vrijdag 14 april 2017

Alles is volbracht!

Weet jij al wat er is gebeurd? Heb je het al gehoord? Bijzondere berichten gaan vaak als een lopend vuurtje. Zo heb ik zelf weleens ondervonden dat mensen iets al wisten, zonder dat ik het hen had verteld. Deze blog die ik nu schrijf, dat gaat ook over iets heel bijzonders! Iets wat ook juist bedoeld is, om als een lopend vuurtje door de wereld te gaan!


In Israël is een heel groot cadeau gekomen, dat cadeau is niet voor één persoon. Werkelijk je zult het niet geloven, maar het is daar gekomen voor ons allemaal. Ja echt voor iedereen op deze wereld! Wat doe jij daarmee? Ben je nieuwsgierig, ga je op zoek? Of denk je, hmm ja oke, nou voordat ik het vind zal het wel verdwenen zijn. Wat ook kan is: Ik zit niet te wachten op een groot cadeau, ik vind het wel prima zo. Weet je? Dat mag allemaal! Het veranderd niet, dat Hij er is voor iedereen, ook voor jou! Het cadeau waar ik het over heb is mens geworden, voor jou en mij, terwijl Hij werkelijk Gods Zoon was. 

Anders dan verwacht


Zijn leven begon heel anders als wat je zou verwachten van een Goddelijk mens. Hij liet zien wie Hij was, Hij kon de minste zijn. Ons geschenk werd geboren in een stal. Zijn wieg stond niet in een paleis, of een schitterende kamer. Het was een voederbak. Zijn koningschap, Zijn Goddelijkheid en Zijn wijsheid maakte Hem niet arrogant, of iemand van stand. Het mooie is dat Hij wist dat zijn afkomst niet zou veranderen. Maar dat Hij wel de toekomst van mensen kon veranderen door wat Hij deed. Heel Zijn leven zien we dat Hij juist naar de mensen ging die aan de rand van de maatschappij stonden, die buitengesloten werden, bespot en uitgekotst. Nee ons geschenk was niet bang om waarde te verliezen, was niet bang om te delen, te dienen, te geven en te onderwijzen. Hij durfde te staan naast de grootste zondaren, te eten met de hoeren, of de tollenaren en deelde zijn leven als meester van harde werkbonken. Juist deze mensen konden veel van Hem ontvangen. Deze levens heeft Hij totaal omgekeerd. En waar Hij veel kan vergeven, waar Hij veel kan genezen, daar is de liefde het grootst.




Hij droeg alles!



Deze Goddelijke Mens wist wat Hem te wachten stond. Om ons echt te redden, was er maar één weg. Hij zou alle zonden, alle pijn, alle fouten, al het verdriet, al de angsten in zich dragen. Alleen dat zou ervoor zorgen dat Hij alle mensen in de wereld echt kon redden. Als ik denk aan alleen mijn zonde, mijn pijn, mijn fouten en mijn verdriet dan komt er een snik naar boven. Want dat ben ik alleen nog maar. Jezus droeg het ook van jou, en van onze buren, van onze vijanden en onze vrienden. Hij droeg niet alleen alles van mij, nee van de hele wereld! Hij maakte geen muren, geen verschil. Zijn bloed dat reinigt het is er voor iedereen. Hij stierf, na een lange weg van pijn, bespotting, ellende en angst. Aan een kruis werd Hij vast gespijkerd. Terwijl er spottend geroepen werd:

Als je dan waarlijk Gods Zoon bent, red jezelf, en kom van het kruis!

Maar weet, Jezus kon het niet..... Door mij, door jou. Hij vond het zoveel belangrijker dat Hij mij, dat Hij jou zou redden, dan Zijn eigen leven! Hij koos voor mij, Hij koos voor jou, Hij koos voor de hele wereld. Het wonder, het grootste wat er ooit in de hele wereld kan gebeuren is volbracht. Dat zei Hij. Alles is gedaan voor jou. Durf jij, het geschenk in jouw leven toe te laten? Het bloed wat gevloeid heeft in je hart te laten stromen, zodat het kan schoonmaken, nieuw leven kan geven. Hij heeft gekozen, Hij kiest voor jou, en hing daar met Zijn armen wijd open omdat Hij het waardevoller vond om jou te redden dan zichzelf! 



woensdag 12 april 2017

Een belangrijke vraag

" Waarom heb jij voor deze studie gekozen? "

Afgelopen maanden heb ik verschillende keren gesprekken gehad met mensen rondom mijn studie. Mentoren, docenten maar ook studenten of gewoon mensen uit mijn omgeving. Vaak stelden ze deze, of een gelijksoortige vraag. De HBO studie Toegepaste Psychologie is een studie die lang duurt en best pittige elementen bevat. Dat maakt dat het ook echt belangrijk is om te weten voor mezelf. Wat is nu mijn motivatie?

