Doorgaan naar hoofdcontent

Wat krijg ik te horen?

Ik heb nog zo vaak last van een gevoel dat ik faal.
Dat dingen die gebeuren, die anders gaan als dat ze horen mijn schuld zijn!
Het kan mij soms gevangen houden in de zin van dat het mijn gevoel beïnvloed.
Angst slaat mij dan om mijn hart.
Te makkelijk ga ik er in mee.
Zoek ik naar de bevestiging dat dit gevoel gelijk heeft.
Zonder te onderzoeken of het waarheid is.

Mijn lat ligt zo hoog, en mijn leven heeft zo'n diepte gekend.
Wel meerdere keren, helaas.
Dus het onvermijdelijke was dat ik vaak onder mijn lat eindigde.
Wat ik wenste, of erger nog mezelf verplichte, het was zo vaak niet haalbaar.
Op heel veel vlakken in mijn leven kan ik daar nu mee omgaan.
Kan ik de lat aanpassen, ben ik gegroeid en voel ik het minder als falen als iets mis gaat.
Maar soms komt daar weer die fluistering.
Het vult mijn hart, mijn gedachten en mijn gevoel.

Wie zegt er nou dat het niet je eigen schuld is?
Is het niet jouw probleem?

Wat heb ik hiermee kunnen overleven!
Zodra ik zag dat iets mijn probleem was, hield ik mezelf voor de gek met het idee, dan kan ik er ook iets aan doen.
Hoe teleurstellend was het helaas vaak ook.
Maar zolang ik 'iets' kon doen, was het niet zinloos, leek het minder pijn te doen, en kon ik door.

Afgelopen weken sta ik voor belangrijke keuzes, merk ik de fluistering weer.
Nou ja, noem het gerust schreeuw.....

Het komt gewoon door jou!

Heel lang hield het mij af van het zetten van stappen.
Afgelopen tijd heb ik veel over de situatie gesproken, met meerdere mensen, de zuchten van mijn hart bij mensen geuit.
Toch ondanks de reacties van mensen stopte het niet.
De angstgevoelens bleven.

Gisteren maakte ik tijd voor iets dat situaties kan veranderen.
De situatie die ik besproken had met mensen, ging ik voor Gods voeten neerleggen.
Eigenwijs als ik ben, had ik er zelf al weken naar gekeken.
Weken?
Misschien al wel een paar jaar.
Geen uitweg, oplossing, mogelijkheid meer te zien.
De erkenning, ik weet het niet meer.

Juist dat bracht de verandering!
De eerste stappen zijn gezet.
Gebed zal nodig blijven om de stappen die ik zet te zegenen.
Met die eerste stap, zakte de onrust.
Gleed de angst uit mijn hart.

Ik had geluisterd en de angst moest wijken!
Ja de stappen die God soms van ons vraagt zijn moeilijk, lijken onmogelijk, maar zodra ik ze telkens weer zet, merk ik verschil in mijn leven.
Lijkt het alsof ik het zelf niet hoef te doen, alsof ik gedragen word.
Het water dat normaal zo stroomt dat ik er  niet door kan, word door de Wind als muren omhoog gezet.
De weg word gemaakt.
Daar ben ik toch zo dankbaar voor!


Daarnaast wil ik groeien, en mag ik gaan beseffen, op momenten dat ik zo aangevallen word:

Ja ik doe vast dingen fout, ik ben een mens, voor al mijn fouten, voor al mijn zonden, wilde Jezus sterven.
Het is niet God die mij aanklaagt.
In Zijn liefde zal Hij zwijgen.
Het zal een liefdevol zwijgen zijn.

Geen fluistering, geen veroordeling, geen pijniging en geen angst.
Want wie angst kent die kent de volmaakte liefde niet.
Het zal een liefdevolle stilte zijn!


Reacties

  1. Afgelopen weekend kreeg ik een Bijbeltekst waar het gebedsteam voor had gebeden. Maar het was een tekst die ik al zo vaak heb gehad.Vertrouw op de HERE met uw ganse hart
    en steun op uw eigen inzicht niet.
    Ken Hem in al uw wegen,
    dan zal Hij uw paden recht maken.
    Spreuken 3:5-8

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo waar, zo heerlijk om te weten.

    We mogen achter Hem aangaan, dan zal Hij voor ons de 'klappen' vangen en zijn wij veilig. Dank je voor je reactie Lineke!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…