Doorgaan naar hoofdcontent

Eiland van pijn

Wat kunnen mensen elkaar een hoop leed aan doen.
Dat is een zin die ik wel vaker lees, en als reactie krijg op dat wat ik schrijf.
En, ja daar heb ik mij heel vaak over verbaasd in mijn leven.
Vooral omdat ik, als ik naar de situaties kijk, alleen maar verliezers zie.
Het leed dient geen enkel doel.
Het verwonden van andere mensen, omdat we zelf gewond zijn.
Of het pijn doen van andere mensen omdat we denken rechten te hebben en die laten gelden.
Zowel fysiek als geestelijk kan het gebeuren.
En dat is zoiets moeilijks.


It's like she had a soul that was much to big for her; it filled her to the brim till there was no more space, so it flowed out through her eyes. | Nick Lake:


Wat ik na al mijn verwondingen gemerkt heb?
Ik kan het zelf ook heel goed in stand houden.
Dat deed ik door soort mijn 'pijn' te koesteren.
Misschien klinkt dat gek, maar pijn was iets wat ik kon.
Wat gebeurd er, wat is er als ik dat loslaat?
Het was heel bizar en bijzonder om op te merken dat de enige die mij pijn deed, 2 jaar geleden, ik zelf was.
Ik bleef hangen in de dingen die in mijn leven gebeurd waren.
Reageerde vanuit die situaties, zag de wereld alsof die omstandigheden nog zo waren.
Weet je hoe bijzonder het was?
Ik merkte op:

Als pijn/mishandeling voorbij is, dan begint het pas....

Wanneer dat wat jou pijn doet, niet meer bij je kan, of jou niet meer raken kan, dan kan het nog steeds zoveel zeer doen.
Kijk eens naar je pijn en bedenk eens:

Doet iemand anders mij die pijn aan?
Of houd ik die pijn zelf vast.

Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik, wat ik mee gemaakt had, kon loslaten.
Van een afstand ernaar kon kijken.
Alles wat ik meegemaakt heb mocht ik neer gaan leggen bij God.
Hij, Hij was boos om alles wat mij is aangedaan.
En Hij is de enige die recht mag, maar ook kan spreken.
Ik heb veel mogen leren over het aspect van Gods liefde juist in die fase van diepe pijn.
De tekst die mij hierover raakte vond ik, vlakbij de tekst die boven mijn leven staat (=Romeinen 12-21)

Neem nooit wraak, vrienden!
Laat dat maar aan God over, want Hij heeft gezegd: Mij komt de wraak toe, Ik bepaal de straf voor alle zonden.
Maar u moet doen zoals in Spreuken staat: Als uw vijand honger heeft, geef hem te eten.
En als hij dorst heeft, geef hem te drinken.
Zo stapelt u gloeiende kolen op zijn hoofd.
Romeinen 12: 19-20

Heb jij pijn en verdriet?
Wees eens eerlijk naar jezelf, wie doet op dit moment jou het verdriet aan?

Als je ziet dat jij het nu zelf doet, is dat een begin.
Je bent niet gemaakt om altijd slachtoffer te blijven van wat gebeurd is.
Laat je leven niet langer beheersen door dingen die gebeurd zijn, maar zet de deuren naar je toekomst maar weer open.
Want je kan niet echt vrij leven, als je nog vast zit in pijnlijke situaties.
Ga het proces maar in, stap maar uit de comfortzone.
Want ja, hoe gek het klinkt, ook pijn kan een comfortzone worden.
Mijn eerste blog die ik geschreven heb hier, ging erover dat ik op het eiland van pijn dat ik had gemaakt, niet veilig was.
Dat het daar niet fijn leven was, maar vooral dat ik het daar ook nooit zou redden.
Je kan het lezen via de klikbare link: Sprong in het diepe
Wat ben ik nu ik terug kijk, dankbaar dat ik de reis aan heb gedurfd.
Weet je wat ik merkte?
Het was een zware toch, ups en downs, en nog steeds is mijn hart zacht en kwetsbaar op sommige plekken.
Maar het heeft zoveel waardevolle dingen gebracht.
En als jij nu op je eiland van pijn zit, weet dan, er is meer.
Er ligt zoveel waardevols op jou te wachten.
Het vraagt moed, lef en inzicht, als het lukt zal je merken dat je innerlijke kracht groter was dan je zelf had bedacht.

Reacties

  1. Goedemorgen Petrina, heel bijzonder hoor, en heel mooi geschreven.
    En wat een waarheid wat je schreef. Mijn levensloop heeft ook de nodige diepe dalen en afgronden gehad, met mijn twee kleine kinderen, door omstandigheden en door mensen.
    Maar juist op het moment dat je durf los te laten met de Heere Jezus, en je pijn aan Hem te geven, want zelf lukt dat niet, komt er rust in jezelf.

    Alleen met de Heer komt er een moment om te vergeven, alles wat jou en mij is aangedaan door mensen.
    En het verzacht, en het geneest.
    Dat herken ik ook in jou schrijven...Petrina.

    Mooi dat je anderen wijst op HEM, de Heere Jezus. Hij alleen kan die pijn en leed omzetten in wat veel kostbaarder is... wij zijn kostbaar in Zijn ogen. Zoveel meer als dat we soms zelf beseffen.

    Petrina nog een fijne dag gewenst, maar vooral Vaders liefde en nabijheid, door middel van Jezus onze Heer om je heen. En van mij, liefdevolle groeten, Esther.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wauw wat een mooie en lieve reactie.. Dank je wel! Het is zo heerlijk om hiervan te mogen delen.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…