Welke vormen motivatie zijn er? 


Er zijn verschillende vormen van motivatie: intrinsieke of extrinsieke motivatie, of zelfs nog een a- motivatie wanneer je geen motivatie bezit. Zowel a- motivatie als intrinsieke motivatie is niet onder te verdelen in verschillende vormen. Maar extrinsieke motivatie kan door verschillende dingen jou gedrag gaan reguleren. Even een snel overzicht zoals ik het nu geleerd heb:



Welke motivatie je hebt bepaald veel voor je prestaties, door hoeveel je erin stopt. Is het voor mezelf, omdat ik het graag wilt, dan zal ik er veel in stoppen en er helemaal voor gaan. In tegenstelling tot wanneer ik het extrinsiek doe omdat iemand anders het van mij vraagt. Dan zal ik daarin veel gematigder zijn en meer letten op balans en mijn grenzen.  Bij grote doelen, of doelen die over een lange termijn lopen is het dus heel belangrijk te weten of je motivatie in jezelf ligt of in iets/iemand buiten jezelf. Dit maakt dat het dus heel goed is dat mensen deze vraag aan mij stellen. Maar nog beter dat ik hier voor mezelf een duidelijk antwoord op kan geven.

Mijn motivatie


Voor mij is het duidelijk waar mijn motivatie ligt. Vanaf de middelbare school ben ik gaan werken, om te verdienen. Naast mijn werk deed ik wel nog een opleiding, maar niet wat ik wilde. Ik koos veel meer voor wat veilig 'voelde'. Dit omdat ik al een relatie had, waarmee ik plannen had gemaakt. Op mijn 18de had ik al een huis samen met hem, en zijn we uiteindelijk ook getrouwd. Altijd zei ik al: Ik wil als de kinderen groot genoeg zijn, gaan doen wat bij mij past en wat ik leuk vind. Mijn passie omzetten tot mijn werk. Door onzekerheid en faalangst dacht ik alleen dat het mij toch nooit zou lukken. Dat hield mij ook tegen om te beginnen. De angst was groter dan mijn motivatie op dat moment. Daarna gingen de kindjes naar school en juist toen zat ik in een scheiding. Dit zorgde ervoor dat ik geen tijd, ruimte en/of kracht had om hier aan te beginnen. Ook financieël was dat ondenkbaar in die periode. Bijzonder dus om te merken dat mijn angst gezakt is, doordat ik vorig jaar eerst een cursus heb gedaan. Even kijken en proeven: Ligt het mij echt zoals ik dat nu bedenk, past het bij mij en kan ik het aan naast alles wat ik doe? Daarnaast kwam er ruimte doordat er nu rust in mijn leven is. Het belangrijkste verschil is toch wel dat nu mijn motivatie (intrinsieke) groter is dan de angst die ik voel, of mijn onzekerheid. Want ja, die is er op verschillende momenten echt nog wel. Afgelopen vrijdag examen doen, prestatie geven of voor de groep iets vertellen, een portfolio opstellen en onderzoeken doen. Er zijn zoveel uitdagingen, zoveel nieuwe dingen en dat zie ik nu als leuk. Afgelopen week heb ik voor mezelf mijn motivatie uit zitten schrijven. Als een mooie herinnering, maar ook als het moeilijk is als een reminder. Hier doe ik het voor:


zaterdag 8 april 2017

Mezelf liefhebben (5)

Wat hebben we als mensen warmte nodig. Een omgeving die je accepteert zoals je bent. Jou uitdaagt om het beste uit jezelf te halen. En daarom op een positieve manier over en tegen je spreekt. Dit zorgt voor een warme omgeving. Vanmiddag zat ik te schrijven op een bankje in de zon. De warmte die ik voelde die deed mijn lichaam goed! Terwijl ik mijn ogen sloot genoot ik hier dan ook bewust van. Zo zittend kwamen er allemaal gedachten en situaties door mijn hoofd dwarrelen. Totdat ik erbij bepaald werd wat een contrast dit is in mijn leven! Wat heb ik een warmte om mij heen! Nee niet alleen de zon die nu zo heerlijk schijnt, zeker ook heerlijk. Maar ik dacht meer aan een liefdevolle man die naast mij staat, waar ik van op aan kan en die mij omringd met zijn liefde en vertrouwen. Daarnaast heb ik waardevolle vriendschappen die mijn leven allemaal op eigen wijzen verwarmen, opfleuren en bekrachtigen.

Overleven in de winter van mijn leven


Die warmte om mij heen, daar heb ik jaren op moeten wachten. De winter periode van mijn leven heeft erg lang geduurd. Zolang dat ik accepteerde dat het voor mij zeker altijd winter zou blijven. Nee niet buiten in de wereld. Ik heb het over mijn wereld, mijn omgeving en uiteindelijk ook mijn innerlijk. 

