dinsdag 21 maart 2017

Levenslessen van Jakob (2)

Jakob hoort een gesprek. Zomaar vangt hij iets op, wat ook heel belangrijk is! Het moest zo zijn. Heb jij dat ook weleens? Er gebeurd iets wat je precies nodig had, of je hoort iets wat je goed kan gebruiken. Jakob hoorde de zonen van Laban zeggen: Jakob heeft onze vader alles wat hij bezat afhandig gemaakt. Al de rijkdom die Jakob heeft, die heeft hij gekregen over de rug van onze vader. Ondertussen had Jakob al langer gemerkt dat Laban niet meer zo vriendelijk was. Er was iets veranderd, maar echt de vinger er op krijgen wat er nu was, dat lukte niet. Totdat Jakob de zonen van Laban zo hoorde, zijn zwagers, die zo over hem spraken. 


De opdracht


Net als zijn voorvaderen, en als hij eerder had ervaren, kreeg Jakob een boodschap van God. Ga op reis! Keer terug naar het land van je voorouders, ga terug naar je familie. Abraham moest zijn familie verlaten, en gaan naar het land dat God hem wijzen zou. Dat land zou voor zijn nageslacht zijn. Jakob moest terug naar het land van Abraham, zijn grootvader! Ook een opdracht, als je bedenkt hoe hij daar weg ging. Hij was gevlucht, bang voor zijn leven, bang door wat hij had gedaan. En nu was daar Gods stem. Vlucht niet langer, ga terug naar het punt waar je vandaan kwam. Een reis, met zijn hele gezin. Zijn vrouwen die hun familie achter moesten gaan laten door deze opdracht. Daar kan je zomaar vele beren op de weg zien. Maar God stopte hier dan ook niet bij. Hij gaf Jakob, weer Zijn belofte: Ik zal je terzijde staan. Wat is dat heerlijk om te weten! Met God aan onze zijde, kunnen we alles aan. Jakob ging op reis!



Haastige spoed


Direct roept Jakob zijn vrouwen Lea en Rachel bij zich. Hij verteld wat er gebeurd is, en wat God hem had opgedragen. Hij moest terug naar zijn vaderland. Rachel en Lea zeiden beide: Wat hebben we hier te zoeken? Er valt van onze vader niets meer te erven. Hij heeft ons als vreemden behandeld, hij verkocht ons en maakte ons geld op. Ze zeiden na alle negatieve woorden ook iets moois: Aarzel dus niet om te doen wat God je heeft opgedragen. Wat een mooi antwoord om aan je man te geven. Volg God, ik sta achter je. Treuzel niet, en ga voor Hem! Durven wij als vrouwen zo achter onze mannen te staan? Het gaat dan om vertrouwen en een zeker respect. Je gelooft dan in je man, en je geeft je over aan hem, en aan God. Jakob maakte alles gereed! Laban was de schapen gaan scheren. En Rachel? Die maakte misbruik, van deze ruimte. Ze kon er niet mee omgaan, wilde toch iets meenemen van haar oude leven. Ze nam de godenbeeldjes van haar vader mee. Jakob bedroog Laban door er zo maar stiekem tussen uit te knijpen. Het voelde veiliger, maar het was niet eerlijk, niet moedig. Weer ging Jakob vluchten, met alles wat hij bezat. Drie dagen was Jakob onderweg, toen Laban eindelijk het bericht ontving dat Jakob vertrokken was. Laban zette de achtervolging in! Onderweg liet God merken dat hij Jakob terzijde stond. Laban kreeg een droom waarin God hem waarschuwde. Denk erom dat je Jakob geen strobreed in de weg legt! Niet lang hierna haalde Laban Jakob al in. Haastige spoed, een haastig gemaakte keuze, het kan fout gaan. Niet alleen in het reizen was Jakob gehaast, maar ook in hoe hij spreekt!

Stille getuige


Jakob, je mag dan hals over kop vertrokken zijn omdat je verteerd werd door heimwee. Maar, waarom heb je mijn goden gestolen? Hier was het, de te snel gesproken woorden van Jakob: Ik was bang dat u mij zou beroven van uw dochters. Maar (!) degene bij wie u uw goden aantreft, mag niet in leven blijven. Onderzoek ons maar, kijk maar of er iets is dat van u is en neem dat dan terug. Jakob wist niet wat hij uitsprak. Hij had geen idee van wat Rachel gedaan had.  Maar God wel! Door een list van Rachel werden de beeldjes niet gevonden. Ze verteld haar vader dat hij niet boos moet zijn. Ze staat niet op van haar kameel, want ze is ongesteld. Stiekem zat ze boven op de afgoden van haar vader, terwijl ze onrein was. Na een eerlijk relaas tussen Jakob en Laban, sluiten ze een overeenkomst. Ze plaatsen een gedenksteen en legden er nog vele stenen omheen. Bij deze steenhoop gebruikte ze de maaltijd. De plaats waar dit gebeurde was Mispa, want laat de Heere er op toe zien, op jou en mij, wanneer we niet bij elkaar in de buurt zijn. God is getuige van dat wat wij doen. Hij kijkt mee hoe wij werkelijk leven. Niet alleen bij wat we doen, maar ook wat er van binnen gebeurd. Voor wie we kiezen, wie we volgen, wie wij vertrouwen. We mogen leren dat Hij aan onze zijde is. Dat hij Zijn weg voorbereid. Zoals Hij ook in een droom verscheen aan Laban, om het leven van Jakob te beschermen. Wij mogen weten, we hoeven het niet allemaal zelf op te lossen! Jakob laat mij ook een deel van mezelf zien. De creatieve wijze waarop hij zijn opdrachten vervuld. Maar het is een eigen manier van werken. Sommige dingen is vooral het volgen van zichzelf. Niet zoals God het hem gevraagd had. Maar we mogen oefenen en trainen. Tot wij het beloofde land in gaan! 

zondag 19 maart 2017

Gezin om de Bijbel: Waak en bid met mij

In onze gezinstijd om de Bijbel waren we alsnog bezig met gezin zijn, maar ook voor de tweede keer met het kijken naar het lijden van Jezus. Op het moment dat Jezus voelde wat er zou gaan gebeuren. Toen alle spannende dingen dichterbij kwamen nam Hij een hele belangrijke keuze. Een keuze die we mogen gebruiken als een voorbeeld.


