Doorgaan naar hoofdcontent

Verwachten

Als ik geen God zou hebben waarvan ik alles verwachten kon, wat had mijn leven dan voor zin gehad? Hoe zou mijn leven er dan uit zien? Nu ik met God leef weet ik pas wat het betekend om hoop te hebben. In alle ellende van deze wereld, met alle gebrokenheid, heb ik een hoop, omdat ik wacht op Hem. Wacht en uitzie naar Zijn nieuwe wereld, als Hij terug komt en alles nieuw maakt. Wachten op deze manier geeft hoop. Net een lichtje dat blijft branden terwijl het steeds meer donker word. Hoe donkerder het is, hoe meer licht lijkt een lamp te geven. Dat is wel de grootste verandering in mijn leven.

Niet meer hopeloos, maar vol hoop.
Niet meer reddeloos, maar gered.
Door Hem op wie mijn geloof rust! 


Voordat ik stil gezet werd in mijn leven, en dat ik (door Gods liefde en Zijn kracht) de keuze maakte om Hem te gaan volgen, was mijn leven wel redelijk. Voor vele en voor mezelf had ik het idee, het verloopt wel normaal. Maar ik zag niet in hoe vaak God op Zijn troon heeft geleden om het onrecht dat mij aangedaan was. Ik zag niet hoe God zich voelde rondom de keuzes die ik maakte. Ik leefde, deed van alles, maakte veel mee maar het ging wel aardig. Tot mijn hele zelfgemaakte wereldje instortte. Wat was er toen nog over?

Inzicht


Ik wist pas wat ik miste op het moment dat ik mijn leven ging leven voor en met Hem.
Dat ik de dingen in mijn leven aan Zijn troon ging leggen, vanaf het moment dat ik ging wachten op Hem. Want wat deed ik het toch altijd vreselijk (eigenwijs) alleen! Tegen beter weten in. Diep van binnen voelde ik, dit kan anders, wist ik het wel. Maar ik leefde erover heen. Als ik maar deed alsof het niet zo was, als ik maar dit alsof dit geweldig was, dan zou ik er vanzelf in gaan geloven. Herken je dat? Ik maakte in die tijd mijn eigen keuzes, deed wat ik wilde, was niet bezig met God, en zeker niet met wachten. Waarom zou ik wachten, als het nu ook kan?

Samen met God


Na mijn bekering, het moment dat ik mijn leven ging afstemmen op God, merkte ik pas iets heel bijzonders op. Wat heb ik mezelf veel ontzegd, juist door niet te wachten, juist door het zelf allemaal te regelen. Nu pas merkte ik, hoe trouw God is. Zijn liefde merkte ik zo diep, en door alle lagen van mijn leven, in de periode dat ik op Hem ging wachten. Ik bleef wel in beweging, maar was veel meer bezig om niet meer zelfstandig, maar samen met Hem te bewegen. Met vallen en opstaan. En nog steeds pak ik weleens een dwaal weg. Maar mijn doel, mijn diepste verlangen is, mijn weg gaan zoals God die voor mij bepaald heeft. Wachten en in die wachttijd, uitzien. Uitzien naar wat God allemaal voor mij heeft liggen!


Alleen daardoor ben ik Zijn geschenken in mijn leven gaan zien.


Ik deed het niet meer alleen, niet meer zelf. Hierdoor gingen mijn ogen open voor de geschenken uit de Hemel. Wat ben ik blij, het Hemelse brood daalt nog steeds neer. Als ik maar wacht, wacht op Zijn tijd. Dat is wel vaak iets wat ik lastig vind. Het lijkt een valkuil voor mij, maar ik mag weten, mijn God is geduldig en Hij kent mijn hartsverlangen. Bij Hem mag ik telkens weer opnieuw beginnen.
Van wie verwacht jij het in je leven?

Zo ik niet had geloofd, dat in dit leven
Mijn ziel Gods gunst en hulp genieten zou,
Mijn God, waar was mijn hoop, mijn moed, gebleven?
Ik was vergaan in al mijn smart en rouw.
Wacht op den HEER, godvruchte schaar, houd moed:
Hij is getrouw, de bron van alle goed;
Zo daalt Zijn kracht op u in zwakheid neer;
Wacht dan, ja wacht, verlaat u op den HEER.


