Doorgaan naar hoofdcontent

Wat krijg ik te horen?

Ik heb nog zo vaak last van een gevoel dat ik faal.
Dat dingen die gebeuren, die anders gaan als dat ze horen mijn schuld zijn!
Het kan mij soms gevangen houden in de zin van dat het mijn gevoel beïnvloed.
Angst slaat mij dan om mijn hart.
Te makkelijk ga ik er in mee.
Zoek ik naar de bevestiging dat dit gevoel gelijk heeft.
Zonder te onderzoeken of het waarheid is.

Mijn lat ligt zo hoog, en mijn leven heeft zo'n diepte gekend.
Wel meerdere keren, helaas.
Dus het onvermijdelijke was dat ik vaak onder mijn lat eindigde.
Wat ik wenste, of erger nog mezelf verplichte, het was zo vaak niet haalbaar.
Op heel veel vlakken in mijn leven kan ik daar nu mee omgaan.
Kan ik de lat aanpassen, ben ik gegroeid en voel ik het minder als falen als iets mis gaat.
Maar soms komt daar weer die fluistering.
Het vult mijn hart, mijn gedachten en mijn gevoel.

Wie zegt er nou dat het niet je eigen schuld is?
Is het niet jouw probleem?

Wat heb ik hiermee kunnen overleven!
Zodra ik zag dat iets mijn probleem was, hield ik mezelf voor de gek met het idee, dan kan ik er ook iets aan doen.
Hoe teleurstellend was het helaas vaak ook.
Maar zolang ik 'iets' kon doen, was het niet zinloos, leek het minder pijn te doen, en kon ik door.

Afgelopen weken sta ik voor belangrijke keuzes, merk ik de fluistering weer.
Nou ja, noem het gerust schreeuw.....

Het komt gewoon door jou!

Heel lang hield het mij af van het zetten van stappen.
Afgelopen tijd heb ik veel over de situatie gesproken, met meerdere mensen, de zuchten van mijn hart bij mensen geuit.
Toch ondanks de reacties van mensen stopte het niet.
De angstgevoelens bleven.

Gisteren maakte ik tijd voor iets dat situaties kan veranderen.
De situatie die ik besproken had met mensen, ging ik voor Gods voeten neerleggen.
Eigenwijs als ik ben, had ik er zelf al weken naar gekeken.
Weken?
Misschien al wel een paar jaar.
Geen uitweg, oplossing, mogelijkheid meer te zien.
De erkenning, ik weet het niet meer.

Juist dat bracht de verandering!
De eerste stappen zijn gezet.
Gebed zal nodig blijven om de stappen die ik zet te zegenen.
Met die eerste stap, zakte de onrust.
Gleed de angst uit mijn hart.

Ik had geluisterd en de angst moest wijken!
Ja de stappen die God soms van ons vraagt zijn moeilijk, lijken onmogelijk, maar zodra ik ze telkens weer zet, merk ik verschil in mijn leven.
Lijkt het alsof ik het zelf niet hoef te doen, alsof ik gedragen word.
Het water dat normaal zo stroomt dat ik er  niet door kan, word door de Wind als muren omhoog gezet.
De weg word gemaakt.
Daar ben ik toch zo dankbaar voor!


Daarnaast wil ik groeien, en mag ik gaan beseffen, op momenten dat ik zo aangevallen word:

Ja ik doe vast dingen fout, ik ben een mens, voor al mijn fouten, voor al mijn zonden, wilde Jezus sterven.
Het is niet God die mij aanklaagt.
In Zijn liefde zal Hij zwijgen.
Het zal een liefdevol zwijgen zijn.

Geen fluistering, geen veroordeling, geen pijniging en geen angst.
Want wie angst kent die kent de volmaakte liefde niet.
Het zal een liefdevolle stilte zijn!


Reacties

  1. Afgelopen weekend kreeg ik een Bijbeltekst waar het gebedsteam voor had gebeden. Maar het was een tekst die ik al zo vaak heb gehad.Vertrouw op de HERE met uw ganse hart
    en steun op uw eigen inzicht niet.
    Ken Hem in al uw wegen,
    dan zal Hij uw paden recht maken.
    Spreuken 3:5-8

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo waar, zo heerlijk om te weten.

    We mogen achter Hem aangaan, dan zal Hij voor ons de 'klappen' vangen en zijn wij veilig. Dank je voor je reactie Lineke!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Wat doet pijn met jou?

De dingen die ik heb meegemaakt zouden mijn huidige leven ernstig negatief kunnen beïnvloeden, of mij zelfs belemmeren. 

Lange tijd had ik last van iets wat vast herkenbaar is voor veel mensen: Ik wilde het beter doen dan de generaties voor mij, maar kwam erachter dat ik onbedoeld, zonder opzet, weer andere missers maakte. Waardoor mijn kinderen vast ook weer in hetzelfde patroon kunnen stappen en het weer anders willen doen als dat ik heb gedaan of misschien nog doe. Daarnaast zijn er in mijn leven heftige situaties voorgevallen, die diep hebben ingehakt in mijn persoonlijkheid, mijn veiligheid en mijn beeld over mezelf.


Keuze als ouder
Zaterdag had ik een praktijkdag van mijn studie. Daar hoorde ik hoe herkenbaar het is dat het draait om de keuze die je maakt. Het enige waar je als ouder(s) dit mee kan doorbreken is: Accepteren dat we als moeder, gedaan hebben wat we toen het beste vonden. We hebben keuzes gemaakt vanuit liefde, met goede bedoelingen. Maar we maken ook fouten. Ook …

Dankbaar in gebrokenheid

Hangt de hoogte van mijn vreugde
af van de diepte van mijn dankbaarheid?
(Ann Voskamp, Gebroken leven)
Uiteindelijk dankte Jezus, brak Hij en deelt Hij zichzelf uit. De gebrokenheid raakte Jezus volledig en Hij zelf laat mij zien waarom de gebrokenheid er is, en welke weg ik ermee kan gaan. Een weg van dankbaarheid (Psalm 50:23).


Gebrokenheid waarom?
Ik denk dat het woord gebrokenheid altijd een deel van lijden met zich meeneemt. Gebroken, er is iets stuk gegaan, opengescheurd of opengebroken en dat kan veel pijn doen. Hoe kan je verder leven met gebrokenheid? Als je hart verscheurd werd, je toekomst of je droom uit elkaar gespat is? Dan denk ik aan Jezus die op aarde kwam. Weet je waarom Hij kwam? Hij kwam om gebroken te worden! Het bloed uit Zijn wonden red ons! Van nature wil ik lijden voorkomen, of zo snel mogelijk oplossen. Als ik erover nadenk dat Jezus juist hiervoor kwam en er niet voor weg vluchtte, dan word Zijn offer voor mijn leven, nog veel groter! Wij leven in een gebro…