Een keuze



Jezus ging met zijn discipelen naar de hof van Getshemane, daar ging Hij bidden. Petrus, Johannes en Jakobus nam Hij het verste met zich mee de hof in. Hij liet hen daar plaats nemen en zei: Mijn hart breekt van verdriet. Blijf maar hier en waak met mij. Daar ging Jezus om te bidden naar Zijn Vader. Dat was Zijn keuze toen het moeilijk en angstig werd. Wat doen wij? Als het moeilijk is, als we bang zijn?

Schreeuwen? Anderen pijn doen? Verstoppen? Koppig zijn? Of opstandig reageren?

We mogen ook bidden! Dat zorgt dat we anders naar ons probleem gaan kijken. Want wat gebeurd er als we over onze problemen praten, of in dit geval bidden? Dan kunnen we ontladen, maar ook kunnen we dan delen. Er is een keuze als je het moeilijk hebt. Deze keuze doet niemand verdriet. Het helpt om emoties te kunnen reguleren en te verwerken. Wanneer emoties zo hoog komen. Net zoals bij Jezus in ons verhaal. Dan is het belangrijk deze op een goede manier te ontladen. Juist dan kunnen we snel verkeerde dingen doen, soms zelfs omdat we denken: Ik heb geen andere keuze! Maar die keuze is er wel. Maar wat moeilijk soms, om die te maken. Bidden met onze Vader omdat we eerlijk toegeven, mijn hart breekt van verdriet. Het mag en wij mogen weten: Hij is er wanneer wij kiezen!


Waken en bidden


Nadag Jezus gebeden had, of de drinkbeker Hem voorbij mocht gaan. Maar dat niet Zijn wil, maar de wil van God moest geschieden, liep Hij terug naar Zijn discipelen. Zijn vrienden, Zijn trouwe volgers. Hij had gezegd, nog maar net, dat Zijn hart brak van verdriet. Daarom vroeg Hij waak met mij, eigenlijk vroeg Hij laat mij niet alleen nu ik het zo moeilijk heb. Als ik zo verdrietig ben willen jullie dan met mij hierin mee delen door er voor Mij te zijn. Jezus had gebeden. Daar liep Hij naar Zijn vrienden. Wat moet dat met Hem gedaan hebben. Dat ondanks al die emoties Zijn vrienden sliepen. Kunnen jullie dan niet een uur met Mij waken? Blijf toch wakker en bid dat jullie niet in verleiding komen. De Geest is gewillig maar het vlees is zwak. Dat past goed wat ik net al schreef. We willen op zich best het goede doen, maar we worden zo makkelijk verleid om het kwade of het gemene te doen. Daarvoor mogen we bidden. Jezus liet zien hoe belangrijk het bidden is. Het beschermd je tegen het maken van verkeerde keuzes. Vooral wanneer je ook vraagt dat Zijn wil gebeurd en niet je eigen wil. Wat gebeurd er wanneer we gaan bidden inplaats van zelf oplossen? Gelukkig maar dat Jezus dit deed, bidden! Want waar hadden we heen gemoeten als Hij koos om deze enge, spannende en pijnlijke weg niet te gaan? Hoe konden we bij God komen? We kwamen er achter dat we een goede God hebben, die lief is dat Hij dit heeft gedaan. Maar ook dat Hij dapper is en goede keuzes maakte. Wij mogen die volgen. Het is belangrijk. Waak en bid jij ook?

Hierna gingen we een werkje maken, deze vond ik op: Geloven is leuk




Wil je meer gezinsmomenten om de Bijbel bekijken? Dat kan via de volgende klikbare link: Gezin om de Bijbel

zaterdag 18 maart 2017

Mezelf liefhebben (3)

Nu ik ermee bezig ben vallen steeds meer kleine dingen op. Zo was het van de week opeens, het besef: Wat denk ik snel dat iets door mij komt. Dat ik ' schuldig'  ben. Terwijl op dat moment het niet draait om schuld. Ook kan ik door eigenlijk maar kleine, en vooral ook onbelangrijke, dingen een bevestiging vinden dat ik fout ben, dat ik faal. Mijn meetlat ligt hoog, en als ik het niet haal dan is er een soort schaamte. Dat gevoel dat je niet goed genoeg ben. Of er niet mag zijn. Dit komt vooral naar boven bij negatieve situaties. Daarom is het belangrijk om mijn gedachten over mezelf hierbij te veranderen. Dit is nu zo'n cirkel geworden. Wanneer het even anders gaat, dan hoeft het niet direct mis te gaan, komen negatieve gedachten over mezelf naar boven. Dat helpt niet echt naar een positief eindresultaat. Ik weet dat ik mezelf kan gaan omarmen, maar voor mij blijft het nog wel een vraag: Hoe doe je dat dan?


Omarmen


Afgelopen week kreeg ik weer een nieuw inzicht. Wanneer anderen last hebben van negatieve emoties dan kan ik er voor hen zijn. Hen het gevoel geven dat ze er mogen zijn, ze figuurlijk omarmen. Ik kan er voor anderen zijn. Zoals ik er ben voor hen, als zij het moeilijk hebben of als het tegen zit. Zo mag ik er ook zijn voor mezelf. Omarm mezelf, wees lief voor mezelf. Maar heel eerlijk? Het is wel gek.... Voor de spiegel staan en zeggen: Ik hou van mezelf. Dat had ik in mijn vorige deel geschreven als iets wat ik zou gaan doen. Maar ik schiet er nog bij in de lach. Ja het zeggen kan ik wel. Maar het is nog geen waarheid. Het voelt ook enorm ongemakkelijk. Waarom is het eigenlijk zo raar om positief tegen mezelf te spreken? Voel ik mij belachelijk, of niet goed wijs, wanneer ik mezelf een compliment geef. Ja als ik iets goed gedaan heb, dan mag het. Maar toch niet gewoon, zomaar, om wie ik ben?

