Doorgaan naar hoofdcontent

Gezinsavond: In de put

Het was weer zover, heerlijk tijd met elkaar doorbrengen.
Samen bij een onderwerp uit de Bijbel stilstaan.
Erover praten, luisteren naar wat er in de Bijbel over staat.
En er praktisch iets mee doen.
Ze kwamen terug van hun vader en het eerste wat ze vroegen was: doen we weer gezinsavond?

Natuurlijk!

Vorige keer hadden we gebedstrappen gemaakt.
Dat zette mij aan het denken.
De trap van gebed gaat van beneden naar boven.
We zeggen weleens, we zitten in de put, of iemand zit in de put.
Er word dan bedoeld dat we diep zitten.


Wij als gezin, wij weten daar heel veel van.
Ik dacht, misschien goed om eens met de kindjes over te werken.
We lazen over Jozef die in de put geworpen werd door zijn broers.
Mensen die toch zeker van hem zouden moeten houden.
De put was al moeilijk genoeg, maar hij zat daar door zijn eigen familie.
Mensen waar hij zich veilig bij hoorde te voelen.
Want bij familie hoort het toch zeker (!?) veilig te zijn.

Genesis 37:24

en zij namen hem en gooiden hem in de put. De put nu was leeg, er stond geen water in.

Ik zetten een grote pot midden op tafel.
Ze moesten lachen om mij, want ik zei, zo dit is de put.
Schrijf, of teken, waardoor jij in de put zit.





Wanneer voelde jij je alleen?
Of niet veilig?
Misschien verdrietig?
Of bang?

Een stapel papier, stiften en pennen en daar gingen we aan de slag.
Ook ik deed mee.
Het leek mij zo goed om dit eens met elkaar te doen.
Er is zoveel gebeurd, nog steeds gebeurd er voor de kindjes veel.
Hoe ervaren zij dingen.
Doordat ik zelf aan de slag ging en mee deed voelde zij zich veilig.
Ook was de afspraak, we kijken niet op elkaars briefje, als je wilt dat anderen het weten, dan zeg je het zelf en mag je kiezen om het briefje te laten zien.






Uiteindelijk was de put vol.
Maar daar zijn we niet gestopt.
Want met zoveel in de put zitten en dan stoppen, dat voelt niet goed.
Ik ging in gesprek met hun.

Wat heb je nu nodig om uit de put te komen?
Als jij je zo naar voelde wat had je dan nodig?

*de Heere God.
*Andere mensen om je heen, die lieve of positieve dingen zeggen en die je meenemen om dingen te doen of op te lossen.

Ik vroeg of dat lukte.
Lukt het, als jij je naar voelt om naar de Heere God te gaan?
Of naar iemand waarmee je kan praten?
Die jou, hopelijk, ook naar de Heere God kan brengen.

Dat vonden ze allebei erg moeilijk.
Ze gaven aan dat ze er dan niet over durfde te praten.
Ahhh wat herken ik dat.
Wat heb ik afgelopen jaren daaraan gewerkt, om daar vanaf te komen.
En wat is het heerlijk als het lukt!
Echt wat was dit een waardevol moment met z'n drie├źn.


Wil je meer gezinsavond invullingen bekijken dat kan: Gezinsavonden

Reacties

  1. Bijzonder moment! Wat heerlijk he, dat we ze zo mogen uitleggen dat er een God is, Die weet van onze dagelijkse, gewone zorgen. Geniet ervan om mee te lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bijzonder moment! Wat heerlijk he, dat we ze zo mogen uitleggen dat er een God is, Die weet van onze dagelijkse, gewone zorgen. Geniet ervan om mee te lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat is zo fijn om te weten, we staan er niet alleen voor. Hij kent ons, daarnaast Jezus weet wat het is om mens te zijn, weet onze pijn, wat een troost, zoveel lijden als Hij hoeven wij nooit te dragen. Dus waar kunnen we beter naar toe als naar de Ervaringsdeskundige als het gaat om dragen van pijn? We mogen Zijn voorbeeld volgen en onze zorgen bespreken met onze Vader in de Hemel!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…