Wat kunnen mensen elkaar een hoop leed aan doen.
Dat is een zin die ik wel vaker lees, en als reactie krijg op dat wat ik schrijf.
En, ja daar heb ik mij heel vaak over verbaasd in mijn leven.
Vooral omdat ik, als ik naar de situaties kijk, alleen maar verliezers zie.
Het leed dient geen enkel doel.
Het verwonden van andere mensen, omdat we zelf gewond zijn.
Of het pijn doen van andere mensen omdat we denken rechten te hebben en die laten gelden.
Zowel fysiek als geestelijk kan het gebeuren.
En dat is zoiets moeilijks.
Wat ik na al mijn verwondingen gemerkt heb?
Ik kan het zelf ook heel goed in stand houden.
Dat deed ik door soort mijn 'pijn' te koesteren.
Misschien klinkt dat gek, maar pijn was iets wat ik kon.
Wat gebeurd er, wat is er als ik dat loslaat?
Het was heel bizar en bijzonder om op te merken dat de enige die mij pijn deed, 2 jaar geleden, ik zelf was.
Ik bleef hangen in de dingen die in mijn leven gebeurd waren.
Reageerde vanuit die situaties, zag de wereld alsof die omstandigheden nog zo waren.
Weet je hoe bijzonder het was?
Ik merkte op:
Als pijn/mishandeling voorbij is, dan begint het pas....
Wanneer dat wat jou pijn doet, niet meer bij je kan, of jou niet meer raken kan, dan kan het nog steeds zoveel zeer doen.
Kijk eens naar je pijn en bedenk eens:
Doet iemand anders mij die pijn aan?
Of houd ik die pijn zelf vast.
Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik, wat ik mee gemaakt had, kon loslaten.
Van een afstand ernaar kon kijken.
Alles wat ik meegemaakt heb mocht ik neer gaan leggen bij God.
Hij, Hij was boos om alles wat mij is aangedaan.
En Hij is de enige die recht mag, maar ook kan spreken.
Ik heb veel mogen leren over het aspect van Gods liefde juist in die fase van diepe pijn.
De tekst die mij hierover raakte vond ik, vlakbij de tekst die boven mijn leven staat (=Romeinen 12-21)
Neem nooit wraak, vrienden!
Laat dat maar aan God over, want Hij heeft gezegd: Mij komt de wraak toe, Ik bepaal de straf voor alle zonden.
Maar u moet doen zoals in Spreuken staat: Als uw vijand honger heeft, geef hem te eten.
En als hij dorst heeft, geef hem te drinken.
Zo stapelt u gloeiende kolen op zijn hoofd.
Romeinen 12: 19-20
Heb jij pijn en verdriet?
Wees eens eerlijk naar jezelf, wie doet op dit moment jou het verdriet aan?
Als je ziet dat jij het nu zelf doet, is dat een begin.
Je bent niet gemaakt om altijd slachtoffer te blijven van wat gebeurd is.
Laat je leven niet langer beheersen door dingen die gebeurd zijn, maar zet de deuren naar je toekomst maar weer open.
Want je kan niet echt vrij leven, als je nog vast zit in pijnlijke situaties.
Ga het proces maar in, stap maar uit de comfortzone.
Want ja, hoe gek het klinkt, ook pijn kan een comfortzone worden.
Mijn eerste blog die ik geschreven heb hier, ging erover dat ik op het eiland van pijn dat ik had gemaakt, niet veilig was.
Dat het daar niet fijn leven was, maar vooral dat ik het daar ook nooit zou redden.
Je kan het lezen via de klikbare link: Sprong in het diepe
Wat ben ik nu ik terug kijk, dankbaar dat ik de reis aan heb gedurfd.
Weet je wat ik merkte?
Het was een zware toch, ups en downs, en nog steeds is mijn hart zacht en kwetsbaar op sommige plekken.
Maar het heeft zoveel waardevolle dingen gebracht.
En als jij nu op je eiland van pijn zit, weet dan, er is meer.
Er ligt zoveel waardevols op jou te wachten.
Het vraagt moed, lef en inzicht, als het lukt zal je merken dat je innerlijke kracht groter was dan je zelf had bedacht.
Dat is een zin die ik wel vaker lees, en als reactie krijg op dat wat ik schrijf.
En, ja daar heb ik mij heel vaak over verbaasd in mijn leven.
Vooral omdat ik, als ik naar de situaties kijk, alleen maar verliezers zie.
Het leed dient geen enkel doel.
Het verwonden van andere mensen, omdat we zelf gewond zijn.
Of het pijn doen van andere mensen omdat we denken rechten te hebben en die laten gelden.
Zowel fysiek als geestelijk kan het gebeuren.
En dat is zoiets moeilijks.
Wat ik na al mijn verwondingen gemerkt heb?