De negatieve woorden, de oordelen over mij en de uitspraken over mij. Ik voelde mij waardeloos, een lastpost, een nietsnut. Dat maakte het winter in mij. Veel dingen moest ik loslaten om te overleven. Eigenlijk waren dat allemaal dingen die hoorde bij de warmte. Mijn positieve gedachten over mezelf, mijn zelfwaardering en mijn zelfbeeld ze waren ver onder het vriespunt gezakt. Ik was na jaren zelfs verloren wie ik was en wat ik wilde.

Aanpassen aan een nieuw seizoen


Vier jaar geleden veranderde mijn omgeving radicaal. Ik kwam er alleen voor te staan met de kindjes. Mijn omgeving werd warmer, God zelf maakte een eerste baan van warmte in mijn hart. Hij die zegt: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven bracht een teken van Leven bij mij, met mij! Zo mocht ik mijn waardevolle vriendinnen ontmoeten en in mijn leven omarmen, een fijne en warme kerkelijke gemeente/familie, en twee jaar geleden ook mijn man. Maar van binnen ging het opwarmen niet radicaal. Het was niet zo van: Nu is het allemaal anders dus ik voel mij anders. Het was een proces. Een weg van vallen en opstaan. Vele keuze momenten waarop ik bewust of onbewust moest bepalen: Ga ik verder op de manier waarmee ik de winter overleefde of maak ik een nieuwe keuze. 

  • Ik leerde opnieuw naar mezelf te luisteren, zonder oordeel over mezelf te vellen.
  • Telkens weer streed ik tegen automatische reacties, die nog hoorde bij de winter, ik koos om die achter mijn rug te laten maar moest heel vaak opnieuw die keuze maken.
  • Er kwamen enorm veel angsten op mijn pad maar degene die ik als diepste heb ervaren en mij heel erg raakte was: wat als ik opnieuw in de steek gelaten word. Zo voelde ik mij. Telkens weer in de steek gelaten. Niet alleen bij de scheiding die ik heb meegemaakt. Dat in de steek gelaten gevoel dateert al van vele jaren eerder. Het was mijn hechtingsstijl/probleem.
  • Er kwamen veel dingen omhoog die mij verdriet of pijn hadden gedaan. Dit koste veel energie om weer een plek te geven zodat ik door kon.
  • Moest ik veel angsten onder ogen zien en opnieuw bekijken om te zien of de angst wel reëel was. Zo voelde het telkens wel, daarom voelde ook dit soms best zwaar. Maar alleen hierdoor kon ik opnieuw starten. 
Vier jaar lang heb ik gewerkt aan mezelf. Nog steeds kan ik niet zeggen: ik ben er. Maar gelukkig maar! Ik kan nu wel zeggen: wat geniet ik, wat ben ik blij maar vooral rijk! De warmte is niet meer enkel vanuit mijn omgeving. Het is echt zo dat ik het nu van binnen ook ervaar. Afgelopen weken schreef ik over mezelf liefhebben. Ook dit is voor mij een proces. Wat een wonderlijke puzzelstukjes heb ik hierover mogen vinden. Ik merk dat ik gegroeid ben!



Ruimte over voor groei


Gisteren heb ik examen gedaan. De uitslag maakte mij zo blij: geslaagd. Normaal zou ik met het cijfer wat ik had niet tevreden zijn. Perfectionist als ik was huilde ik vanaf groep 3 al als ik een 9 haalde, dus zeker om het cijfer wat ik nu heb. Maar wat merk ik? Nu ben ik vooral blij met dit resultaat. Het laat mij zien dat ik veranderd ben. Want ik ben blij en trots! Mijn punten binnen en module afgerond. Ik ben voor dit deel geslaagd. Het was voldoende!  Daarnaast geeft het aan dat ik nog groeien kan en dat doe ik graag! 

Het is lente, ik leef en durf mijn leven te leven! In welk seizoen leef jij?



woensdag 5 april 2017

Levensles van Jozef

Iedereen kent het, tegenslag. Er is niet voor niets de spreuk: elk huis heeft z'n eigen kruis. In dit aardse leven lopen we allemaal tegen dingen aan die pijn doen, die je verdrietig of bang maken.
En dan moet ik denken aan Jozef, geliefd met een bijzondere liefde door zijn vader Jakob, zijn broers bemerkte dat en voelde het onrecht en gingen vanuit dat gevoel met hem om.



Jozef's eerste ervaring met tegenslag


Ze kregen de kans in hun schoot geworpen toen ze de 'dromenkoning' Jozef aan zagen lopen, 17 jaar was hij, ze beraamde onder elkaar een plan om hem om het leven te brengen, kom laten we hem doden en hem in deze put werpen. Dan zullen we eens zien wat er van zijn dromen terecht zal komen. De broer van Jozef, Ruben, probeerde zijn broertje te redden, er mocht geen bloed vloeien maar gooi hem gewoon levend in de put. Hij wilde zo Jozef redden en weer terug naar zijn vader brengen. Daar lag Jozef in de put. Een lege put en zijn broers gingen lekker zitten eten. Hun hart was onverbiddelijk vol woede, en niet te vermurwen. Jozef was niet op pad gegaan naar zijn broers met de kennis dat dit zou gebeuren. De aanval overviel hem.