-----------------------------------------------------------------------------------


Met deze blog wil ik mee doen aan de bloghop van Oktober.
Het onderwerp is: Wachten 

Gekozen door: Omily.me

Wil jij ook mee doen?
Schrijf of maak dan een blog en zet daarin een link naar: Omily.me laat op haar blog ook een link achter in een reactie.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Ervaar jij innerlijke bewogenheid voor jouw verdriet?

En de Heere, haar ziende, werd innerlijk met ontferming over haar bewogen, en zeide tot haar: Ween niet.
We huilen wat af in deze tijd. Maar welke tranen huilen wij? Daarnaast een hele belangrijke andere vraag:

Wie is er door jouw tranen innerlijk bewogen zoals onze Heer?



Onze Heere in de Hemel, maar ook God in ons hart, Hij voelt met ons mee. Zo mogen wij, als gemeente en familie door het bloed van Christus, met elkaar mee voelen. Voel jij het verdriet van de ander mee?

De bewogenheid die God toont die gaat verder dan wat de tv biedt. Dan wat de wereld biedt. Het lijkt misschien dan ook wel vreemd dat Jezus hier spreekt met de volgende woorden:

Ween niet!

Hiermee bedoelde Jezus niet dat wij niet mogen huilen. Gelukkig maar, want ik heb menig traan gelaten. En de moeilijkste en zwaarste tranen? Dat waren de tranen die niet naar buiten mochten komen. Als mijn hart verscheurd werd van verdriet. Maar er was geen ruimte voor, geen plek, niemand die met bewogenheid naar mij keek. Eenzaam drag…

Ons samengestelde gezin met tips van ons samen

Laat je niet overwinnen door het kwade,
maar overwin het kwade met het goede.
Romeinen 12:21

Deze tekst kregen James (mijn man) en ik mee toen wij gingen trouwen. Een tekst die al vanaf mijn twaalfde belangrijk is in mijn leven. Ongelofelijk, ik dacht niet dat het mogelijk was. Maar echt twee jaar geleden, op onze trouwdag, kwam er nog meer waardevols uit deze ene tekst. Dit is voor mij echt een tekst vol zegen.


Een nieuw huwelijk Op 16-11-'16 zijn James en ik samen getrouwd. De start die wij hadden, was zo anders. Er was al zoveel wat wij hadden meegemaakt. Wat al begon in een jeugd, bij ons allebei, die niet heel soepel was gelopen, waarin veel was gebeurt. Ook hadden we al een huwelijk achter ons.

Huwelijken die gestart waren vol hoop, maar toch pijnlijk zijn geĆ«indigd.  Mijn man had drie kindjes in zijn huwelijk ontvangen. In mijn huwelijk heb ik twee kindjes mogen krijgen. Gezegende huwelijken, maar toch gebroken. Niet alleen pijnlijk voor James, of mij, maar nog wel het mee…

Liefde is het antwoord....ook op de Nashville verklaring

Wat doen we elkaar toch makkelijk pijn.
Omdat we denken dat we de waarheid achter ons hebben.
Met de hand op de Bijbel zijn zoveel mensen diep geraakt in hun mens zijn....
Is dat God die vraagt om dat te doen? Om je Bijbel te gebruiken om een mens, van vlees en bloed, pijn te doen met Zijn woorden?

Gelukkig gaat het soms nog onbewust. Maar de reactie is hetzelfde. Afgelopen week merk ik het weer heel erg op.

Er is een jij en 'wij' en daar hoor jij niet bij....
Vele mensen uit de kerk voelen zich genoodzaakt om een duidelijke verklaring neer te leggen over wat de Bijbel wel of niet zou zeggen over mensen die net zo goed gemaakt zijn door onze Maker. Zo is er weer zo'n onderscheid bij gekomen, vroeger ging het over het 'ware' geloof en dwaalleer. Nu gaat het over geaardheid en identiteit. Het werkt als een meetlat, die ook nog eens uit de Bijbel gehaald is. En ten diepste zit er in de pijn een kostbaar geheim.

Niemand wil veroordeeld worden...
Wij oordelen zonder het …