Doorgaan naar hoofdcontent

Van koud naar warm

Zie je het voor je?
Een meisje is heerlijk aan het schaatsen.
Wat is dat heerlijk, ze geniet, het gevoel doordat het ijs onder haar schaatsen door glijd, de natuur aan haar voorbij schuift.
Niet bewust van de gevaren die dreigen.
Ze schaats verder met haar blik naar een mooie horizon.

Tot dat moment, ze zakt weg, het is koud.
Verschrikkelijk koud, ze verstijfd.
Ze weet het, ze is in een wak geschaatst!
Geen mooie horizon te zien, zal ze die ooit weer terug zien?

Ze vond een manier om te overleven in dat koude water.
Jarenlang hield ze het daar vol.
Dat op zich was al een heel bijzonder iets.
Daar kwam het moment dat ze terug kon zwemmen naar het wak en boven kwam.
Ze durfde om zich heen te kijken.
Maar direct ging ze weer terug.
Nee niet meer zo diep als dat ze viel.
Daardoor ging het de keer erna makkelijker.

Weer ging ze omhoog boven het wak, ze keek niet alleen om zich heen.
Ze probeerde met die laatste kracht op het ijs terug te klimmen.
Dit was een heel zwaar proces.
Heel vaak viel ze terug in het koude water.
Soms verloor ze de hoop dat het ooit zal gaan lukken
De tijd, de kou het had sporen nagelaten.
Het ijs was glad, het was nieuw en zo anders als dat ze gewend was.
Maar eindelijk zat ze daar.

Veilig zou je denken.
Maar toen kwamen daar mensen die haar zagen zitten.
Ze renden op haar toe.

Wat schrok ze!

Niet van de mensen hoor, ze waren niet eng en ze vond ze niet raar.
Maar het verschil was zo groot.
Zolang had ze in de kou geleefd, en deze mensen waren warm gewend.
Zolang had ze in de min geleefd, en deze mensen brachten allemaal plus.
Het was teveel plus, en zij had teveel min in zich.

Dit meisje, dat was ik.

Wat hielp het meisje in dit beeld verhaal?
Mensen die niet schrokken van het feit dat dit meisje wilde vluchten.
Die gewoon plus bleven aan bieden, er telkens weer stonden.
Mensen die zichzelf iets minder plus konden maken, die naast mij konden staan en mij hielpen op weg naar de plus.
Wat is het lastig als je min bent en al die mensen die plus zijn ziet, het stoot af, geeft het gevoel van: dat is wel voor hen maar niet voor mij.
Liefde, en geluk nee dat is niet voor mij!
Warm hoort niet in mijn leven, daar hoort kou.
Met de kou kon ik toch omgaan, dus wat maakt het uit?

Als mensen mij een knuffel gaven dan viel ik om en ging zo hard huilen!
Het was teveel voor mij.
Kon er niet mee omgaan.

Vandaag sprak ik met een vriendin over Paulus.
Hij was voor de Joden een Jood en voor de Grieken een Griek.
Dit doordat hij in twee culturen is opgegroeid.
Hij kon naast deze mensen staan, hun begrijpen maar tegelijk kon hij hen ook op de goede weg wijzen.
Laten zien dat het er ook voor hun is.
Hij maakte zichzelf niet hoger als de mensen waar hij mee sprak, of waar hij aan schreef.
Hij verlaagde zichzelf en vond zichzelf de minste van alle apostelen.
Samen wandelen met God.
Hij erkende dat hij zelf namelijk niet tot het goede in staat was, dat hij telkens weer God nodig had.
Op die manier ging hij naast de Joden en Grieken van die tijd staan.

Dat is de manier waardoor koud, veilig, warm kan worden!
Het is hartverwarmend als er dit soort mensen in je leven zijn!






Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…