Hoop in tegenslag



Bij Jozef was de aanval een put, bij ons weer andere dingen, misschien financiele crisis of ziekte. Een put en sommige mensen komen er nooit meer uit. Putten hebben geen nooduitgangen, er is maar 1 weg eruit en dat is terug omhoog. Hoe fijn is het dan om te weten dat als je een relatie hebt met de Vader, dat alles je afgenomen kan worden behalve je doel, behalve de bestemming die je Vader met jou hebt. En als we dan kijken naar Jozef, was de put nog maar het begin van de rij met dieptepunten.
 Verkocht, slaaf, verzocht en uiteindelijk gevangen genomen en ten onrechte vast gezet.

Jozef was zijn dromen niet vergeten en dat is nog het minst belangrijke, de Vader was niet vergeten wat Hij Zijn kind had laten zien. En dat wat Hij beloofd zal gebeuren. Dat wat God je beloofd in het licht, mag je hoop zijn in het duister. Wat Hij zegt, wat Hij beloofd dat zal gebeuren. De zegen van de Heere lag op Jozef, zelfs zo dat anderen het zagen, als slaaf kreeg hij meer en meer verantwoordelijkheid en ook in de gevangenis werd het opgemerkt. God word gezien in Zijn kinderen, als Hij in je woont dan gaat Hij overal mee naar toe.  Bijzonder om op te merken dat alles wat Jozef in Egypte ontving niet van hemzelf, en geen eigen werken meer waren. Hij ging zonder iets van zichzelf naar Egypte, en alles wat er daarna gebeurde kwam door God in hem. De zegen van de Heere, Zijn hand kan je uit de diepste put omhoog helpen. God uit elk drama iets goeds laten komen en keert alles voor Zijn kinderen ten goede. Kijk naar Jozef, en onthou God was gisteren, heden en morgen dezelfde.

Wij zien puinhoop, God ziet kansen om de aankomend eerste minister te trainen
Wij zien gevangenis, God ziet een pottenbakkersoven
Wij zien hongersnood, God ziet verhuizing van zijn uitverkoren volk
Wij noemen het Egypte, God noemt het beschermde hechtenis
Wij zien satans listen en streken,God ziet kansen om telkens opnieuw Zijn overwinning te doen laten schijnen
 

Met God kan je tegenslag aan


christelijke verjaardagsquotes - Google zoeken:


Met God kom je overal doorheen! Het verhaal van Jozef is er niet voor niets, je ziet de rij met tegenslagen maar we mogen ook de rij van verhogingen niet vergeten, je mag vertrouwen hoe slecht het ook gaat op dit moment, God zal het kwaad overwinnen ook in jou leven. En ook in de put is God bij jou, Hij is ook daar naast je, voor je, achter je en boven je en Zijn hand ligt op je schouder en ook dan zullen andere merken, de zegen van de Heere rust op jou!
Net als bij Jozef, op het juiste moment steekt Hij zijn hand uit, om jou te verhogen! Blijf vertrouwen, blijf hopen en bidden, met God komt het goed. Ja misschien zit je nu in de put, maar Jozef werd er uit gehaald. Misschien voel jij je nu gevangen. Maar ook in de gevangenis viel Jozef op, hij werd daar gezegend. Wachten kan zo lang duren, de tijd van gevangen zijn soms ook. Maar op het moment dat alles goed is voorbereid, dan is het pas het juiste moment. Wanneer Jozef eerder uit de gevangenis had gekomen, had hij dan de droom voor farao uit kunnen leggen? Had hij dan ooit onderkoning geworden? Dat was zijn bestemming. Ook voor jou is er een bestemming. De weg daarnaartoe kan soms moeilijk zijn, lang duren, zit vol verdrietige dingen. Maar het is jouw weg, jouw trainingsroute die God je geeft. Zodat wanneer je op je bestemming komt, jij er klaar voor bent. Het leven van Jozef? Het is van diepe tegenslag naar zegen gegaan. Waar jij nu ook staat, God kan je leven omkeren!


Deze blog had ik geschreven op 12 februari 2015. Mijn tweede blog die ik hier op mijn blogpagina had gepost. Ik heb deze nu geplaatst onder de levenslessen. 

zondag 2 april 2017

Gezin om de Bijbel: Heb je vijanden lief

Vandaag mochten we weer met elkaar praten over een onderwerp uit de Bijbel. Het was best een pittig stuk. God heeft ons een opdracht gegeven, die best moeilijk is!