Wat een liefde!


Nu zo voor de pasen, een tijd waarin ik nog meer stil sta bij wat Jezus voor mij heeft gedaan, komen daarin ook veel gevoelens naar boven. Jezus hield zoveel van mij, dat Hij voor mij (en ook voor jou!) aan het kruis stierf. Waarom voor mij? Zoveel onvoorwaardelijke liefde toont Hij hiermee. Dan stroomt mijn hart over. Met dat ik dit typt voel ik alles in mij tintelen. Ik schreef in deel 2 namelijk ook dat ik Gods waarheid over mezelf zal lezen, uitspreken, om mezelf daarmee te voeden. En als ik eerlijk zegt, raakt die mij altijd weer diep! Daarbij voel ik mij niet belachelijk, zoals wanneer ik mezelf aanspreek vanuit mezelf. Nee dan voel ik mij bijzonder, geliefd, en waardevol. Vanuit mijn zelfbeeld kan ik twijfels op verschillende vlakken voeden. Op gebied van er zijn voor mezelf, omgaan met anderen, onderhouden van relaties, maar het twijfelen over mezelf kan ook doorwerken in mijn geloofsleven. Het is dus een gebied wat mij heel kwetsbaar maakt, of kan maken. Is het daarom dat God het zo naar boven bracht, telkens weer? Ik stopte het nog lange tijd weg, zo erg is het niet. Maar het is wel een vorm van schade doen aan jezelf. Innerlijk kan ik mezelf veel pijn doen, geef ik mezelf veel schoppen, ga ik vaak over mijn grenzen. Omdat ik vind dat het moet, omdat het zo hoort of omdat ik anders faal. Heb je naaste lief zoals jezelf! Het is enorm belangrijk merk ik wel. God vind het belangrijk voor mij. Het is fijn om te merken dat Zijn Woorden mijn hart kunnen bereiken. Maar eerlijk? Ik vind het echt lastig. Wat zitten sommige patronen diep, het is gek om anders te doen, zwaar om het aan te pakken. Maar ik weet dat God geduld met mij heeft, en bij mij is.




Cadeautje



Herken jij jezelf in wat ik schrijf? Probeer er aan te werken. Ik weet dat we, met God, ertoe in staat zijn om van ons zelf te gaan houden. Ik wil iets mee geven waarvan ik zelf in het begin echt moest huilen. Ik las in het boek, adem in adem uit, over Prediker 3, geschreven door Judith Stoker: Elke adem is een geschenk van God aan ons (ook aan mij). Elke keer als je inademt zegt God tegen jou: Jij mag er zijn! Jij hebt bestaansrecht. Ik wilde jou! Mijn beeld is over mezelf is nog niet zover, maar ik ben ermee aan de slag gegaan. Ik wil mezelf accepteren, niet alleen wanneer ik goed doe, maar gewoon om wie ik ben. Met alles wie ik ben. Zowel de positieve eigenschappen, als de negatieve.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je reageren, heb je vragen, of wil je jouw ervaring delen? Dit kan, je mag uiteraard onder deze blog reageren, maar je mag ook altijd mailen naar schrijfgelukjes@gmail.com

Wil je eerdere delen in deze serie lezen? Dat is mogelijk via de volgende klikbare linken:

Mezelf liefhebben (1)
Mezelf liefhebben (2)

maandag 13 maart 2017

Voltooid leven!?

Wanneer is je leven voltooid? Wat maakt het dat jij het af vind? Als ik in gesprek ga met mensen die dit vinden, dan hoor ik vooral dat zij klaar ermee zijn. Maar is dat hetzelfde als af?

Zorgstaat


In Nederland is voor sommige mensen de zorg, of het leven zo leeg dat ze er klaar mee zijn. Maar in dezelfde gesprekken komen we erachter dat juist het probleem is dat het leven niet af is. Maar dat wat ze nodig hebben niet aanwezig is. Kinderen hebben het te druk, zorg rekent in geld en niet in behoefte. De mensen voelen zich tot last, of voelen zich nutteloos en tekortschieten. Dit komt mede door de druk in onze maatschappij. Dit is wat onze hele regering, onze manier van leven en de veranderingen in onze cultuur als gevolg hebben. Hoe makkelijk is het om voor deze mensen een pil te maken. Zodat het leven toch af kan zijn wanneer ze er klaar mee zijn. Maar is dat wat bij Nederland past? Hebben we dat nodig in ons land? Ik vind het goedkoop naar de mensen die er klaar mee zijn! En een lastig punt word de grens, want waarom mag iemand met een bepaalde leeftijd een pil gebruiken en daarvoor niet, met hetzelfde gevoel of levensprobleem. Is dat dan echt eerlijk? Geven we dan echt een keuze?

Keuze


Nee het geeft geen keuze. Dat word ook juist gebruikt om een levensbeëindigende pil beschikbaar te maken. Voor een bepaalde groep mensen. Mijn vraag is, wanneer die pil beschikbaar is, is er dan keuze? Nee! Dan is er nog alleen maar keuzes uit twee slechte. Het is de taak van onze zorgstaat Nederland om mensen hun waardevolle en nuttige gevoel terug te gaan geven. Er is voor mensen nu de keuze doen met wat de gemeente bepaald, en wat de overheid regelt. En misschien komt daar straks de keuze bij voor een pil. Maar waarom komt er niet een keuze om betere zorg aan te bieden. Een zorg waarin we vertrouwen op de hulpverlener en niet alles in documenten nodig hebben. De zorg die mensen behoeven om geen leeg, nutteloos leven te voelen. De zorg die het leven van mensen veranderd, en precies dat geeft wat een mens behoeft. Mag daar tijd en geld ingaan? Want de mensen hebben ook tijd en geld geïnvesteerd in ons land. En wanneer ze ervaren dat ze er klaar mee zijn, met de leegte, dan vind ik het goedkoop om ze te helpen om te sterven. Wanneer regels in de zorg terug gedraaid worden kunnen, ik en vele collega's van mij helpen, om deze mensen die leeg zijn een invulling in het leven terug te geven. Als we weer ruimte krijgen om er te zijn voor de mens, achter het probleem. Nu mogen we alleen het gevolg aanpakken van de overheid, maar niet de oorzaak. Want daar is geen tijd voor, en.... het kost teveel. Alles gaat om geld. Is een pil maken nodig, wat kost dat? En welk verschil in keuze geeft het nu echt? Hoelang houden mensen in de regering zich voor de gek. Wanneer komen ze eens meelopen op de werkvloer, in plaats van achter hun bureau in te vullen hoe het zou moeten zijn.




