Doorgaan naar hoofdcontent

Niet 1 maar 2 dappere vrouwen

In April 2014 had ik weer een werkoverleg, een paar weken daarvoor ontvingen alle uitgenodigde een mail met daarin het thema voor de training die we dan doen. En het thema was: meldcode huiselijk geweld. Wat vond ik het eng om te gaan. In de auto heb ik de hele weg er naar toe gebeden. Alles in mij schreeuwde, GA NIET! Bel toch af. Wat moet je nog leren van huiselijk geweld? Jij weet het allang..... Blijf daar weg.

En toch vond ik de kracht om naar binnen te lopen, in de Nieuwe Westerkerk in Capelle was het, dus niet heel ver weg. Er waren al wat collega's, maar eigenlijk nog niemand die ik kon, ja de leidinggevende en 2 planners, maar die waren bezig. Nou ben ik best een sociaal iemand, dus liep ik naar een groepje meiden. Stelde mezelf voor, luisterde naar de gesprekken, over welke omgeving we werken, hilarische momenten of verdrietige momenten die we tegen komen in ons werk. En uiteindelijk wilde ze wat meer weten van mij, tja Petrina wat ga je vertellen en wat niet, ach laat los eerlijk zijn en komt goed. Dus ik vertelde dat ik gescheiden was en 2 kindjes heb. Ik zag echt 10 paar grote ogen op mij gericht. Jij gescheiden?? Wat erg zeg.  Alles in mij schreeuwde: neeeeeeeeeee niet nu dit onderwerp, nog voor de training, maar goed we gingen gewoon verder. Ja zei ik, dat is erg lastig en soms zwaar. We praten er over, en daar kwam de vraag, waarom ben je eigenlijk gescheiden? Wil je dat vertellen, het hoeft niet hoor. Ik deed het en vertelde deeltjes van het verhaal, uit zelf bescherming, als ik alles ging vertellen dan kon ik de training helemaal afschrijven. Dus ik vertelde wat dingen. Uiteindelijk sloot ik luchtig af en vele van het groepje gingen heerlijk verder naar andere onderwerpen. Maar 1 vrouw niet, die nam mij even apart en gaf aan: je bent zo dapper! Ik moet je zeggen, geen idee waarom want ik ken je niet, jij bent echt een dappere en sterke vrouw.

En daar brak de sterke dappere vrouw die zich voorgenomen had, kom we gaan niet huilen daar, huilen doe je maar als je weer thuis bent.

We raakte in gesprek, herkende veel bij elkaar van onze jeugd. Bij de training zat zij op de achterste rij, en ik ook vrij achterin, met hetzelfde idee. Maar we hebben het doorstaan! Uiteindelijk kon ik het niet droog houden maar was het huilen geen probleem meer voor mij. Ik durfde ook dat deel van mezelf te laten zien en liet het er zijn. Het is verschrikkelijk, huiselijk geweld! En hoe mooi, met mijn ervaring kan ik mensen daar bij helpen. Ik voel het, ik merk het en weet ook hoe ik dingen kan doorbreken en nu leerde ik ook nog wat de organisatie kan betekenen als ik het signaleer. Als ik het tegenkom sta ik niet alleen.

Niet alleen meer Petrina!

Uiteindelijk spraken ik en de andere vrouw nog af, en nog vaker en vaker, we hadden zoveel gespreksstof. Nou zit ik daar ook niet echt om verlegen weet ik, maar er was een diepe band gelegd die avond. Een lieve vriendin en mooie collega rijker ging ik uiteindelijk weg bij deze moeilijke training. Wat een gebedsverhoring!

Wat doet de vriendschap ons beide goed, herkenning en erkenning. Respect voor elkaar en beide bijzonder mooie talenten.

Ik ben nog zo blij dat ik toen niet geluisterd heb naar mijn vlucht gedachten, dat ik inderdaad dapper en sterk was en de pijn niet uit de weg ging.

(mooie afsluiter in mijn week over het thema vriendschap)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Zoals je bent!

Durf jij echt te zijn? Echt zijn, voor ons mensen houdt dit in dat je kwetsbaar durft en kan zijn. Want niemand van ons is perfect.  Allemaal bezitten wij sterke kanten, talenten, dingen die ons goed af gaan. Maar daarnaast ook onze zwakke kanten, valkuilen, dingen die ons niet goed af gaan. Echt zijn zoals jij bent?! Het vraagt moed, en vertrouwen om echt te zijn. Vooral denk ik het vertrouwen. Het diep van binnen weten: Wat ik ook fout doet, wat er ook gebeurd, ik ben veilig. Helaas maken wij allemaal van alles mee in ons leven wat het moeilijk maakt om jezelf te kunnen, of te durven, blijven. Hoe ontneem jij het jezelf om te zijn zoals jij bent? Zeker wanneer jij je onveilig voelt kun je makkelijk, en ook heel snel, methodes toepassen waardoor je onecht wordt. Jezelf eigenlijk ontneemt om te zijn zoals jij bent. Hieronder noem ik wat voorbeelden: Masker(s) opzetten.  Je probeert goedkeuring te zoeken bij de mensen om je heen. Daarom pas jij je aan, aan de om...

Zoekend naar het Licht (deel 3)

Het Licht wijst je de weg Zowel Maria als Jozef hebben een boodschap gekregen van God. Ze kregen te horen wat het plan van de Hemel was met hun leven. Ze zouden ouders worden van Gods Zoon, Jezus. Vast heel anders als hun aardse plannen. Over bijvoorbeeld de aardse plannen van Jozef, kon je vorige week lezen, dat het heel erg afweek van wat God wilde dat Jozef deed. Het mooie wat ik zie is dat zowel Maria als Jozef gehoorzaamde aan het Hemelse plan voor hun leven. (  Deel 1  en   Deel 2  ). Bevrijd uit mijn Egypte Op het moment dat Gods Licht mijn leven raakte, voelde ik mij bevrijd! Het zorgde dat ik weg geleid werd uit Egypte. Mijn Egypte bestond uit hele diepe angsten. Voor mensen om mij heen, voor situaties, voor God en ook voor mezelf. Wat er in mijn Egypte ook bestond was slavernij. Een heel zwaar juk. Ik was de slaaf van prestatie en goedkeuring. Op het moment dat God mij uit Egypte bevrijdde was ik nog niet klaar voor mijn bestemming, mijn roeping o...

De kracht van Gods Woord

Gods Woord kan mij zo verwonderen. De veranderende kracht die het bezit, door de werking van Gods Geest. Een boek, dat al zoveel jaren geleden geschreven is, dat ondanks de leeftijd, nog steeds die kracht bezit. Ik heb de Bijbel al heel wat keren helemaal van voor naar achter gelezen (of gehoord). En toch is het nog steeds zo vaak alsof ik het voor het eerst lees. Dan mag ik weer nieuwe lagen ontdekken. Mijn eerste transformatie Door de werking van de Heilige Geest, kan ik Zijn Woord lezen op een manier dat het mij transformeert. Zo heeft het mij mogen laten zien wie ik werkelijk ben, in Christus. Dat heeft een hele grote verandering bij mij teweeg gebracht. Ik voelde mij namelijk waardeloos, niet gezien, en de gedachte die ik had over mezelf was: Ik ben niets, ik kan niets en zal nooit iets worden. Ik kan echt zeggen dat Gods Woord, toen ik het mijn hart binnen kon komen, mij leven heeft gegeven. Want niet alleen mijn ziel was dood, mijn leven voelde doods. Koud, donker en...