Een onbekende toekomst tegemoet

 Wat de toekomst brenge moge,
mij geleid des Heere hand.
Moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land!

Op 24 maart 2018 is mijn moeder overleden. En bovenstaande lied mocht ik huilend zingen die zondag, 25 maart, in onze gemeente. Het was de tekst die woorden aan mijn hart gaf! Want ik heb eigenlijk geen idee wat de toekomst zal brengen. Ik leef bij de dag, en kreeg kracht voor alle dagen, om te dragen wat er nodig was. Dankbaar mag ik weten dat dit zo zal blijven. Hij is erbij, en loopt met mij mee.

Lege puzzelstukken

Een groot deel van het leven dat nu voor mij ligt zie ik als lege puzzelstukken. De tijd zal deze stukken van kleur gaan voorzien. Leven zonder moeder? Ik kan mij nog geen voorstelling maken hoe dit mijn leven zal gaan vormen. Maar dwars door dit onbekende stuk van leven weet ik één ding zeker. Er is een gouden draad, die ik mee mag nemen, de rest van mijn leven. God zal mij leiden, waar nodig zelfs dragen. Hij zal er altijd voor mij zijn. Hij geeft rust en troost, wat niets in de wereld schenken kan! Het is allemaal door Hem alleen! Zeker in deze periode, een rouwperiode. Dat brengt mij bij andere mensen die aan het rouwen waren.

Jezus was er niet

Martha en Maria, zij verloren hun broer. Ze wisten: Als Jezus hier was geweest? Dan was Lazarus nooit gestorven! Dat Hij kracht had om zieken te genezen? Ja dat hadden ze gehoord, misschien zelfs gezien. Dat geloofde ze. Maar God, Jezus, is tot zoveel meer in staat als dat wij mensen maar kunnen bedenken! Pas 2 dagen later ging Hij naar hen toe.

Martha laat alles liggen voor Jezus

Martha, degene die eerder geen tijd voor Hem kon vrij maken? Ze rende Hem nu tegemoet. Nu was het Maria die thuis bleef. De rouw, de pijn, dit verlies? Het bracht Martha bij Jezus. Met een zekere verwijt en boosheid in haar stem sprak ze tegen Hem. Jezus? Hij zei er niets van. Wij mogen onze rauwe pijn bij Hem uitten! Toch wist ze dat God alles zou geven wat Jezus zou vragen. Het onmogelijke zou God gaan laten zien. Martha ging na een geloofsbelijdenis, een ware getuigenis, terug naar huis. 

Jezus vraagt naar Maria

Thuis gekomen nam ze haar rouwende zus apart. Maria rouwde anders. Haar rouw bracht haar niet uit zichzelf bij God. En nu mocht Martha haar zus het duwtje in Zijn richting geven. Martha zei: De meester is er, en Hij vraagt naar je. God vraagt naar ons. Ook als we, vanuit welk gevoel, niet bij Hem kunnen komen. Hij weet dat wij, Zijn eigen maaksel, Hem nodig hebben. En Hij verlangt naar ons! Maria ging na het gesprek met haar zus ook op weg. Ze ging naar Jezus toe. Ook zei sprak Hem onderweg. Op Zijn reis, naar het doel. Ze sprak Hem nog toen ze in rouw was. Maria viel voor Jezus voeten neer, ze sprak dezelfde woorden. De pijn, ondragelijk, te weten dat Hij die haar broer kon redden van de dood, niet op tijd was. Ik begrijp het... En dan lees ik hoe diep bewogen ook Jezus was.

God rouwt!

Jezus rouwt mee, op Zijn manier! Een andere rouw. Hij rouwt om de gebrokenheid in de wereld van Zijn God en Vader. Hij rouwt om de dood, de dood die wij ons op de hals gehaald hebben. Hier zien wij Zijn tranen, Jezus heeft pijn en verdriet. Maria brengt Jezus bij het graf van haar broer.

Alleen met Hem kan je verder

In dit verhaal zie ik het volgende, hoe je ook rouwt, je hebt God nodig. Of je nu rouwt door ziekte, sterven, scheiden, of verlies. Op welke manier dit ook op je pad terecht gekomen is. Of je nu uit jezelf naar Hem toe kan, of dat je hulp nodig hebt van de geliefde mensen om je heen. Je hebt God nodig. Het is alleen Zijn leiding, in dit onbekende land, waardoor je moedig de ogen op kunt slaan. Alleen daar vind je rust in al je onrust. Troost in al je verdriet. En liefde als jouw geliefde het je niet meer schenken kan! Je mag het gat dat er in je hart geslagen is, vullen. Vullen met Gods liefde en met Zijn Heilige Geest.