Doorgaan naar hoofdcontent

Mezelf liefhebben (3)

Nu ik ermee bezig ben vallen steeds meer kleine dingen op. Zo was het van de week opeens, het besef: Wat denk ik snel dat iets door mij komt. Dat ik ' schuldig'  ben. Terwijl op dat moment het niet draait om schuld. Ook kan ik door eigenlijk maar kleine, en vooral ook onbelangrijke, dingen een bevestiging vinden dat ik fout ben, dat ik faal. Mijn meetlat ligt hoog, en als ik het niet haal dan is er een soort schaamte. Dat gevoel dat je niet goed genoeg ben. Of er niet mag zijn. Dit komt vooral naar boven bij negatieve situaties. Daarom is het belangrijk om mijn gedachten over mezelf hierbij te veranderen. Dit is nu zo'n cirkel geworden. Wanneer het even anders gaat, dan hoeft het niet direct mis te gaan, komen negatieve gedachten over mezelf naar boven. Dat helpt niet echt naar een positief eindresultaat. Ik weet dat ik mezelf kan gaan omarmen, maar voor mij blijft het nog wel een vraag: Hoe doe je dat dan?


Omarmen


Afgelopen week kreeg ik weer een nieuw inzicht. Wanneer anderen last hebben van negatieve emoties dan kan ik er voor hen zijn. Hen het gevoel geven dat ze er mogen zijn, ze figuurlijk omarmen. Ik kan er voor anderen zijn. Zoals ik er ben voor hen, als zij het moeilijk hebben of als het tegen zit. Zo mag ik er ook zijn voor mezelf. Omarm mezelf, wees lief voor mezelf. Maar heel eerlijk? Het is wel gek.... Voor de spiegel staan en zeggen: Ik hou van mezelf. Dat had ik in mijn vorige deel geschreven als iets wat ik zou gaan doen. Maar ik schiet er nog bij in de lach. Ja het zeggen kan ik wel. Maar het is nog geen waarheid. Het voelt ook enorm ongemakkelijk. Waarom is het eigenlijk zo raar om positief tegen mezelf te spreken? Voel ik mij belachelijk, of niet goed wijs, wanneer ik mezelf een compliment geef. Ja als ik iets goed gedaan heb, dan mag het. Maar toch niet gewoon, zomaar, om wie ik ben?

Wat een liefde!


Nu zo voor de pasen, een tijd waarin ik nog meer stil sta bij wat Jezus voor mij heeft gedaan, komen daarin ook veel gevoelens naar boven. Jezus hield zoveel van mij, dat Hij voor mij (en ook voor jou!) aan het kruis stierf. Waarom voor mij? Zoveel onvoorwaardelijke liefde toont Hij hiermee. Dan stroomt mijn hart over. Met dat ik dit typt voel ik alles in mij tintelen. Ik schreef in deel 2 namelijk ook dat ik Gods waarheid over mezelf zal lezen, uitspreken, om mezelf daarmee te voeden. En als ik eerlijk zegt, raakt die mij altijd weer diep! Daarbij voel ik mij niet belachelijk, zoals wanneer ik mezelf aanspreek vanuit mezelf. Nee dan voel ik mij bijzonder, geliefd, en waardevol. Vanuit mijn zelfbeeld kan ik twijfels op verschillende vlakken voeden. Op gebied van er zijn voor mezelf, omgaan met anderen, onderhouden van relaties, maar het twijfelen over mezelf kan ook doorwerken in mijn geloofsleven. Het is dus een gebied wat mij heel kwetsbaar maakt, of kan maken. Is het daarom dat God het zo naar boven bracht, telkens weer? Ik stopte het nog lange tijd weg, zo erg is het niet. Maar het is wel een vorm van schade doen aan jezelf. Innerlijk kan ik mezelf veel pijn doen, geef ik mezelf veel schoppen, ga ik vaak over mijn grenzen. Omdat ik vind dat het moet, omdat het zo hoort of omdat ik anders faal. Heb je naaste lief zoals jezelf! Het is enorm belangrijk merk ik wel. God vind het belangrijk voor mij. Het is fijn om te merken dat Zijn Woorden mijn hart kunnen bereiken. Maar eerlijk? Ik vind het echt lastig. Wat zitten sommige patronen diep, het is gek om anders te doen, zwaar om het aan te pakken. Maar ik weet dat God geduld met mij heeft, en bij mij is.




Cadeautje



Herken jij jezelf in wat ik schrijf? Probeer er aan te werken. Ik weet dat we, met God, ertoe in staat zijn om van ons zelf te gaan houden. Ik wil iets mee geven waarvan ik zelf in het begin echt moest huilen. Ik las in het boek, adem in adem uit, over Prediker 3, geschreven door Judith Stoker: Elke adem is een geschenk van God aan ons (ook aan mij). Elke keer als je inademt zegt God tegen jou: Jij mag er zijn! Jij hebt bestaansrecht. Ik wilde jou! Mijn beeld is over mezelf is nog niet zover, maar ik ben ermee aan de slag gegaan. Ik wil mezelf accepteren, niet alleen wanneer ik goed doe, maar gewoon om wie ik ben. Met alles wie ik ben. Zowel de positieve eigenschappen, als de negatieve.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je reageren, heb je vragen, of wil je jouw ervaring delen? Dit kan, je mag uiteraard onder deze blog reageren, maar je mag ook altijd mailen naar schrijfgelukjes@gmail.com

Wil je eerdere delen in deze serie lezen? Dat is mogelijk via de volgende klikbare linken:

Mezelf liefhebben (1)
Mezelf liefhebben (2)

Reacties

  1. Het boek van schaamte vrij is echt een aanrader voor je om te lezen. Je zult er veel in herkennen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je wel Eveline!Ik ga deze op mijn leeslijst zetten, klinkt interessant. Schaamte vrij...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Eén van onze jongens heeft vroeger een t-shirt gehad met daarop:
    God Isn't Finished With Me Yet
    T-shirt leeft niet meer, maar de boodschap blijft staan zolang we leven.
    Moest hieraan denken met het lezen ...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. We blijven op reis he Rita. Dank je wel voor al je lieve reacties en je post! Super lief...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…