Niet alleen een opdracht


We lazen dat Jezus de bergrede ging houden, daar paste Hij de wet zelfs aan. Waar het eerst was dat je je naaste moet liefhebben en je vijanden haten. Jezus zegt hier: En ik zeg jullie, heb jullie vijanden lief en bid voor wie jullie vervolgen. Dat was de opdracht die God ons persoonlijk gaf. Ik legde uit dat het ook in de wet zo is opgenomen. De eerste 5 geboden gaan eigenlijk over heb God lief met alles wat in je is. Maar 6 tot en met 10 gaan eigenlijk als je ze goed bekijkt over: naaste liefde. En alles wat je voor naaste doet, is dus nu ook voor onze vijanden. Ik ging daarna verder lezen. Want gelukkig liet God het niet alleen bij deze opdracht. In de Bijbel vinden we ook mooie voorbeelden. Jezus die aan het kruis gaat bidden. Voor wie? Voor de soldaten. De mannen die Hem aan het kruis hadden getimmert en nu Zijn klederen aan het verdobbelen waren. Hij bad voor hen. Vergeef hen Vader, want ze weten niet wat ze doen. Wat een groot voorbeeld. Wat een grote liefde! 

Zichtbaar maken



Waar in de Bijbel zien we dit nog meer? Dit was best lastig, er werden dingen genoemd, maar niet echt waar ik aan dacht. Wat ik had opgezocht was het verhaal van de barmhartige samaritaan. Een wetgeleerde stelde namelijk aan Jezus de vraag: Wie is mijn naaste? Uiteindelijk sprak Jezus in een beeldspraak, en legde Hij de valstrik die naar Hem geworpen werd, terug om deze wetgeleerde. Want ergens dwong Hij om deze man te laten vertellen dat diegene die goed was voor zijn naaste een Samaritaan was. Jezus vertelde over een man die op weg naar Jericho werd overvallen en die mishandelde. Ze lieten hem daar liggen en gingen ervandoor met alles wat de man bij zich had. Maar gelukkig, wat zal de man een gevoel van opluchting hebben ervaren, er kwamen voetstappen aan. Er kwam een priester. Die man, die God dient in de tempel. Die God mag kennen en mag ontmoeten. Ja die zal toch wel weten hoe je met je naaste om moet gaan. Maar nee, de priester? Die liep er met een grote boog omheen. Stel je voor, als deze priester deze man helpt en de man zou sterven, dan kan hij zijn werk niet meer doen. Is zijn werk niet God dienen? En ligt dat nu niet voor hem op deze weg? Nee! Natuurlijk niet. Deze priester, die mag God dienen in de tempel. Niet zomaar op straat. Hij liep er met een boog omheen. De man die gewond was, die liet hij achter zich. Die was het niet waard... Daar kwamen weer voetstappen aan. Er kwam een Leviet aan op de weg. Wat zou die man, die toch de wetten en geboden goed kent, gaan doen? Kijk hij nadert al, welke keuze zal gemaakt worden? Ook deze gaat met een boog om de gewonde man heen. Deze reageert hetzelfde, op een  moment dat hij een mensenleven kan redden, loopt hij snel door. Daar komt weer iemand aan. Het was een Samaritaan die op reis was. Deze buitenlandse man, kreeg medelijden bij het zien van de gewonde man. Er was voor hem geen reden om de man te helpen. De Joden en Samaritanen waren eigenlijk in een strijd verweven. Daarnaast was er voor hem niet een wet die bepaalde, de naaste lief te hebben als jezelf. De vraag wie is je naaste? Dat is een confronterende vraag geworden voor deze wet geleerde. Want eigenlijk maakte Jezus zichtbaar wat het met deze godsdienst leraren had gedaan. De wet maakte die hun warmer, of kouder voor hun omgeving? Deze Samaritaan die niet bij hun hoorde, die niet zoveel wist als de priester of de leviet, werd wel in zijn hart bewogen bij het zien van het lijden. Een medemens in lijden en ellende. De strijd tussen de Joden en Samaritanen was zo hoog, dat het antwoord wat de wetgeleerde gaf aan Jezus, niet eens de naam of het ras bevatte, die bij de bewogen man hoorde. Nee, het antwoord was: De man die medelijden getoond heeft. 

Kunnen wij de naam van onze vijand uitspreken? Het is wel belangrijk als je net als Jezus wilt bidden voor je vijand. Een naam, het maakt wie je bent, en een ras en dat durven uitspreken laat weten dat je ergens bij hoort. Het maakt je tot iemand. Heb je vijanden lief en bid voor hen! Bidden veranderd je gevoel over je vijand. Er gebeurd iets met jou als jij je vijand bij Gods voeten brengt. 







Daarna gingen we een keer met een makkelijker werkje aan de slag. Even geen tekenen, plakken of knippen. Maar zoeken naar verschillen! Lekker ontspannen, waardoor er ook ruimte was om samen te praten.