* Waar zijn de activiteiten begeleiders?
* De zuster die even koffie mag drinken?
* De hulpverlener die niet meer tijd met administratie bezig is maar de cliënt kan geven wat hij/zij    nodig heeft. 

Wanneer worden de belangen van cliënten nu eens boven geld gezet? Wie durft er op te komen voor de mens, die klaar is met een leven dat nog niet af is. Durft er iemand tegen die mensen te zeggen welke waarde ze hebben voor hen. Is er iemand die naar deze mensen toe durft en laat weten welke mogelijkheden er nog zijn? (ondanks dat die inderdaad heel erg ingeperkt zijn geworden in Nederland)/ Nu word er alleen maar achter bureaus gerekend. Wat is het leven waard? Een vraag waar we allemaal weleens tegen aan lopen in het leven. Ook ik, al op mijn 26ste. Wat als er toen hier al een pil voor was, maar dan alleen voor mensen die 75 zijn? Dan weet ik zeker dat ik mij alleen nog maar meer waardeloos en klaar met het leven voelde. Nu 4 jaar later ben ik blij dat het niet zo ver gekomen is, door mensen die in mij durfde te investeren. Dat ik en mijn leven nog van waarde was. Hier een belangrijke vraag:

Wat is het leven waard?

Betekend deze vraag het einde van iemands leven?! Voor mij als hulpverlener en student toegepaste psychologie is deze vraag juist een opening voor een heel nieuw begin! 

zaterdag 11 maart 2017

Mezelf liefhebben (Deel 2)

Heb je naaste lief als jezelf, en dan vooral het laatste stuk. Het heeft mijn ogen geopend voor een deel in mijn hart. Een deel wat ik graag afgesloten liet, waar ook nog niet echt de tijd voor was gekomen. Sinds twee weken, durf ik er wel in te kijken. Dat was eng, spannend en heel kwetsbaar. Wat zou het met mij doen. Om eerlijk onder ogen te komen dat ik mezelf niet liefhad. Het zorgde voor een innerlijk proces. Op mijn vorige blog heb ik vele reacties gehad, via verschillende wegen. Nog niet alle antwoorden heb ik beantwoord, maar dat gaat zeker komen! Ik heb beloofd jullie, als lezers, mee te nemen in mijn proces. Waarvan ik wel eerlijk zeg dat ik sommige dingen heel moeilijk vind om nog in woorden te vangen.

Op onderzoek uit


Ja dan kom je er achter dat je niet echt jezelf lief hebt. Ik gedoog mezelf en kan best trots zijn wanneer ik iets nieuws doe, of iets heel goed gedaan heb. Vooral dan heb ik weleens het idee: Ik hou van mezelf. Dat bedoelen ze er zeker mee! Zo hield ik mezelf lang voor de gek. Want ik kon mezelf heel erg prijzen, als ik presteerde. Tegelijk was ik heel hard als ik iets mis had gedaan. Dus kon ik mezelf ook echt haten. Afgelopen tijd ging dat niet meer zo diep. Maar het was er nog wel. Wat ik daardoor merkte was, het kan dus veranderen. Al gaat het langzaam. Wanneer ik faal, blijf ik nog iets meer overeind als een twee jaar geleden het geval was. Dat zorgde ervoor dat ik verder durfde. Ik zag dat het hele 'jezelf liefhebben' dus best te ontwikkelen is.

Innerlijke stem


Ik ging op zoek, hoe is het nu gebeurd dat mijn zelfhaat minder werd? Kwam dat door een interne, of een externe factor? Want als ik dat weet, dan krijg ik inzicht in wat ik nodig heb. Introspectie levert veel op, maar soms kan ik mezelf daar mee voor de gek houden. Dus ook de uitslagen hiervan, ging ik neerleggen naast de visie van mijn omgeving. In mailtjes en facebook berichtjes heb ik vele inzichten gekregen. Ook onder mijn vorige blog kwam een mooie reactie waar ik mee aan de slag kon in deze fase. Vanuit mijn eigen inzichten, via introspectie, kwam ik uit op het volgende: Mijn innerlijke stem kan ik trainen. Dat heeft ervoor gezorgd, dat wanneer ik nu fouten maak, ik niet verval in diepe zelfhaat. Toch staat mijn innerlijke stem nog in de basis negatief. Is die stem nog te oordelend, veroordelend, aanwezig. Vanuit de reacties van anderen maakte ik op, dat ik mezelf liever mag aanspreken. Dat je jezelf liefhebben kan trainen. Hele lieve reacties kreeg ik ook, dat ik het waard ben. En dat ik een kanjer ben. Ja dat doet iets met mij. Het kruipt in mijn hoofd. Heel voorzichtig raakt het ook mijn hart. Wanneer het mijn hart raakt dan maakt het mij ook direct emotioneel. Omdat die lieve woorden, die bevestigingen vallen, in een kloof. Een kloof uitgehakt door mijn eigen harde woorden. Hoe kon mijn innerlijke stem zo negatief worden? Als ik namelijk weet hoe dit bij mezelf is ontstaan, geeft dat inzichten in hoe die stem te beïnvloeden is. Als ik iets wil veranderen, moet ik bij de wortel beginnen. Niet bij de vruchten, die gevolg zijn van wel of geen goede wortels. Ik wilde gaan bloeien als een klaproos. Maar voor dat ik ga kijken naar die stralende bloem, ga ik terug naar de wortels. 



