Doorgaan naar hoofdcontent

Ik red het wel?!

Vanochtend bracht ik de kindjes naar school, op de terug weg begon mijn auto te piepen.
Zo baasje zo beestje....
De tank was bijna leeg.
Wat gaat dat toch snel elke keer!
Ik dacht dat tanken, dat doe ik vanmiddag wel als ik de kindjes weer opgehaald heb.
Dat haal ik nog wel!

Daar gingen mijn vriend en ik vanmiddag, met de auto de kindjes ophalen.
Zo'n 500 meter voor school, stonden we.
De auto dacht, doe het maar zelf vanaf hier.
Mijn vriend reed en de auto viel uit en deed niets meer.
Stonden we dan midden op de weg.
Met uitrijden kon hij hem nog wel aan de kant krijgen.
Daar zijn we even omgeruild en ben ik achter stuur gaan zitten.
We hadden geluk, we stonden vlakbij een parkeerplek.
Mijn vriend duwde de auto en zo stond de auto keurig uit de weg.
Die tank....die komt wel.

Eerst de kindjes ophalen uit school.
Samen zijn we de weg naar school gelopen.
Geweldige actie dit, echt wat voor mij.
Daar stonden we bij school, we konden er gelukkig heerlijk om lachen.

De kindjes allemaal verzameld en toen kon ik met 2 geweldige mensen mee rijden naar het tankstation en terug.
Uiteindelijk had mijn aanstaande schoonzusje de eer om mij te rijden.
Daar werd ik super geholpen, mocht gratis een jerrycan gebruiken.
Snel weer terug naar mijn auto.
En dan maar hopen, dat de benzine ook het probleem is.

Ja hoor mijn vriend had toch gelijk.
Hij was toch echt te leeg.
Snel maar weer volgetankt, nu kunnen we weer even verder.

Maar niet meer zo ver als ik vandaag gedaan heb....
Volgende keer toch maar eerder luisteren.
We weer iets samen meegemaakt.
Waar het gebeurde was het gelukkig niet zo erg en konden we veilig staan.
Op de Algerabrug had een ander verhaal geworden.


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…