Wil je meer gezinsmomenten bekijken? Dit kan via de volgende klikbare link: Gezin om de Bijbel

zaterdag 1 april 2017

Mezelf liefhebben (4)

Vandaag had ik een positief confronterende dag, in het kader van mezelf liefhebben. Het deed mij goed en ik heb ervan genoten. Tegelijk kon ik zoveel waardevols meenemen. Al een paar weken ben ik in mezelf met dit thema bezig. Samen met God, met mensen om mij heen en vandaag met een vrouwendag die mij nieuwe inzichten gaf. Mooi hoe alles op het juiste moment bij elkaar komt.

Als één stukje op z'n plek valt


God heeft mij gemaakt, naar Zijn beeld. Als een puzzelstukje dat precies past in Zijn totaalplaatje. Als ik dat tot mij door laat dringen, komt het besef, wat verander ik het puzzelstukje naar het beeld wat ik van de 'wereld' heb. Zoals ik denk dat ik daarin zou horen. Maar de vraag is, als ik dat doe, kom ik dan tot bloei zoals Hij dat heeft bedoeld? Het was voor mij mooi, deze uitleg die paste mij als een jas. Deze confrontatie werkte voor mij opbouwend en gaf mij moed en misschien de lef om voortaan zorg te dragen voor de kleur van mijn puzzelstukje. Want heel eerlijk? Wat heb ik vandaag mogen zien, bij alle andere vrouwen, hoe moeilijk het kan zijn. In deze wereld, de kleur blijven die God je heeft gegeven. Ooit schreef ik een blog over hoe ik mezelf zag. (Je kan deze terug lezen via de volgende klikbare link: De kameleon). Ik schreef dit in begin 2015. Daardoor is het mooi om terug te kunnen kijken. Wat zeker zichtbaar is, is dat ik vanaf daar eigenlijk ben begonnen, om mezelf te durven zijn. Iets wat ik niet geleerd had! Wanneer ik mezelf was, dan voelde dat als kwetsbaar en liep ik vaak tegen innerlijke conflicten op. Nog wel het meest eigenlijk op geloofsgebied of in de Christelijke cultuur. Mag ik kiezen voor mezelf? Dit is toch niet de bedoeling. Wanneer ik ziek meld, iets wat ik moeilijk doet, dan raakt het mij als ik mezelf moet verantwoorden. Telkens aangeven dat ik nog ziek ben, niet kan waarvan ik wel vind dat ik verantwoordelijk ben. Dan merk ik dat ik op weg ben als ik mezelf ruimte geef om beter te worden. Maar tegelijk hoe kwetsbaar en broos dit proces is, als ik zwicht en toch aan de slag ga terwijl ik nog ziek ben. Vooral wanneer dit niet gezien word. Omdat ik hard ben voor mezelf kwam er ook vaak een oordeel over mezelf. Liep ik nog de hele dag met een rot gevoel, alleen omdat ik voor mezelf had gekozen. Op die manier leef ik eigenlijk altijd al. Totdat vandaag dit mooie inzicht kwam. Er viel een puzzelstukje op zijn plaats. God heeft mij niet gemaakt om als slaaf de anderen te dienen. We zijn geschapen om de wereld vanuit onze eigen kleur op te frissen. In te kleuren, met de kleuren die God ons gegeven heeft. Zelf mag ik het loslaten, die strakke lijnen. God is met mij aan het tekenen. Hij stuurt mij wel, en als ik naar de schepping kijk? Dan mag ik vertrouwen hebben, God is in staat om iets schitterends te maken. De bomen ze lopen weer uit, na een winter, zodat ze nog voller en krachtiger kunnen gaan vrucht dragen of bloeien. Lammetjes die springen weer vrolijk in het rond en dan het wonder van de zwangerschap. Elk kindje dat geboren word, het laat zien, dat onze God een Kunstenaar is. Nu mag ik Hem vertrouwen, Hij heeft mij zelf gemaakt, Hij weet welke kleur het beste bij mij past. De keuzes die in mijn hart liggen, mijn verlangens diep in mijn hart (die opbouwend en goed zijn) Hij heeft ze er zelf geplant. Een waardevol begin van deze dag, daarnaast heel mooi om mee te nemen in mijn leven, om zo mezelf meer lief te hebben.



