Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn nieuwe start

Ik kom uit een kerk waarin veel tradities waren.
Dat was mooi, en de gemeente heeft ervoor gezorgd dat ik veel Bijbelkennis mocht opdoen.
Maar toch miste ik altijd iets.
Op zondag zat eigenlijk de kerk gevuld met mensen die vonden dat ze naar de kerk hoorden te gaan.
Een goede gewoonte overigens hoor, echt waar.
Maar ze zaten er vooral omdat ze vonden dat het hoorden, om ergens bij te horen.
Om in het dorp ergens bij te horen.
Maar er kwam bij mij een steeds groter vraagteken te staan.
Een vraagteken op de volgende vraag:

Willen ze alleen bij een groep hier op aarde horen?
Of willen ze horen de Enige Algemene Christelijke Kerk?

Er miste iets, en ik kon er niet vinden wat ik zocht.
Steeds ging het om het uiterlijke.
En niet te vergeten om alles zoals het hoorde.
Continu was er de vinger, je moet en je hoort.
De regels?
Ach op zich zijn ze niet zo erg.
Maar voor mij werd het een probleem.
Want ging meer om de regels dan om de inhoud.
Het werd voor mij gevoel (!) gebracht op een manier dat ik Gods liefde moest, of kon, verdienen.
Als ik mij nu goed aan de regels hield, wat kon God nog tegen mij hebben?
Met aan de andere kant de angst.
Want er was ook nog een stuk uitverkiezing.
Je moest je aan de regels houden, en God koos Zijn kinderen.
Dat is lastig geweest voor mij.
Want ik voelde mij zo niet geliefd.
Het was toch onmogelijk dat als ik mij op aarde niet geliefd voel, dat God in de Hemel mij wel lief zou hebben.
Voor mij?
Voor mij was het voorbij, geen kans.
Alleen maar angst en elke dag weten dat mijn straf alleen maar groter werd.

De traditie was mooi, en is voor sommige mensen misschien echt voldoende.
Maar bij mij werkte het niet mee om Hem te vinden.
Het maakte juist de kloof die er al is tussen God en de mens groter.
Want ik durfde mij niet uit te strekken naar wat God voor mij heeft.
Het bracht mij angst, en het hield mij gevangen.
Er kwamen scheuren in mijn houden van de tradities.
Uiteindelijk zelfs door een scheiding, een gebroken huwelijk.
Waar moest ik heen?

Ik had zover de tradities doorbroken, mijn leven was zo anders als wat mij altijd voor geschreven had.
Dat hielp mij.
Het gaf mij het gevoel dat er een nieuwe kans lag.
Ik mocht opnieuw beginnen.
Wat een wonderlijke, maar ook spannende tijd.
God was er al die tijd al bij, maar doordat ik bezig was met hoe het allemaal moest, zag ik Zijn aandeel in mijn leven niet.
Ik was alleen maar bezig van beneden naar boven te klimmen.
Met op den duur de angst om te klimmen.
De trap die was toch niet voor mij, ik kon maar beter stoppen, dan werd ik niet teleurgesteld.
En opeens was daar God zelf.
Hij kwam naar beneden, ooit kwam Hij als mens naar deze aarde, toen al voor mij.
En nu nog een keer opnieuw, in mijn hart, in mijn leven.
Daar mocht ik samen met Hem een nieuwe weg in mijn leven vinden.
Op zondag niet met de auto of fiets, een hoed naar de kerk, 1 of 2 kerk naar de kerk op zondag?
God wilde niet dat ik het deed omdat ik het moest.
Hij wilde dat ik Hem ging leren kennen, ging ontdekken wie Hij is.
Zodat er in mij een verlangen zou gaan ontstaan om te leven zoals Hij wil.
Niets moeten, niets waarmee Hij mij om de oren smijt.
Ja liefde!
Liefde die de wereld niet kent.
Dat begon met inzicht te geven aan mij.
Ja ik kan inderdaad zo niet voor Hem staan, niet voor Hem verschijnen.
Hij liet mij zien wat voor mens ik ben.
Zwart, tot alles in staat, het was Zijn behoeding dat ik niet veranderd was tot monster en dat ik soms koos voor het goede.
Ik mocht gaan zien hoe lief God was, dat Hij mij nog een nieuwe dag had gegeven.
Want ik kwam erachter, ik verdien het niet te leven.
Het is een enorme gunst, een groot geschenk van Hem!
Hij wees mij de weg, de heuvel op met mijn zwarte hart, met al mijn zonden.
Daar, mocht ik bukken, wetend dat Jezus daar gestorven was, omdat ik nu sterfelijk ben.
Daarom stierf Hij, zodat wij de weg naar een onsterfelijk leven vinden konden.
Toen ik daar knielde, stortte ik voor het eerst mijn hart voor Hem uit.
Alles, mijn boosheid, mijn angst, de pijn die sneed door mijn hart.
Ik mocht het delen met Hem.
Maar ook al mijn fouten, de mislukkelingen, de dingen die ik had gedaan waarvan ik nu zag hoeveel pijn ze Jezus hadden gedaan.
Het was zo eng om het uit te spreken.
Maar met elk woord voelde ik dat ik meer ruimte kreeg.
Dat ik steeds meer bevrijding voelde.
Toen kwam het moeilijkste, vergeving vragen en dat was spannend.
Wilde God mij, met alles wat ik was, vergeven?

Ja want Hij stuurde Zijn Zoon om te redden wat verloren was.
Ik was verloren, een schaap wat zich gewikkeld had in de doornstruiken.
Hij haalde mij eruit.



