Doorgaan naar hoofdcontent

Wat krijg ik te horen?

Ik heb nog zo vaak last van een gevoel dat ik faal.
Dat dingen die gebeuren, die anders gaan als dat ze horen mijn schuld zijn!
Het kan mij soms gevangen houden in de zin van dat het mijn gevoel beïnvloed.
Angst slaat mij dan om mijn hart.
Te makkelijk ga ik er in mee.
Zoek ik naar de bevestiging dat dit gevoel gelijk heeft.
Zonder te onderzoeken of het waarheid is.

Mijn lat ligt zo hoog, en mijn leven heeft zo'n diepte gekend.
Wel meerdere keren, helaas.
Dus het onvermijdelijke was dat ik vaak onder mijn lat eindigde.
Wat ik wenste, of erger nog mezelf verplichte, het was zo vaak niet haalbaar.
Op heel veel vlakken in mijn leven kan ik daar nu mee omgaan.
Kan ik de lat aanpassen, ben ik gegroeid en voel ik het minder als falen als iets mis gaat.
Maar soms komt daar weer die fluistering.
Het vult mijn hart, mijn gedachten en mijn gevoel.

Wie zegt er nou dat het niet je eigen schuld is?
Is het niet jouw probleem?

Wat heb ik hiermee kunnen overleven!
Zodra ik zag dat iets mijn probleem was, hield ik mezelf voor de gek met het idee, dan kan ik er ook iets aan doen.
Hoe teleurstellend was het helaas vaak ook.
Maar zolang ik 'iets' kon doen, was het niet zinloos, leek het minder pijn te doen, en kon ik door.

Afgelopen weken sta ik voor belangrijke keuzes, merk ik de fluistering weer.
Nou ja, noem het gerust schreeuw.....

Het komt gewoon door jou!

Heel lang hield het mij af van het zetten van stappen.
Afgelopen tijd heb ik veel over de situatie gesproken, met meerdere mensen, de zuchten van mijn hart bij mensen geuit.
Toch ondanks de reacties van mensen stopte het niet.
De angstgevoelens bleven.

Gisteren maakte ik tijd voor iets dat situaties kan veranderen.
De situatie die ik besproken had met mensen, ging ik voor Gods voeten neerleggen.
Eigenwijs als ik ben, had ik er zelf al weken naar gekeken.
Weken?
Misschien al wel een paar jaar.
Geen uitweg, oplossing, mogelijkheid meer te zien.
De erkenning, ik weet het niet meer.

Juist dat bracht de verandering!
De eerste stappen zijn gezet.
Gebed zal nodig blijven om de stappen die ik zet te zegenen.
Met die eerste stap, zakte de onrust.
Gleed de angst uit mijn hart.

Ik had geluisterd en de angst moest wijken!
Ja de stappen die God soms van ons vraagt zijn moeilijk, lijken onmogelijk, maar zodra ik ze telkens weer zet, merk ik verschil in mijn leven.
Lijkt het alsof ik het zelf niet hoef te doen, alsof ik gedragen word.
Het water dat normaal zo stroomt dat ik er  niet door kan, word door de Wind als muren omhoog gezet.
De weg word gemaakt.
Daar ben ik toch zo dankbaar voor!


Daarnaast wil ik groeien, en mag ik gaan beseffen, op momenten dat ik zo aangevallen word:

Ja ik doe vast dingen fout, ik ben een mens, voor al mijn fouten, voor al mijn zonden, wilde Jezus sterven.
Het is niet God die mij aanklaagt.
In Zijn liefde zal Hij zwijgen.
Het zal een liefdevol zwijgen zijn.

Geen fluistering, geen veroordeling, geen pijniging en geen angst.
Want wie angst kent die kent de volmaakte liefde niet.
Het zal een liefdevolle stilte zijn!


Reacties

  1. Afgelopen weekend kreeg ik een Bijbeltekst waar het gebedsteam voor had gebeden. Maar het was een tekst die ik al zo vaak heb gehad.Vertrouw op de HERE met uw ganse hart
    en steun op uw eigen inzicht niet.
    Ken Hem in al uw wegen,
    dan zal Hij uw paden recht maken.
    Spreuken 3:5-8

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo waar, zo heerlijk om te weten.

    We mogen achter Hem aangaan, dan zal Hij voor ons de 'klappen' vangen en zijn wij veilig. Dank je voor je reactie Lineke!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Moeder concurrentie

Wat is het een moeilijke tijd voor moeders

Ik spreek er vele, en ze zijn allemaal verschillend! Net als de kindjes die erbij horen trouwens. Wat ik vooral hoor, zie en opmerk is dat we het elkaar zo moeilijk kunnen maken. Het moederschap, het maakt ons kwetsbaar. Al te snel voelt iets als een aanval en schieten we de verdediging in. Dat is ook begrijpelijk. Je kindje(s) zijn je kostbaar. Ondanks de druk van de maatschappij, de vele taken die we op ons hebben tegenwoordig, is er iets wat niet veranderd is: (over het algemeen) willen we onze kindjes het beste geven!




Hoge doelenWe willen voor onze kindjes een goed leven, dat ze gelukkig zijn en dat ze echt kind kunnen zijn. Iedere moeder heeft hier een andere invulling voor. Maar vergeet niet, iedere moeder heeft ook andere middelen ter beschikking. Niet iedereen krijgt hetzelfde mee van huis uit. Soms is iets niet beschikbaar omdat er de financiële middelen niet voor zijn, iets wat we begrijpen. Maar het is ook vaak dat er een voorbeeld o…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Een liefdevolle schuilplaats

Kunnen degene die zich voor altijd ongeliefd voelen het verdragen om liefde te ontvangen? 
Dat is een vraag die mij diep raakt. Het doet mij terug denken, het maakt voor mij duidelijk hoe mijn leven veranderd is. Want wat voelde ik mij ongeliefd vier jaar geleden. Wat streed ik een eenzame strijd, waarbij liefdeloosheid het uitputtend maakte. Want het is echt waar, geliefd voelen, dat geeft je kracht. Ik weet nu dat het een innerlijke bron is waardoor je meer kan dan je werkelijk dacht. Maar wat was mijn bron leeg.

(Bron: desenio.nl)
Mijn bodemloze hart
Het was niet zo dat vier jaar geleden mijn omgeving mij niet lief had. Mensen gaven mij een knuffel, spraken vriendelijke woorden. Maar dat alles viel niet in aarde, het groeide niet. In mijn hart was het koud, donker en eenzaam. De liefde die gegeven werd? Het liet mij in elkaar krimpen, zorgde dat ik ging huilen, letterlijk door mijn benen zakte en mij geen raad wist. Mijn hart was kapot en alle liefde viel er dwars door heen. Het de…