Mijn cirkel


Iets anders wat ik zeker mee kan nemen, wat mij bekrachtigd in het mezelf liefhebben is het volgende. Ik heb een eigen cirkel. Dat is waar ik voor verantwoordelijk ben. Die cirkel mag gaan werken als een celmembraam. Wanneer dat gezond is, dan heeft dat een hele mooie werking, die ook van toepassing is als mijn cirkel goed werkt. Het houdt slechte dingen buiten, of laat het binnen maar voert het ook weer af. Daarnaast laat het goede dingen binnen. Zo blijft er balans, dit zorgt dat we gezond blijven. Maar, dan moet het celmembraam, of mijn cirkel wel goed werken. Anders kan het ons dus 'ziek' maken. Het doet iets met ons, wanneer we woorden toelaten die geen waarheid zijn. Of wanneer we keuzes maken, alleen maar omdat we voelen dat de ander het van ons verwacht. Het breekt ons af. Het is mooi hoe het tastbaar en zichtbaar dit gemaakt werd. De spreekSTER pakte twee hoepels. Deze legde ze op de grond. In één daarvan ging ze staan. Dat was haar cirkel. Maar er zijn situaties waarin de cirkel waar je niet in staat, die niet van jou is, over jou cirkel heen wilt. Of er zijn momenten dat je ervoor kiest om in de cirkel van de ander te gaan staan. Dat is grens overschrijdend gedrag. Jij mag in je eigen cirkel bepalen. In die cirkel bevinden zich heel veel dingen. Wat ik zo onthouden heb waren de volgende onderdelen van ons 'zijn' daarin aanwezig:

  • Lichaam
  • Denken
  • Gevoelens
  • Gedrag
  • Behoefte
  • Verlangens
  • Keuzes
  • Beperkingen
  • Liefde
  • Waarden
  • Talenten

Dat is allemaal aanwezig in jouw cirkel. Het is legitiem om hierover zelf keuzes te maken. Dat is niet egoïstisch maar nodig! Zoals je in de gelinkte blog al kan lezen werkte ik extreem als kameleon. Zo sterk dat ik niet eens meer wist wat ik vond, of hoe ik mij ergens bij voelde. Daar ben ik wel in gegroeid. Maar wat maak ik nog wel vaak gebruik van mijn automatische patronen. Wat een mooi iets om mezelf voor te houden. In mijn cirkel mag ik kiezen. Soms krijg je dan het dillema, dat je een ander teleurstelt, kwetst of raakt. Maar tegelijk besef ik het volgende. Alleen door mijn keuzes te maken ben ik eerlijk naar de ander. Dan weten anderen: Wanneer Petrina ja zegt, dan merk je dat haar ja ook echt is. Dat ze het wilt, ervoor gaat, en het op dat moment ook aan kan. Ik ben een mens, ben maar beperkt, en dat mag ik accepteren. Binnen mijn cirkel, maar ook met alles wat zich in mijn cirkel bevind, kan ik mooie dingen bereiken. Maar dit zal zoveel mooier, sterker, sprekender tot uiting komen wanneer ik mezelf toestemming geef om verantwoordelijk te blijven over mijn eigen cirkel. 


Het voelt alsof ik een stap heb gezet vandaag. Dat ik nu eindelijk dat ontbrekende stukje heb ontvangen. De toestemming van mezelf, het besef dat ik mag zijn wie ik ben. Ook als dat niet is wat anderen van mij dachten, willen. Ik mag het, omdat God mijn puzzelstukje in mag kleuren. Die kleur die Hij geeft mag ik toch zeker accepteren.

donderdag 30 maart 2017

Een waardevolle ontdekking over mijn lijden

"Mijn lijden, het is mijn schat geworden!"


Echt nooit had ik gedacht dit te gaan schrijven. Maar steeds meer besef ik dit nu. Dwars door het lijden heen mocht ik zoveel ervaren en meemaken. Naast het diepe verdriet en de angst die ik doorstond. Was daar altijd de hoop voor de toekomst. Jazeker! Toch ben ik dankbaar dat het niet enkel dat lichtje ver weg was. Iets waar ik nog op moest blijven wachten. Nee telkens weer liet Hij mijn hart overstromen, omdat die hoop soms zo dichtbij was. In het begin viel die hoop soms in mijn innerlijke put van wanhoop. Maar telkens werd mijn wanhoop er iets minder door. Wat wist God mij op wonderlijke manieren te bereiken. Maar ook, wat een schatten van mensen heb ik mogen ontmoeten. Zoveel mensen op mijn pad, waarmee ik weet dat we niet alleen verbonden zijn op een horizontale manier. Van mens tot mens. Maar veel sterker nog, verbonden mee weet door God. Het werden schatten, van onmisbare waarde. Een ieder met een talent op een ander vlak. Maar stuk voor stuk waren ze in mijn lijden van onmisbare waarde. Gewoon door zichzelf te zijn. Misschien herkennen ze zich nu zelfs niet, wanneer ze dit zouden lezen. Maar echt, door deze mensen kreeg ik weer hoop.