Ik kan het zelf ook heel goed in stand houden.
Dat deed ik door soort mijn 'pijn' te koesteren.
Misschien klinkt dat gek, maar pijn was iets wat ik kon.
Wat gebeurd er, wat is er als ik dat loslaat?
Het was heel bizar en bijzonder om op te merken dat de enige die mij pijn deed, 2 jaar geleden, ik zelf was.
Ik bleef hangen in de dingen die in mijn leven gebeurd waren.
Reageerde vanuit die situaties, zag de wereld alsof die omstandigheden nog zo waren.
Weet je hoe bijzonder het was?
Ik merkte op:
Als pijn/mishandeling voorbij is, dan begint het pas....
Wanneer dat wat jou pijn doet, niet meer bij je kan, of jou niet meer raken kan, dan kan het nog steeds zoveel zeer doen.
Kijk eens naar je pijn en bedenk eens:
Doet iemand anders mij die pijn aan?
Of houd ik die pijn zelf vast.
Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik, wat ik mee gemaakt had, kon loslaten.
Van een afstand ernaar kon kijken.
Alles wat ik meegemaakt heb mocht ik neer gaan leggen bij God.
Hij, Hij was boos om alles wat mij is aangedaan.
En Hij is de enige die recht mag, maar ook kan spreken.
Ik heb veel mogen leren over het aspect van Gods liefde juist in die fase van diepe pijn.
De tekst die mij hierover raakte vond ik, vlakbij de tekst die boven mijn leven staat (=Romeinen 12-21)
Neem nooit wraak, vrienden!
Laat dat maar aan God over, want Hij heeft gezegd: Mij komt de wraak toe, Ik bepaal de straf voor alle zonden.
Maar u moet doen zoals in Spreuken staat: Als uw vijand honger heeft, geef hem te eten.
En als hij dorst heeft, geef hem te drinken.
Zo stapelt u gloeiende kolen op zijn hoofd.
Romeinen 12: 19-20
Heb jij pijn en verdriet?
Wees eens eerlijk naar jezelf, wie doet op dit moment jou het verdriet aan?
Als je ziet dat jij het nu zelf doet, is dat een begin.
Je bent niet gemaakt om altijd slachtoffer te blijven van wat gebeurd is.
Laat je leven niet langer beheersen door dingen die gebeurd zijn, maar zet de deuren naar je toekomst maar weer open.
Want je kan niet echt vrij leven, als je nog vast zit in pijnlijke situaties.
Ga het proces maar in, stap maar uit de comfortzone.
Want ja, hoe gek het klinkt, ook pijn kan een comfortzone worden.
Mijn eerste blog die ik geschreven heb hier, ging erover dat ik op het eiland van pijn dat ik had gemaakt, niet veilig was.
Dat het daar niet fijn leven was, maar vooral dat ik het daar ook nooit zou redden.
Je kan het lezen via de klikbare link: Sprong in het diepe
Wat ben ik nu ik terug kijk, dankbaar dat ik de reis aan heb gedurfd.
Weet je wat ik merkte?
Het was een zware toch, ups en downs, en nog steeds is mijn hart zacht en kwetsbaar op sommige plekken.
Maar het heeft zoveel waardevolle dingen gebracht.
En als jij nu op je eiland van pijn zit, weet dan, er is meer.
Er ligt zoveel waardevols op jou te wachten.
Het vraagt moed, lef en inzicht, als het lukt zal je merken dat je innerlijke kracht groter was dan je zelf had bedacht.
Goedemorgen Petrina, heel bijzonder hoor, en heel mooi geschreven.
BeantwoordenVerwijderenEn wat een waarheid wat je schreef. Mijn levensloop heeft ook de nodige diepe dalen en afgronden gehad, met mijn twee kleine kinderen, door omstandigheden en door mensen.
Maar juist op het moment dat je durf los te laten met de Heere Jezus, en je pijn aan Hem te geven, want zelf lukt dat niet, komt er rust in jezelf.
Alleen met de Heer komt er een moment om te vergeven, alles wat jou en mij is aangedaan door mensen.
En het verzacht, en het geneest.
Dat herken ik ook in jou schrijven...Petrina.
Mooi dat je anderen wijst op HEM, de Heere Jezus. Hij alleen kan die pijn en leed omzetten in wat veel kostbaarder is... wij zijn kostbaar in Zijn ogen. Zoveel meer als dat we soms zelf beseffen.
Petrina nog een fijne dag gewenst, maar vooral Vaders liefde en nabijheid, door middel van Jezus onze Heer om je heen. En van mij, liefdevolle groeten, Esther.
Wauw wat een mooie en lieve reactie.. Dank je wel! Het is zo heerlijk om hiervan te mogen delen.
BeantwoordenVerwijderen