Doorgaan naar hoofdcontent

Een onbekende toekomst tegemoet


 Wat de toekomst brenge moge,
mij geleid des Heere hand.
Moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land!



Op 24 maart 2018 is mijn moeder overleden. En bovenstaande lied mocht ik huilend zingen die zondag, 25 maart, in onze gemeente. Het was de tekst die woorden aan mijn hart gaf! Want ik heb eigenlijk geen idee wat de toekomst zal brengen. Ik leef bij de dag, en kreeg kracht voor alle dagen, om te dragen wat er nodig was. Dankbaar mag ik weten dat dit zo zal blijven. Hij is erbij, en loopt met mij mee.

Lege puzzelstukken


Een groot deel van het leven dat nu voor mij ligt zie ik als lege puzzelstukken. De tijd zal deze stukken van kleur gaan voorzien. Leven zonder moeder? Ik kan mij nog geen voorstelling maken hoe dit mijn leven zal gaan vormen. Maar dwars door dit onbekende stuk van leven weet ik één ding zeker. Er is een gouden draad, die ik mee mag nemen, de rest van mijn leven. God zal mij leiden, waar nodig zelfs dragen. Hij zal er altijd voor mij zijn. Hij geeft rust en troost, wat niets in de wereld schenken kan! Het is allemaal door Hem alleen! Zeker in deze periode, een rouwperiode. Dat brengt mij bij andere mensen die aan het rouwen waren.

Jezus was er niet


Martha en Maria, zij verloren hun broer. Ze wisten: Als Jezus hier was geweest? Dan was Lazarus nooit gestorven! Dat Hij kracht had om zieken te genezen? Ja dat hadden ze gehoord, misschien zelfs gezien. Dat geloofde ze. Maar God, Jezus, is tot zoveel meer in staat als dat wij mensen maar kunnen bedenken! Pas 2 dagen later ging Hij naar hen toe.

Martha laat alles liggen voor Jezus


Martha, degene die eerder geen tijd voor Hem kon vrij maken? Ze rende Hem nu tegemoet. Nu was het Maria die thuis bleef. De rouw, de pijn, dit verlies? Het bracht Martha bij Jezus. Met een zekere verwijt en boosheid in haar stem sprak ze tegen Hem. Jezus? Hij zei er niets van. Wij mogen onze rauwe pijn bij Hem uitten! Toch wist ze dat God alles zou geven wat Jezus zou vragen. Het onmogelijke zou God gaan laten zien. Martha ging na een geloofsbelijdenis, een ware getuigenis, terug naar huis. 


Jezus vraagt naar Maria


Thuis gekomen nam ze haar rouwende zus apart. Maria rouwde anders. Haar rouw bracht haar niet uit zichzelf bij God. En nu mocht Martha haar zus het duwtje in Zijn richting geven. Martha zei: De meester is er, en Hij vraagt naar je. God vraagt naar ons. Ook als we, vanuit welk gevoel, niet bij Hem kunnen komen. Hij weet dat wij, Zijn eigen maaksel, Hem nodig hebben. En Hij verlangt naar ons! Maria ging na het gesprek met haar zus ook op weg. Ze ging naar Jezus toe. Ook zei sprak Hem onderweg. Op Zijn reis, naar het doel. Ze sprak Hem nog toen ze in rouw was. Maria viel voor Jezus voeten neer, ze sprak dezelfde woorden. De pijn, ondragelijk, te weten dat Hij die haar broer kon redden van de dood, niet op tijd was. Ik begrijp het... En dan lees ik hoe diep bewogen ook Jezus was.

God rouwt!


Jezus rouwt mee, op Zijn manier! Een andere rouw. Hij rouwt om de gebrokenheid in de wereld van Zijn God en Vader. Hij rouwt om de dood, de dood die wij ons op de hals gehaald hebben. Hier zien wij Zijn tranen, Jezus heeft pijn en verdriet. Maria brengt Jezus bij het graf van haar broer.


Alleen met Hem kan je verder


In dit verhaal zie ik het volgende, hoe je ook rouwt, je hebt God nodig. Of je nu rouwt door ziekte, sterven, scheiden, of verlies. Op welke manier dit ook op je pad terecht gekomen is. Of je nu uit jezelf naar Hem toe kan, of dat je hulp nodig hebt van de geliefde mensen om je heen. Je hebt God nodig. Het is alleen Zijn leiding, in dit onbekende land, waardoor je moedig de ogen op kunt slaan. Alleen daar vind je rust in al je onrust. Troost in al je verdriet. En liefde als jouw geliefde het je niet meer schenken kan! Je mag het gat dat er in je hart geslagen is, vullen. Vullen met Gods liefde en met Zijn Heilige Geest.