Mijn bron


Ik heb heel lang geleefd in een omgeving die heel hard was. Waarin echt wel nare dingen over mij gezegd werden. Daar bleef het niet alleen bij. Er waren ook daden die mij als mens heel erg hebben aangetast. Mijn omgeving voelde als heel negatief over mij. De wortels van mijn leven, dronken veel negativiteit. En om daarin te overleven ben ik dat gaan voelen als volledig normaal. Elke keer raakte die negatieve dingen mij diep, dit gevoel ging ik op mezelf betrekken. Juist omdat ik voor mezelf het idee had dat wat er gezegd werd, wat er gebeurde, normaal was. Telkens wanneer ik weer huilde, of het niet meer wist, of wanneer iets mij diep raakte, ging ik kijken wat mijn rol daarin was. Wat kan ik veranderen. Steeds meer ging ik denken dat ik het probleem was. Het kwam door mij. Waarom leerde ik er nu niet van. Dan zou de omgeving niet meer zo negatief zijn! Dit ging heel lang door mijn gedachten, dit was heel lang mijn innerlijke stem. Totdat het niet meer alleen in mijn hoofd zat. Het had zich genesteld in mijn hart. Ik begrijp nu steeds meer waarom er in de Bijbel staat:

Van alles waarover je waakt, waak vooral over je hart, het is de bron van je leven. (Spreuken 4:23)

Nu dit in mijn hart gekomen was, werden die negatieve woorden, een rivier die mijn hele zijn, zouden gaan voeden. Mijn hart, het is de bron. In mijn bron is puur vergif gekomen. Dat gaat door mijn hele lichaam heen. Zo voelt het ook echt. Misschien herken je dat ook wel. Mijn bron zorgt ervoor dat ik veel energie verlies, enkel aan positief blijven. Het leven vraagt voor mij veel meer doorzettingsvermogen. Alles wat ik doe vraagt veel meer kracht. De negatieve bron, het gif wat in mijn hart gekomen is, heeft invloed. Invloed op mijn denken, op mijn handelen, op mijn zelfbeeld, op mijn gezondheid. Alles werkt zo nauw samen. God heeft ons zo bijzonder gemaakt. Mijn bron is vergiftigd door heel lang in een negatieve omgeving te zijn. Maar het is niet eerlijk dat alleen verantwoordelijk te houden. Het is ook hoe ik met die omgeving was omgegaan. Hoever ik het voor waar aannam. Hoeveel waarde ik aan de omgeving hing. Deze reis naar mijn wortels geeft inzicht. Ik ga mijn wortels vanaf nu met waarheid voeden. Zowel door een omgeving die mij positief voedt. Als mezelf.

Mijn aanpak om de bron van mijn leven, te reinigen:


*Elke dag lezen hoe God mij ziet (voorbeelden heb ik bij het tabblad: Gelukkig door Zijn Woord
* Beter in de gaten houden gevoelens van anderen bij de ander te laten
*Beter mijn grenzen bewaken 
*Negatieve mensen loslaten
*Telkens als ik voor de spiegel sta zeg ik: Ik hou van mezelf


Heb je deel 1 van deze serie gemist? Daarin vertel ik heel kwetsbaar over mezelf. Je kan het terug lezen via de volgende klikbare link: Mezelf liefhebben



donderdag 9 maart 2017

SchrijfBijbel Genesis 22 God zal zelf een offerlam voorzien

Wat een schitterende tekst. Ik zag deze afgelopen week voorbij komen bij de 40 dagen biblejournaling challenge. Het bleef direct hangen. Bij de levenslessen van Abraham heb ik dit hoofdstuk gelezen. Toch ging ik het nogmaals lezen. Maar nu met in mijn hoofd de lijdenstijd. Wat een mooi beeld. Vader Abraham, die zijn geliefde kind wilt offeren. Maar God die ingrijpt. Die duidelijk zegt: Raak de jongen niet aan, doe hem niets! Dat is onze Vader in de Hemel. Die zegt, ik zal voorzien voor een offer. Zodat alle schuld weggedaan kan worden. Maar zodat jou niets overkomt. Hij gaf de wereld een groot geschenk. Niet alleen de wereld. Nee Hij gaf jouw een groot geschenk! Er is Iemand die jouw schuld gedragen heeft. God schonk Zijn eigen zoon, zodat ons niets zou overkomen. Hij wil dichtbij je zijn. Hij wil met je zijn. Wat een wonder, wat een bevrijding!

Het tekenen van de ram had ik wat ruzie met wat ik in mijn hoofd had en hoe het op papier kwam. Gelukkig heb ik een man die goed kan tekenen. Hem heb ik gevraagd om de basis neer te zetten zodat ik het kon gaan uitwerken. Ik merk dat ik echt moeite heb met verhoudingen goed houden. Maar nu met de basis van mijn lief, ben ik er tevreden mee. Bijzonder om allebei er aan te werken.



dinsdag 7 maart 2017

Levenslessen van Jakob (1)

Jij krijgt de soep als ik je eerstgeboorterecht mag. Zo wat een afspraak. Ik herken het wel van mensen. Je mag wat krijgen als je iets anders terug geeft. Soms zijn het dingen die tegenover elkaar gezet worden, waar ik verschil in zie. In dit verhaal zeker! Esau heeft een zware dag gehad. Hij was op jacht geweest, hij had honger. Toen hij thuis kwam zag hij Jakob. Die ervan hield om bij de tent te blijven. Jakob had linzensoep gemaakt. Het water liep door de mond van Esau. Weer één van de verhalen in de Bijbel waar we de kracht van voedsel zien. Wat staat er op één bij jou? God's wil of jouw buik, wat betreft lekker eten. Een opmerkelijke ruil, een kom soep voor een belofte die pas in de toekomst in vervulling zal gaan. Van ruilen komt huilen. Zeker van beloftes die gemaakt worden op momenten van zwakte. Want belofte maakt schuld.....

