Doorgaan naar hoofdcontent

Lopen op het water

Geschreven in 2014

Bij het verhaal hoe Petrus over het water liep, en door angst en gebrek aan vertrouwen uiteindelijk zonk, dan dacht ik, hoe kan dat nou toch. Als je zoveel bijzondere dingen heb mogen meemaken. Dan toch zo weinig geloof en vertrouwen hebben dat je daardoor zinkt, dat daardoor juist je angst waarheid word. Maar ondertussen heb ik wat stormen in mijn leven moeten doorstaan. Stormen die gingen om leven en dood, stormen waarbij ik wist dat God erbij was, maar dat ik Hem wel moest toelaten in de storm, dat ik Hem wel moest aanroepen en vooral ook, Hem moest vertrouwen. Ik zit nog steeds in mijn schip, en tussen de stormen zitten nu tussen pozen. Maar als ik daar vanaf wil, dan zal ik uit het schip moeten. Want op open zee, alleen is niet veilig. Het alleen zijn en dat niemand bij je kan komen is een schijnveiligheid. Maar ja wie gaat er op open zee nou uit een schip stappen. Dat kan niet, dat doe je toch niet! Dan moet je iets anders zoeken om je aan vast te houden, want anders red je het niet... Maar zover als je om je heen kijkt, er is niets wat je gebruiken kan om aan land te komen. En er komen mensen langs, die zeggen, o weet je... wij varen mee. Je vaart niet meer alleen. Prima! Zolang hun maar in hun eigen scheepje mee gaan. Nee instappen kan niet, dat is te gevaarlijk. En zo gaat de reis verder, de schepen die mee varen gaan mee door mijn stormen en ik vaar mee door de stormen waar zij door gaan. En ik zie het verschil. Alleen door een storm is veel zwaarder, een heel andere strijd! En altijd is er een stem. Petrina je mag uitstappen. Stap uit je boot, waarom ga je niet bij hen aan boord? Petrina, je mag uitstappen, God is bij jou, Hij wil je echte veiligheid geven, je kan zo dit eenzame schip uitstappen er zal je niets gebeuren. Geloof jij Petrina, dat jij over jou meer, over je eigen zee heen kan lopen, met God. En als ik het zo bekijk, dan begrijp ik Petrus zo goed. Wie haalt er nu in zijn hoofd dat je dit aan kan? Als je dat zegt dan verklaart toch iedereen je voor niet wijs. Toch? Misschien jij ook wel. Alles in je gaat roepen. Doe dit niet! Het kan niet! Toch laat God zien door Zijn Zoon dat het kan. Kijk niet naar beneden, naar de aardse problemen, die zijn vaak juist zo groot en zo veel, dat je wel hulp nodig hebt. Kijk naar boven en verwacht het van God. En neem dat wat Hij schenkt aan. Bij Petrus stond Jezus in de beurt om Hem te redden. Om Hem te leren wat er allemaal mogelijk was bij God. Maar God zend nog steeds alles wat ik nodig heb om te leren wat er mogelijk is bij God. Ik ben in beweging. Zie in dat ik niet in dit scheepje, eenzaam wil blijven. Eerste stappen zijn het moeilijkst zeggen wij dan wel, nou dat is inderdaad waar. Blij ben ik daarom dat de eerste stappen gezet zijn, bestuurd door God. Hij is er bij, Hij gaat het doen, want ik zelf...... ik durf dit niet en kan dit niet. 
Dankbaar ben ik voor de mensen die mij tot nu toe altijd begrepen, en mee vaarde naast mij, mij belangrijk en bijzonder genoeg vonden om mij niet aan mijn lot over te laten. Ook al kon ik hen niet in alles toe laten, hou ik nog zoveel af, toch zijn er zelfs mensen door gebroken die zelfs al in mijn scheepje mogen zitten. Zodat ik kan ervaren dat het ook goed kan zijn, en zodat ik langzaam kan gaan wennen dat er mensen zijn die mij liefde geven omdat ze om mij geven. Veel mensen hou ik nog op afstand, ik kan het nog niet aan, de overgang is te groot. Het vertrouwen nog te wankel. Maar er is beweging! 
Juist door dingen te doen die we zelf niet kunnen, juist te doen wat voor ons zelf te veel of te moeilijk is, de dingen waarvan ons verstand zegt dat kan je gewoon niet aan, juist door die dingen kan de grootsheid, de liefde en de kracht van God zichtbaar worden.
Mijn vraag is of God deze reis wilt zegenen! En ik wil Hem bedanken voor de mooie mensen waardoor Hij stukjes laat zien van wie Hij is.
En als ik met deze eigen ervaringen naar dit Bijbelverhaal kijk, dan kan ik denken, wat een verlangen had Petrus, wat strekte hij zich ernaar uit om dicht bij Jezus/God te zijn. Maar wat was er ook bij hem een strijd gaande. En daarnaast mogen we zien: alles is mogelijk bij God!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…