wilde, wauw wat was dit voor een lieve vrouw!

Ik gaf aan dat dit toch niet kon, ik was al zo tot last geweest vond ik. Maar dat zag ze anders, welnee, je kinderen hebben heerlijk hier gespeeld. En ze gaf haar man instructies haal eens even nog meer patat. En die vloog op zijn crossfiets naar de winkel. En wij gingen in de tuin zitten praten. De kinderen speelde en hebben we inderdaad niet gehoord. En voor ik het wist was haar man alweer terug. En zaten we heerlijk aan de patat.

Ondertussen hebben we samen zoveel meegemaakt en zijn we bijna zussen geworden. Maar blijf het bijzonder vinden hoe we elkaar hebben leren kennen. En ook hoe mijn vriendin is. Staat altijd klaar en zo veel wijsheid en liefde. Een zegen om haar te mogen kennen en in mijn leven te hebben!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…