Bedrog plegen


Jaren later als de vader van Jakob oud geworden is, en hij niet meer kon zien riep hij Esau. Luister Esau, iedere dag kan mijn laatste zijn. Ga jagen en schiet een stuk wild voor mij. Bereid dat op de manier die ik zo lekker vind en breng mij dit te eten. Het zal mij kracht geven om jou te zegenen voor ik sterf. Daar ging Esau op pad voor zijn vader. Zou hij het nog geweten hebben, van jaren geleden? We lezen er niet over. Zo gaat dat soms. Degene die een belofte doet vergeet het, maar de partij die de belofte wil ontvangen, die vergeet het zomaar niet. Rebekka had meegeluisterd. Ze hoorde wat haar man tegen haar oudste zoon had gezegd. Maar dat zou niet gebeuren, God had in haar zwangerschap het anders beloofd. Niet de oudste zou de eerste zegen ontvangen. Nee haar jongste zoon, Jakob! Ze moest ingrijpen want nu liep het mis. Ze ging naar Jakob en gaf hem de opdracht: Ga naar de kudde en haal twee malse bokjes. Ik maak ze klaar voor je vader. en dan zal hij jouw zegenen voor zijn dood. Nee niet direct ging Jakob mee in dit verkeerde plan! Hoe kon dit nou, vader zou weten dat hij Esau niet is. Pas op mama, straks brengt dit een vloek over, dan komt papa erachter dat ik hem bedrieg. Ik ben niet zo behaard. Zijn moeder zegt hem nog eens die bokjes te gaan halen. Daar ging hij. Snel was hij terug en zijn moeder bereidde de maaltijd. Een maaltijd vol bedrog. Ook haalde ze kleding van Esau, zodat Jakob naar zijn oudere broer zou ruiken. Ze had alles goed voorbereid. Want ja die behaardheid valt ook op. Daarom trok ze de vellen van de bokjes om de handen en hals van Jakob. Zo ging Jakob op pad. Hij weigerde niet, sprak niet nogmaals over de kans op een vloek. Nee hij ging zijn vader bedriegen. Op deze manier ontving hij zijn zegen. Ja het was Gods plan dat hij de zegen kreeg. Maar is dit de manier? Hoe vaak hebben we het zelf. Dat gevoel dat God uit de hand zou lopen. Dat Hij ons nodig heeft, en onze beperkte plannen, om Zijn plan te kunnen ontvouwen. Jakob, als je dit soort dingen doet, dan heb je geen veilig leven. Dat geld ook voor ons. Jakob moest vluchten, hij was niet meer veilig, zijn leven was niet meer zeker.



De zekerheid gevonden


Jakob was moe, hij was op de vlucht, hij kwam bij een plaats en wilde daar overnachten. Hij pakte wat stenen om daar zijn hoofd op te leggen. Daar lag hij te slapen. In zijn slaap kreeg hij een schitterende droom! Hij zag een ladder van de aarde tot aan de Hemel. Jezus is voor ons de ladder. Hij kwam op aarde voor ons, vanuit de Hemel neergedaald zodat wij tot Hem mogen komen. Jakob zag niet alleen deze ladder. Maar hij zag ook de engelen van God op en neer gaan. De Heere zelf stond bij hem. Ook Jakob kreeg verschillende beloftes, net zoals zijn opa en zijn vader. Het land waar hij sliep zal aan Jakob gegeven worden. Hij zou een groot nageslacht krijgen. Maar nog mooier. In alle zorgen om het leven van Jakob gaf God nog een andere belofte: Ik zal bij je zijn! Ik zelf zal je terzijde staan.  Ik zal je overal beschermen. Waar je ook heen gaat. Ik zal je weer terug brengen naar dit land. En ik zal je niet alleen laten totdat ik gedaan heb wat ik je heb beloofd. Nee nu zal niet alles direct zo gaan als Jakob. Maar het enige wat Jakob nu wel zeker mag weten is: Zijn leven is zeker in Gods hand! Jakob doet ook een belofte. Als dit echt gebeurd, als ik weer terug mag komen hier, als hij mij beschermt en mij te eten geeft. Ja dan zal deze Heer mijn God zijn. Heb jij God al eens mogen tegen komen op je weg? Het is de enige manier om zekerheid in je leven te mogen krijgen. De wereld maakt ons hart onrustig, maar vult ons hart niet. God alleen kan het opvullen!Wanneer weet jij dat God jouw Heere is? 

Bedrogen worden


Jakob had zijn vader bedrogen en ook zijn broer. Later kwam dit weer terug in zijn leven. Alleen dan vanuit een andere positie. Hij was naar zijn familie gegaan in Padan-Aram. Bij de put gebeurde iets bijzonders. Hij zag daar herders en ook kwam Rachel eraan met de kudde. Ze was de dochter van Laban, de man waar hij naartoe aan het reizen was. Jakob rolde de steen van de put zodra Rachel er was. Hij vertelde aan Rachel dat hij familie was, en direct ging ze terug naar haar vader. Laban zelf snelde Jakob tegemoet en nam hem mee naar huis. Jakob werkte voor Laban en Laban vroeg hem wat hij wilde voor loon. Jakob wist wel wat hij wilde als loon. Hij had de twee zussen Lea en Rachel gezien, en was verliefd geworden op Rachel. Nu was hij het die een sterk verlangen had. Niet door honger maar door een ander gevoel wat heel kwetsbaar maakt. Liefde! Jakob sprak af dat hij zeven jaar zou werken voor Rachel. Voor zijn gevoel waren de zeven jaren maar een paar dagen. Zo sterk was zijn gevoel. Zo sterk was zijn verlangen en zoveel had hij voor haar over. Hoeveel hebben wij over voor onze partner?! Hoe lang kan voor ons wachten duren? Jakob hield exact de termijn bij en ging naar Laban. Geef mij nu mijn vrouw, de termijn die ik moest dienen voor haar, die is voorbij. Laban gaf een feest en toen de avond viel, bracht Laban niet Rachel, maar zijn oudste dochter Lea bij Jakob. Pas s'morgens, toen hij haar al tot vrouw genomen had, kwam hij hierachter. Hetzelfde gevoel als zijn broer moet hij nu gehad hebben. Dit was niet eerlijk. Hij ging verhaal halen. Laban vertelde hem over de gewoonte, de cultuur en gaf hem een voorstel. Na de bruiloftsweek krijg je ook Rachel als je beloofd nog zeven jaar voor mij te werken. Hij gaf Jakob een uit weg. Een oplossing. Jakob stemde toe. Hij zou nog eens zeven jaar werken. Om zo ook haar te verdienen. Wat ging het anders als hij wilde. Maar gelukkig, God was bij hem. Overal. Zo is Hij ook bij ons. En mogen ook wij weten dat er een weg voor ons is. Ook al gaat het anders dan wij willen. 

