Doorgaan naar hoofdcontent

Verwachten

Als ik geen God zou hebben waarvan ik alles verwachten kon, wat had mijn leven dan voor zin gehad? Hoe zou mijn leven er dan uit zien? Nu ik met God leef weet ik pas wat het betekend om hoop te hebben. In alle ellende van deze wereld, met alle gebrokenheid, heb ik een hoop, omdat ik wacht op Hem. Wacht en uitzie naar Zijn nieuwe wereld, als Hij terug komt en alles nieuw maakt. Wachten op deze manier geeft hoop. Net een lichtje dat blijft branden terwijl het steeds meer donker word. Hoe donkerder het is, hoe meer licht lijkt een lamp te geven. Dat is wel de grootste verandering in mijn leven.

Niet meer hopeloos, maar vol hoop.
Niet meer reddeloos, maar gered.
Door Hem op wie mijn geloof rust! 


Voordat ik stil gezet werd in mijn leven, en dat ik (door Gods liefde en Zijn kracht) de keuze maakte om Hem te gaan volgen, was mijn leven wel redelijk. Voor vele en voor mezelf had ik het idee, het verloopt wel normaal. Maar ik zag niet in hoe vaak God op Zijn troon heeft geleden om het onrecht dat mij aangedaan was. Ik zag niet hoe God zich voelde rondom de keuzes die ik maakte. Ik leefde, deed van alles, maakte veel mee maar het ging wel aardig. Tot mijn hele zelfgemaakte wereldje instortte. Wat was er toen nog over?

Inzicht


Ik wist pas wat ik miste op het moment dat ik mijn leven ging leven voor en met Hem.
Dat ik de dingen in mijn leven aan Zijn troon ging leggen, vanaf het moment dat ik ging wachten op Hem. Want wat deed ik het toch altijd vreselijk (eigenwijs) alleen! Tegen beter weten in. Diep van binnen voelde ik, dit kan anders, wist ik het wel. Maar ik leefde erover heen. Als ik maar deed alsof het niet zo was, als ik maar dit alsof dit geweldig was, dan zou ik er vanzelf in gaan geloven. Herken je dat? Ik maakte in die tijd mijn eigen keuzes, deed wat ik wilde, was niet bezig met God, en zeker niet met wachten. Waarom zou ik wachten, als het nu ook kan?

Samen met God


Na mijn bekering, het moment dat ik mijn leven ging afstemmen op God, merkte ik pas iets heel bijzonders op. Wat heb ik mezelf veel ontzegd, juist door niet te wachten, juist door het zelf allemaal te regelen. Nu pas merkte ik, hoe trouw God is. Zijn liefde merkte ik zo diep, en door alle lagen van mijn leven, in de periode dat ik op Hem ging wachten. Ik bleef wel in beweging, maar was veel meer bezig om niet meer zelfstandig, maar samen met Hem te bewegen. Met vallen en opstaan. En nog steeds pak ik weleens een dwaal weg. Maar mijn doel, mijn diepste verlangen is, mijn weg gaan zoals God die voor mij bepaald heeft. Wachten en in die wachttijd, uitzien. Uitzien naar wat God allemaal voor mij heeft liggen!


Alleen daardoor ben ik Zijn geschenken in mijn leven gaan zien.


Ik deed het niet meer alleen, niet meer zelf. Hierdoor gingen mijn ogen open voor de geschenken uit de Hemel. Wat ben ik blij, het Hemelse brood daalt nog steeds neer. Als ik maar wacht, wacht op Zijn tijd. Dat is wel vaak iets wat ik lastig vind. Het lijkt een valkuil voor mij, maar ik mag weten, mijn God is geduldig en Hij kent mijn hartsverlangen. Bij Hem mag ik telkens weer opnieuw beginnen.
Van wie verwacht jij het in je leven?

Zo ik niet had geloofd, dat in dit leven
Mijn ziel Gods gunst en hulp genieten zou,
Mijn God, waar was mijn hoop, mijn moed, gebleven?
Ik was vergaan in al mijn smart en rouw.
Wacht op den HEER, godvruchte schaar, houd moed:
Hij is getrouw, de bron van alle goed;
Zo daalt Zijn kracht op u in zwakheid neer;
Wacht dan, ja wacht, verlaat u op den HEER.


-----------------------------------------------------------------------------------


Met deze blog wil ik mee doen aan de bloghop van Oktober.
Het onderwerp is: Wachten 

Gekozen door: Omily.me

Wil jij ook mee doen?
Schrijf of maak dan een blog en zet daarin een link naar: Omily.me laat op haar blog ook een link achter in een reactie.


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…