Berscherming zoeken 

Want in mijn moeilijke jaren ging ik mezelf beschermen. Mijn manier was om mezelf aan te passen. Verstopte zovaak mijn gevoelens, mijn wil. Dat het zelfs erg lastig was om die weer terug te vinden. Ik zocht bescherming en vond die in mezelf. Het was nodig om te overleven, het was mijn manier geworden. Zo ging ik in verschillende delen van mijn leven het beeld wat ik erover had bijstellen. Telkens opnieuw de pijn ervaren, of teleurgesteld worden, daar kon ik niet meer mee omgaan. 'Makkelijker' leek het om minder van die omgeving te verwachten. Dat had een wisselwerking een andere kant op, want naast dat ik het beeld voor de omgeving ging aanpassen, deed ik dat ook voor mezelf. Waar ik minder ging verwachten van mijn omgeving, werd dat wat ik van mezelf verwachtte veel belangrijker. Situaties die er voorvielen betrok ik direct op mezelf, en kwam door iets in mij dat vast niet meer te veranderen was. Dat maakte de pijn, angst of teleurstelling van de omgeving ook nog eens beter te begrijpen! Na mijn scheiding, vond ik de Schat die er altijd al voor mij was. Maar kwamen er ook nog heel veel mooie mensen op mijn pad. Zij brachten hoop in mijn leven. Alleen maar omdat ze laten zien wie ze waren, maar ook hoe ze mij vinden. Ze brachten liefde in mijn leven en konden mij daarmee weer bereiken. Mijn Schat in de Hemel maar ook de mensen om mij heen, ze hebben mij bevrijd. Want terwijl ik bescherming zocht, vond ik die in mezelf, maar toen die bescherming niet meer nodig was: Had ik mezelf erin gevangen gehouden.


Contrast

Wat een verschillen werden er zichtbaar. Soms werd in mijn leven toch wel  bizar zichtbaar welke strijd er zich afspeelt. De strijd om leven en dood. Juist daardoor werden dingen een contrast, vormden ze eigenlijk twee verschillende werelden.

Een
donkere wereld
en een lichte
wereld stonden lang naast
elkaar

Durf
ik deze
tot één wereld
te voegen met Hem
bovenaan

Donker
en Licht
ze hebben gestreden
winnen kan er maar
Een



Wat was er geduld nodig, wat mocht veel ik ontvangen, de schatten ze zijn verzameld in mijn hart. Daar waar het eerst zo donker was, werd steeds meer op de deur geklopt. Met hoop, liefde en vertrouwen kwam God elke keer weer naast mij, bij mij. Net zolang tot ik de deur open durfde te zetten. Eerst moest ik kijken, hoe lang zouden ze aan de deur blijven komen. Is het wel écht voor mij? Wat er toen gebeurde? Dat was echt bijzonder.  Lijkt het niet alsof een lamp feller is, enkel omdat de omgeving meer duister is? Zo werkte het bij mij ook. De schat die ik vond, op mijn donkerste moment, kwam zo licht en zo groot in mijn leven. Nee in mijn donkere tijd was het niet een lichtje ver weg. Daar aan het einde van de tunnel. Ondanks al mijn negatieve gedachten, kwam er dwars door dat duister telkens weer die boodschap, maakte de schat zich weer zichtbaar. Telkens wanneer het donker weer terug wilde komen, was daar weer het licht. Was het makkelijk? Was ik nooit meer bang? Nee het was niet makkelijk, en ik was daarna nog zovaak bang. Maar er was iets in mij, waardoor ik de juiste keuzes kon maken. Wanneer het moeilijk was, dan was God dichtbij. Juist wanneer angst mijn leven wilde overnemen, sprak Zijn stem vol vertrouwen:

Hou vol lieverd, je doet het zo goed

Wanneer het leven zo weinig te bieden heeft, of zo weinig heeft gegeven. Wanneer het letterlijk zo donker om je heen is Weet dan, in jouw lijden is een Schat te vinden. Hij?! Hij weet zo goed wat lijden is. Ooit doorstond hij voor ons, alle zonden die we gedaan hebben, maar droeg hij ook al onze pijn, jou ziekte, of al de afwijzing die je hebt ervaren. Toch staan ondanks dat lijden, Zijn armen voor jou open. Juist omdat Hij zo weet wat jij moest ervaren, is Zijn liefde voor jou, zo diep! Voor mij werd het waarheid, en ik hoop dat je ook vanuit je hart mee kan zingen. Juist wanneer het donker geweest is, of nu nog is:


De zon komt op, maakt de morgen
wakker;
mijn dag begint met een lied voor U.
Heer, wat er ook gebeurt
en wat mij mag overkomen,
laat mij nog zingen als de avond valt.


Loof de Heer, o mijn ziel.
O mijn ziel, prijs nu zijn heilige Naam.
Met meer passie dan ooit;
o mijn ziel, verheerlijk zijn heilige
Naam.

(Opwekking 733- Tienduizend redenen)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Met deze blog wil ik mee doen aan de bloghop van Maart-April. Het thema hiervoor is bedacht door de bloghost: Lineke Mooibroek en meer hierover is te vinden op haar blog: Kostbaar en geliefd