zondag 5 maart 2017

Gezin om de Bijbel: God redt

De lijdenstijd is begonnen en vanuit diverse hoeken ben ik benaderd met mooie of confronterende dingen om te doen in deze periode. Ook met het gezin, met elkaar, lezen en beseffen welke grote dingen God voor ons heeft gedaan, en altijd zal blijven doen. Een uitzien naar....

Hij zoekt


Vandaag lazen we uit Lukas 19 waar Jezus Jericho inkomt. Zachëus wilde Jezus ook zien, maar hij was te klein. We denken allemaal dat hij te klein was in lichamelijk opzicht, maar was het ook niet te min?! Gaf iemand hem ruimte om te zijn? Nee ze vonden Zachëus slecht. Ze stonden op Jezus te wachten, alle mensen keken naar Hem uit. En dan naast zo'n slecht, min, klein iemand staan? Dat risico kan je niet nemen. Straks komt Jezus niet naar jou. Zachëus vlucht. Hij rent naar een boom en klimt erin. Helemaal alleen, verstopt hij zich. Zo kan hij alles zien maar is hij niemand tot last. Daar komt Jezus en Hij loopt naar de boom. Jezus zocht Zachëus op! Want in Lukas 19 vers 10 staat het zo mooi: Ik, de Mensenzoon, ben gekomen om afgedwaalde mensen te zoeken en te redden! Hij ging niet naar de nette mensen, niet naar de menigte die dacht dat ze zich goed voorbereid hadden. Kijk hen netjes zijn. Ze dachten heel wat van zichzelf. Zie je ze voor je? Groot, machtig, van zichzelf overtuigd. Nee Jezus zocht die ene man. Verstoten door de anderen in de stad. Verloren geraakt, dwalend op zijn pad. Jezus zoekt niet mensen waar die mee kan pronken omdat ze zo goed zijn. Hij zoekt mensen aan de rand van de maatschappij, die uitgekotst worden, die niks meer over hebben. Juist de mensen die Hem zo hard nodig hebben. Mensen die 'zwak' zijn, want Zijn kracht word zichtbaar in zwakte.


Hij redt


Zachëus komt blij de boom uit, dat lazen we met elkaar. Hij is blij dat iemand eens bij hem wilt komen logeren (Bijbel in gewone Taal). Een logeerfeestje met de Heere Jezus. Zou er ooit iemand een feestje gevierd hebben met Zachëus? Nee we kijken niet gelijk naar logeren, laten we klein beginnen. Was er ooit iemand die blij was met Zachëus? Stel jij je eens voor, iedereen in de klas vind jou slecht. Omdat je de meester helpt! Niemand mag jou, iedereen kotst je uit. En dan komt Jezus de klas in. De hele klas staat te springen, kom bij eens. En Jezus loopt naar jou toe, roept jouw naam en zegt: ik wil bij jou logeren! Zou je dan vertellen tegen Jezus wie je bent? Zachëus kwam onderaan de boom, en zomaar uit het niets vertelde hij aan Jezus: Ik ben slecht, ik heb gepikt van mijn eigen volk. Maar alles wat ik afgenomen heb zal ik 4x terug geven. En de helft van wat ik bezit zal ik dele met de armen. Zomaar, ging hij tegen Jezus vertellen dat hij verloren was. Dat hij niks waard was. Een dief van zijn eigen volk! Jezus kijkt naar Zachëus, en weet je: Jezus wist het allemaal allang. Maar Hij is zo blij dat Zachëus het eerlijk verteld. Uit zichzelf. Hij belijdt wie hij is. Nu is het tijd dat Jezus belijdt wie Hij is en voor wie: Er is redding in jouw huis gekomen Zachëus. Vandaag ben jij geredt! Hoe kon Jezus redden? Omdat Hij straks, niet eens zolang na dit verhaal, zal sterven aan het kruis. Hij zal sterven aan het kruis voor al die verkeerde dingen van de hele wereld. Nee niet iedereen zal gered worden. Niet iedereen zal dit geschenk op waarde schatten. Maar het is er voor een ieder die weet hoe verloren hij zelf is. Voor een ieder die weet wie Jezus is en gelooft in Hem. Jezus, Hij wil redden. Zachëus die werd gered, door eerlijk te zijn over wie hij is. Door een nieuw pad te kiezen voor zijn leven. Het smalle pad, met zijn kruis op zijn rug, in de voetsporen van Jezus.

In gesprek


We spraken omstebeurt wie wij waren, welke verkeerde dingen we gedaan hebben. Wat we mogen doen nu we weten wie we zijn. We brachten het allemaal in gebed. We willen deze lijdenstijd bijzondere uitspraken van Jezus volgen, en kijken wat wij daar mee doen tot nu toe. Maar ook wat we er mee zouden kunnen. Hierna gingen we aan de slag. Met een blad waarop een puzzel stond, en een doolhof en een tekening. Deze vond ik op de volgende website: Werkbladen Mijn Bijbelverhalen





Wil je meer inspiratie, of van andere momenten genieten dat we als gezin om de Bijbel zitten? Dat kan via de volgende klikbare link: Als gezin om de Bijbel

zaterdag 4 maart 2017

Mezelf liefhebben

Afgelopen week ben ik op vakantie geweest met mijn nieuwe gezin. Heerlijk en weet je wat zo goed was? Er was geen wifi. Wat heeft dat ons goed gedaan. Opeens was er heel veel tijd extra! Tijd voor elkaar, maar ook voor mezelf. Deze vakantie hebben mijn man en ik veel besproken. Over onze kindjes uiteraard, maar ook over onze relatie en over ons zelf. De gesprekken gingen diep wat was het kostbaar. Heerlijk om op deze manier met elkaar verbonden te zijn. Alles te kunnen bespreken, er mogen zijn helemaal. We hadden het erover hoe lief we elkaar hebben! Totdat de vraag in mij opkwam: Hoe lief heb ik mezelf?