Reacties

  1. Mijn medeleven in deze tijd van afscheid lieve Petrina. Mooi blog en Bijbelstudie over rouw. Ik moet denken aan: 'Wat we in tranen zaaien zullen we met gejuich maaien. 'Jouw moeder mag nu maaien want haar deel heeft zij nu in overvloed mogen ontvangen. Mensen genezen niet altijd op aarde maar uiteindelijk genezen we wel altijd... En dezelfde God die haar nu heeft ontvangen staat inderdaad ook klaar voor hen die hier achterblijven. Daarom mogen we vol vertrouwen verder gaan omdat Hij voorziet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor deze lieve en bemoedigende reactie!

      Verwijderen
  2. Dank je wel. Rouw is een onberekenbaar iets. Verdriet mag er zijn. Wat mij helpt is om in verdriet, op God, te zien. Te leren over Hem, Wie Hij is. En te vertrouwen op Zijn Vaderlijke liefde dwars door alles heen.

    Stil maar, Mijn kind Ik weet van je verdriet.
    Huil nu maar uit; je hoeft niet flink te wezen.
    Het zal wel duren, voor je wonden zijn genezen;
    Ik weet het. Droeg Ik al de smart der wereld niet?

    Stil maar, Mijn kind Ik weet wat je behoeft:
    Woorden van troost, die om geen uitleg vragen,
    een arm die steunt en die je last helpt dragen,
    een hart dat mee schreit om wat jou bedroeft.

    https://www.youtube.com/watch?v=uRl_-AWd9HM

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wauw ook al zo mooi en het raakt mijn hart die tekst. Fijn dat je dit deelt en dat je reageert. De reacties doen mij goed!

      Verwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Voorbereidingstijd voor het huwelijk

Op 29 Augustus ben ik ten huwelijk gevraagd en heb ik ja gezegd.
Vanaf die tijd zijn mijn vriend en ik vol in de bruiloft sferen.
Wat een heerlijke tijd is dit.
Samen toeleven naar een begin als gezin.
Het is zo fijn om te kunnen zeggen dat na een maand stoeien de belangrijkste dingen rond zijn.
De ringen liggen zelfs al klaar.
En soms, heel soms, doen we ze even om.
Wat een heerlijk idee, en wat is het mooi!
Ook is onze kleding al in de maak.
Spannend spannend!
We zijn al in ondertrouw, en alles rondom de gemeente is ook gedaan.
Lijstjes worden nu echt afgestreept.
Afgelopen weken zijn we hard bezig geweest om eruit te komen met de feestlocatie.
En ook dat kunnen we nu zeggen dat rond is.
We gaan zo'n mooie dag krijgen!

Niet alleen voor ons, maar ook voor de kindjes is deze periode zo speciaal.
Het is spannend, want er gaat zoveel veranderen.
Maar tegelijk zo leuk!
Papa of mama gaat trouwen, er komt echt een heel nieuw gezin.
Eén vaste plek waar we zijn.
Wat zal dat de kindjes oo…

De Heere is mijn Herder

Psalm 23:1
Een Psalm van David.
De Heere is mijn Herder,
mij ontbreekt niets.


Deze tekst las ik in de zomervakantie juist op het moment dat ik dit zo nodig had. Hierdoor raakte het mij diep. In ons samengestelde gezin, met 5 mooie kinderen die echt leuk zijn met elkaar, voelt het bij mij weleens alsof er heel veel aan mij ontbreekt. Ik zou zoveel meer willen voor hen allemaal. Kan zo twijfelen aan mezelf en mijn vaardigheden als moeder. En dan kan ik mij beperkt gaan voelen. Wanneer ik mij daarop ga richten lijkt dat ook alleen maar mijn onrust en een soort van angst te vergroten. Het werkelijk lezen wat David hier heeft opgeschreven. En het voelen en bidden. Ja de tranen stroomde over mijn wangen. Waarom had ik mijn rust en mijn vertrouwen laten roven?


Hij is mijn Herder
De Heere is mijn Herder. Ik ben een schaapje van Zijn kudde. Nu ik afdwaalde, haalde Hij mij terug. Droeg mij en legde mij in grazige weiden. Leidde mij zachtjes naar stille wateren. Om mezelf te voeden en tot rust te k…