Hij vergaf alles wat ik misdaan had, en zag mij door Zijn Geliefde Zoon Jezus!
Nooit meer zou ik dezelfde zijn.
Ik mocht loslaten wat ik van mezelf dacht.
Want ik was nieuw.
Ik was vrij van alles wat mij gedrukt had!
Dat vrij zijn, dat gaf mij een diepe innerlijke vreugde.
Er was een begin gemaakt, een heel nieuw begin.
Niet gestoeld op angst of traditie.
Maar op en relatie en wederzijdse liefde.
Wanneer ik val, richt Hij mij weer op, wanneer ik dwaal leid Hij mij weer op Zijn pad.
Eindelijk kan ik leven.
Voel ik rust, ik heb gevonden wat mijn hart ten diepste had verlangt.

Ik las vandaag een tekst, en voor het eerst las ik het pas goed.
Hij heeft twee kuddes, 1 die Hem al kent en erkent als God en Herder, de andere kudde die ook bij Hem hoort maar Hem niet echt heeft leren kennen.
Uiteindelijk zullen ze allebei, de twee kuddes, bij Hem horen.

Ik ben de goede Herder en  Ik ken de Mijnen en word door de Mijnen gekend,
zoals de Vader Mij kent en Ik de Vader ken;
en Ik geef Mijn leven voor de schapen.
Ik heb nog andere schapen,
die niet van deze schaapskooi zijn;
ook die moet Ik binnenbrengen, en zij zullen Mijn stem horen  en het zal worden één kudde en één Herder.
Daarom heeft de Vader Mij lief,
omdat Ik  Mijn leven geef om het opnieuw te nemen.
Niemand neemt het Mij af,
maar Ik geef het uit Mijzelf;  Ik heb macht het te geven,
en heb macht het opnieuw te nemen. Dit gebod heb Ik van Mijn Vader ontvangen.

Reacties

  1. Hoe een moeilijke weg een mooie weg wordt, samen met God. Graag gelezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo wonderlijk om te mogen ervaren. Leuk dat je graag deze blog gelezen hebt!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Zoals je bent!

Durf jij echt te zijn?
Echt zijn, voor ons mensen houdt dit in dat je kwetsbaar durft en kan zijn. Want niemand van ons is perfect.  Allemaal bezitten wij sterke kanten, talenten, dingen die ons goed af gaan. Maar daarnaast ook onze zwakke kanten, valkuilen, dingen die ons niet goed af gaan. Echt zijn zoals jij bent?!


Het vraagt moed, en vertrouwen om echt te zijn. Vooral denk ik het vertrouwen. Het diep van binnen weten: Wat ik ook fout doet, wat er ook gebeurd, ik ben veilig. Helaas maken wij allemaal van alles mee in ons leven wat het moeilijk maakt om jezelf te kunnen, of te durven, blijven.

Hoe ontneem jij het jezelf om te zijn zoals jij bent? Zeker wanneer jij je onveilig voelt kun je makkelijk, en ook heel snel, methodes toepassen waardoor je onecht wordt. Jezelf eigenlijk ontneemt om te zijn zoals jij bent. Hieronder noem ik wat voorbeelden:


Masker(s) opzetten. Je probeert goedkeuring te zoeken bij de mensen om je heen. Daarom pas jij je aan, aan de omgeving waarin jij verkeer…

De kracht van Gods Woord

Gods Woord kan mij zo verwonderen.
De veranderende kracht die het bezit, door de werking van Gods Geest. Een boek, dat al zoveel jaren geleden geschreven is, dat ondanks de leeftijd, nog steeds die kracht bezit. Ik heb de Bijbel al heel wat keren helemaal van voor naar achter gelezen (of gehoord). En toch is het nog steeds zo vaak alsof ik het voor het eerst lees. Dan mag ik weer nieuwe lagen ontdekken.


Mijn eerste transformatie
Door de werking van de Heilige Geest, kan ik Zijn Woord lezen op een manier dat het mij transformeert. Zo heeft het mij mogen laten zien wie ik werkelijk ben, in Christus. Dat heeft een hele grote verandering bij mij teweeg gebracht. Ik voelde mij namelijk waardeloos, niet gezien, en de gedachte die ik had over mezelf was: Ik ben niets, ik kan niets en zal nooit iets worden. Ik kan echt zeggen dat Gods Woord, toen ik het mijn hart binnen kon komen, mij leven heeft gegeven. Want niet alleen mijn ziel was dood, mijn leven voelde doods. Koud, donker en hopeloos.…

Is er iets onmogelijk voor Hem?!

Zie, Ik ben de HEERE de God van alle vlees; zou Mij enig ding te wonderlijk zijn?
Jeremia 32:27
Observatie van de tekst
Wauw wat een gebed van Jeremia tot God, in hoofdstuk 32 vanaf vers 16, wat een verheerlijking van wie Hij is en wat Hij kan. Ook belijdt Jeremia oprecht de misstappen van Zijn volk en hij omschrijft de situatie zoals deze is. Jeremia geeft aan dat wat God voorzegt had ook geschied is. De Heere zelf antwoord Jeremia hierop dat Hem niets te wonderlijk is.

Hoe bijzonder is dit?! Het doet mij denken aan Job, en hoe hij sprak tot God, en tegen zijn vrienden.

Voor God is niets onmogelijk, daar wordt in mijn kanttekeningen verwezen naar vers 17, het gebed van Jeremia:

Ach HEERE HEERE, zie, Gij hebt de hemelen en de aarde gemaakt, door Uw grote kracht, en door Uw uitgestrekten arm; geen ding is U te wonderlijk.

En in het vers van vandaag bevestigd God wat Jeremia aanhaalt. Als belofte om ook in deze angstige zaak op te mogen vertrouwen.

Want wees eerlijk? Als God de hemel en …