Iedereen is waardevol


Al lange tijd gaat het door mijn hoofd, zomaar opeens: Heb je naaste lief als jezelf. Elke keer schudde ik het af. Dat deed ik toch?! Ik vind de mensen om mij heen belangrijk. Zal klaar staan met wat in mijn vermogen ligt. Alle mensen zijn voor mij waardevol. God geeft hen adem. Hij wilt dat de mensen leven. Daarom hebben ze waarde. Allemaal!? Ja echt. En dan leefde ik door. Ging verder met gesprekken met andere mensen. Met luisteren en ondersteunen waar ik kan. Ja mensen kunnen op mij vertrouwen en op mij steunen. Afgelopen tijd heb ik keuzes gemaakt, mijn focus bepaald. Zodat er wat meer ruimte kwam voor mezelf. Dat ruimte maken voor mezelf, staat in verband met wat er nu heel de tijd door mij heen gaat. Heb je naaste lief als jezelf. Want, wat voelde ik mij schuldig, wat voelde ik mij falen, wat voel ik mij naar om de dingen die ik losliet. Hoe erg vind ik het als andere mensen dat doen? Als andere mensen ervoor kiezen om ergens mee te stoppen? Of als ze aangeven niet meer verder te kunnen? Wat vind ik daarvan? Totaal niet erg. Dat zou ik begrijpen en ik accepteer dat omdat ze waardevol zijn. Behalve, als ik het ben die dit doe....


Kwetsbaar gesprek


In de vakantie had ik tijd om dieper na te denken. Elke keer was ik gestopt bij het stukje, heb je naaste lief. Nu keek ik naar het andere gedeelte. Heel eerlijk vroeg ik dan ook aan mezelf. Heb ik mezelf lief? Het antwoord was duidelijk hoor, maar ik kon het niet verwoorden. Ik vroeg het aan mijn man, in één van onze waardevolle gesprekken. Zijn antwoord: Ik heb het nooit gezien. Ik denk het niet! Het was precies wat ik als antwoord door mij heen hoorde gaan. In gedachten stelde ik mezelf de vraag, door mij hoofd kwam het antwoord: Ik heb het nooit gezien. Niet van mijn man, maar van degene die ook heel veel van mij houdt! Samen met mijn man sprak ik hierover, dat was kwetsbaar, maar zo belangrijk.  Na dit gesprek moest ik schrijven. Wat ik schreef?


Angst voor mezelf


Ik vind het eng om van mezelf te houden! Al jaren prikkel ik mezelf om tot het uiterste te gaan. Te doen wat in mijn vermogen ligt. Mezelf lief hebben dat kan ik wel! Maar alleen als ik aan hele hoge eisen voldoe. Eisen die ik mezelf op leg. Mezelf aangeleerd dat ik er vast wel mag zijn als ik goed presteer, als ik doe wat mensen verwachten, als ik het beste uit mezelf haal. Dat maakt dat ik hoor dat mensen mij zien als: Wijs, rustig, energiek, verdraagzaam en nog zoveel meer dingen. Toch zag ik nooit mezelf zo. Omdat ik zag en voelde, hoe hard ik werkte om dat te zijn. Anderen? Die doen daar niet zoveel voor. Ik moet keihard, elke dag werken, om te zijn zoals mensen mij nu zien. Op dit moment zit ik zelf in best een pittig persoonlijk proces. Want wie ben ik, als ik mezelf gewoon laat zijn. Wat blijft er over als ik mijn lat niet zo hoog leg, als ik mezelf niet meer zo prikkel? Ja wat gebeurd er als ik mezelf lief ga hebben om mijn basis? Of ook wanneer ik dingen fout doe? Houden de mensen om mij heen dan nog steeds van mij, en ik? Kan ik wel houden van wie ik, gewoon, ben?

Bang 
ben ik
mezelf gewoon liefhebben
eindig ik dan weer
alleen?

God zegt dat ik het mag, Hij spreekt voortdurend door mijn hoofd. Ook van mijn man mag het. Beide zien heel vaak hoe moeilijk ik het mezelf maak. Hoe hard ik ben voor mezelf. Maar ook hoeveel pijn sommige situaties mij doen, juist omdat ik al zo hard ben voor mezelf. Ik mag mezelf omarmen, en er helemaal zijn. Het zal een nieuw seizoen in mijn leven zijn. Zoals ik al heel vaak een nieuwe fase ben gestart. Maar dit is een eng proces, juist omdat dit zo over mijn persoon gaat. Zoveel verkeerde dingen heb ik, jarenlang, mezelf geleerd om te overleven. Nu mag ik de bladeren loslaten, zodat ik de winter in kan gaan, en straks opnieuw kan bloeien. Ik sta aan het begin, en ik weet niet waar dit heen gaat. Maar één hoop, en één toekomst weet ik zeker: Ik zal bloeien, als een klaproos. 



De stormen doorstaan, gegroeid op vanuit een dode plek. Zoals alleen klaprozen dat kunnen. Maar nu mag ik die bloem gaan omarmen. Mezelf niet alle dagen uitputten om zo mooi mogelijk te bloeien. Maar gewoon te staan, zoals ik ben. Met mijn imperfecties, mijn beperkingen en fouten die ik maak.


 Herken je hier iets van? Of wil je iets met mij delen? Jou reactie is waardevol voor mij! Je kan hieronder een reactie achterlaten, maar je mag mij ook altijd mailen: schrijfgelukjes@gmail.com