Doorgaan naar hoofdcontent

Vertrouwen Bijbeltekst: Week 7

In mijn bangste uur vertrouw ik op U
Op God, wiens woord ik prijs,
Op God vertrouw ik, angst ken ik niet. (Psalm 56:4-5)


In mijn bangste uur



Er zijn heel wat uren in mijn leven voorbij gegaan, gevuld met angst. Maar wat bijzonder is het als ik terug kijk. Dan zie ik dat ik inderdaad op mijn bangste uren op God vertrouwde. Dat Hij het was waar ik op terug kon vallen. Op het moment dat alles mij ontviel, vond ik bij Hem weer vaste grond onder mijn voeten. Ik las in de 40 dagen uitgave van TEAR gisteren het stukje en vond het zo toepasselijk.

Ik viel in de put van mijn leven, erin gegooid door? Mensen waar ik van hield. Dat was pijnlijk, en ik was zo bang. Want ik viel in duister gat, met geen enkel idee hoe en waar ik zou gaan belanden. Terwijl ik naar beneden viel, riep ik het uit, in mijn hart: Heere help!

Ik was zo hard aan het huilen, mijn woorden waren op. Mijn hart was eigenlijk gebarsten in duizend stukjes. Mijn vertrouwen in mensen? Als een zeepbel doorgeprikt. Zo stortte ik dat gat in. Naast dat ik instortte, schreeuwde mijn hart. Ik voelde de woorden uit mij opwellen, maar ik kon ze niet uitspreken. Mijn keel zat dichtgeknepen en mijn mond gaf geen geluiden. Hoe mooi eigenlijk! Op mijn bangste moment. wist mijn hart wat het moest doen. Gods Geest werkte door mij heen. Door die woorden van mijn hart, vond ik opeens rust. Ik snapte het eerst niet. Zat ik eerder nog heel hard te huilen, en voelde het alsof mijn hart aan alle kanten verwond werd? Na dat mijn hart die woorden gaf, was er alleen maar stilte en warmte. Ik was terecht gekomen op de bodem van mijn leven. Geen aardse dingen, waarvan ik als puber meisje droomde, waren er over gebleven. Nee die bodem? Dat was bij God op schoot! In Zijn liefdevolle armen.


Ik ken nog angst


Waar ik met deze Bijbelteksten en Bijbelstudie aan wil werken? Dat is het laatste stukje van deze Bijbelteksten. Angst ken ik niet! Dat kan ik (nog) niet beamen voor nu. Maar dat is wel waar ik naartoe wil. Eigenlijk is het wel zo dat mijn hoofd wel weet niet bang te zijn, God is altijd bij mij. Toch merk ik dat mijn hart zich nog zo kan laten meeslepen. Ondanks dat hart dat op de golven van mijn emotie, soms de verkeerde kant uit wil, lukt het mij vaak om de weg naar God te vinden. Omdat Hij daar staat, telkens weer, als een lichtbaken! Als een veilige haven, precies op die plek, waar ik in het vermogen ben om Hem te zien. Wat is Hij goed en trouw, zo'n liefdevolle maar tegelijk ook eerlijke God. Dit stuk bracht mij bij de uitwerking in mijn Bijbel, die ik vond passen bij deze tekst:

Vertrouw
zorgen brengen mij
bij God


Juist in tijden van aardse armoede, zorgen, stress en moeite, was ik zo rijk. Heeft God mij zo gezegend! Met een rijkdom die ik ook kan hebben, wanneer het aards gezien wat makkelijker gaat als nu. Maar wat merk ik? Nu is het lastiger, om diezelfde verbinding met God te hebben. In mijn arme periode kon ik zeggen dat ik rijk was, en toen ik zwak was? Werd ik sterk. Door God die leeft in mij.


Wil je meerdere Bijbelteksten en mijn gedachten daarbij bekijken? Dit is mogelijk, bovenaan mijn pagina vind je tabbladen, 1 ervan is Bijbeltekst van de week. Ik deel hier ook de klikbare link (roze woorden) Bijbeltekst van de week

Labels:

Reacties

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Zoals je bent!

Durf jij echt te zijn? Echt zijn, voor ons mensen houdt dit in dat je kwetsbaar durft en kan zijn. Want niemand van ons is perfect.  Allemaal bezitten wij sterke kanten, talenten, dingen die ons goed af gaan. Maar daarnaast ook onze zwakke kanten, valkuilen, dingen die ons niet goed af gaan. Echt zijn zoals jij bent?! Het vraagt moed, en vertrouwen om echt te zijn. Vooral denk ik het vertrouwen. Het diep van binnen weten: Wat ik ook fout doet, wat er ook gebeurd, ik ben veilig. Helaas maken wij allemaal van alles mee in ons leven wat het moeilijk maakt om jezelf te kunnen, of te durven, blijven. Hoe ontneem jij het jezelf om te zijn zoals jij bent? Zeker wanneer jij je onveilig voelt kun je makkelijk, en ook heel snel, methodes toepassen waardoor je onecht wordt. Jezelf eigenlijk ontneemt om te zijn zoals jij bent. Hieronder noem ik wat voorbeelden: Masker(s) opzetten.  Je probeert goedkeuring te zoeken bij de mensen om je heen. Daarom pas jij je aan, aan de om...
11 reacties
Meer lezen

Zoekend naar het Licht (deel 3)

Het Licht wijst je de weg Zowel Maria als Jozef hebben een boodschap gekregen van God. Ze kregen te horen wat het plan van de Hemel was met hun leven. Ze zouden ouders worden van Gods Zoon, Jezus. Vast heel anders als hun aardse plannen. Over bijvoorbeeld de aardse plannen van Jozef, kon je vorige week lezen, dat het heel erg afweek van wat God wilde dat Jozef deed. Het mooie wat ik zie is dat zowel Maria als Jozef gehoorzaamde aan het Hemelse plan voor hun leven. (  Deel 1  en   Deel 2  ). Bevrijd uit mijn Egypte Op het moment dat Gods Licht mijn leven raakte, voelde ik mij bevrijd! Het zorgde dat ik weg geleid werd uit Egypte. Mijn Egypte bestond uit hele diepe angsten. Voor mensen om mij heen, voor situaties, voor God en ook voor mezelf. Wat er in mijn Egypte ook bestond was slavernij. Een heel zwaar juk. Ik was de slaaf van prestatie en goedkeuring. Op het moment dat God mij uit Egypte bevrijdde was ik nog niet klaar voor mijn bestemming, mijn roeping o...
8 reacties
Meer lezen

Omgaan met diep verdriet

Wanneer iemand pijn heeft dan is een natuurlijke reactie van de mens, om dat op te lossen. Het blijkt dat we het heel moeilijk vinden om te zien dat een ander pijn heeft. En dat geld zowel letterlijk als figuurlijk. Merk je dat iemand moeite heeft, dan vind je toch wel snel een oplossing. Vooral, heel stiekem, als een ander pijn heeft. Want we merken pas hoe moeilijk het is, wanneer we zelf pijn hebben. Het is heel vaak voorkomend dat mensen zeggen, ik weet niet wat ik kan doen terwijl ik het voor anderen zo goed weet. Terwijl het heel goed is om te kijken naar degene die pijn heeft. Is dat door een lichamelijk probleem of levensbedreigend is het logisch dat je natuur zegt, los het op. Want dan moet, als dit in je vermogen ligt, de pijn zo snel mogelijk gestopt worden. Maar op geestelijk vlak is dit een stuk ingewikkelder. Het kan juist voor extra pijn zorgen als mensen zomaar een oplossing aanschuiven. Alsof je zelf nog niet aan die dingen had gedacht. Het eerste wa...
9 reacties
Meer lezen