Doorgaan naar hoofdcontent

Durf jij het leven echt te leven?

Ik weet niet beter dan dat ik bang was...

Heel jong is dit bij mij al begonnen. Er gebeurde van alles wat mijn angsten versterkte, of wat bewees dat het ook niet veilig was. Door die angst ben ik mezelf gaan aanpassen. Als ik deed wat anderen verwachtte van mij? Dan zou ik veilig zijn. Het nare hiervan is..... Het klopt!



Kleine observator


Ik vermeed ruzies, conflicten en maakte mezelf klein. Daarnaast ging ik in een sociale omgeving observeren. Kijken hoe andere zich gedroegen. Want eigenlijk was ik kwijt hoe het hoorde. De hele onbevangenheid en puur mezelf durven neerzetten was ik in een sociale omgeving al kwijt in groep 1. Het hele schooljaar heb ik namelijk niets durven zeggen in de klas. Zelfs zo dat de juf niet wist welk probleem erachter zat, want ik deed wel gewoon mijn taakjes en werkjes. Ik had geobserveerd. De juf vond het fijn als je netjes werkte, als je luisterde, netjes je taakjes deed en haar hielp. Maar wanneer je iets zei? Dan kon je ook weleens het verkeerde zeggen.


Ik zeg maar niets, ik zeg het anders toch verkeerd.... 

Zover gingen mijn observaties en analyses. Ze hielden mij klein, drukte mij neer. En heel langzaam was ik een gat aan het graven voor mezelf, zodat niemand meer over mij heen zou vallen. Hierdoor drukte ik heel veel persoonlijke eigenschappen weg. Dat voor zo'n lange periode, dat het een heel proces is om dat weer terug kunnen vinden. Want het is zo eng en moeilijk om, vanuit de positie die ik mezelf gegeven had, begraven onder de grond, weer op te staan..


Angsten doorleven


Ik moest leren om dwars door mijn angsten te gaan. Wanneer ik terug denk aan de eerste keren waarop ik deed, dan voel ik de brok nog in mijn keel en kan ik bijna weer huilen. Dit proces begon ik in 2013 en het was zo nieuw, dat er een diepe radeloosheid in mij zat. Het lastige is dat het lijkt alsof de hele wereld om mij heen prima zichzelf kon zijn in situaties. De manier waarop ik keek, hoe ik vergeleek, was niet de waarheid. Want nu weet ik dat ik niet de enige ben. Dat er zoveel mensen om mij heen waren die, allemaal op een eigen niveau en manier, te kampen hebben met de grote vraag:

Wie ben ik?

Daaronder lagen vele kleinere deelvragen: 

  • Hoe ziet God mij?
  • Wat wil Hij dat ik doe?
  • Wat past bij mij?
  • Welke keuzes zijn er?
  • Waar voel ik mij goed bij?
  • Welke regels zijn er in welke situatie?
  • Hoe zien andere mij?
  • Welke mensen mogen mij (ten positieve) beïnvloeden?
  • Welke keuzes zijn er?

Leren het leven echt te leven



Nu 5 jaar nadat ik aan dit proces begon, zie ik hoe ik gegroeid ben. Niet door mezelf. Want wat heb ik mezelf vaak moe gestreden op dit vlak. Uitgeput en radeloos was ik dan. Dat gebeurd telkens wanneer ik zelf wil doen. Hoe ver ben ik gekomen doordat God begon! Zijn Geest, die sterker is dan mijn controle over mezelf. Zo mocht ik leren dat ik mag spreken, dat ik de stem van de Geest in mij, mag verwoorden naar mensen om mij heen. Dat ik die stem, Zijn woorden mag vertrouwen. Ik heb nu veel meer inzicht in wat er bij mij past, waar mijn roeping ligt. 

Maar een belangrijke les van 2017 was voor mij dat ik mijn grenzen ook durf te verwoorden. Kan zeggen: Nee! Tegen de dingen die niet kunnen, niet passen en/of niet goed voelen. Het is maar 1 woord. Maar wat was het lastig, en wat had ik veel moed nodig om het te durven zeggen. En juist door dat ene woord, werd ik voor de buitenwereld veel duidelijker. Begrepen ze meer wie ik werkelijk was. Met mijn grenzen, met mijn behoefte. Want het is echt niet zo dat bij mij alles past. Dat ik alles kan of wil. Alleen, ik worstelde mij overal maar door. Die worsteling heb ik achter mij mogen laten. Met de moed en de kracht van God. 

Ik sla mijn vleugels uit


Al die moeilijke processen, ik moet zeggen: Waar ik nu ben dat is al mijn tranen zo waard! Nee ik ben er nog niet. Ik blijf leren en mag blijven groeien. Maar nu worstel ik niet meer alleen, heb ik overwinningen die ik kan vieren. Die overwinningen kunnen mij ook telkens weer de kracht geven. Als het toen, met God gelukt is, dan zal alles op Zijn tijd goed komen. En zelfs, als dat niet nu in de aardse wereld is, ik ken mijn toekomst. Ik weet nu hoe God mij ziet, wat Hij wil dat ik doe. Zo durf ik te vliegen, soms land ik nog even, voed ik mij. Maar telkens weer verder....

Hoe gaat het op jouw reis? Heb jij jouw stralende, eigen kleuren al durven ontdekken en durf jij? Durf jij het leven echt te leven? Is er iets bijzonders wat jouw daarbij geholpen hebt? Ik kijk uit naar jullie reacties.

Reacties

  1. Wat een herkenbaren dingen schrijf je, weer leren durven leven, kwetsbaar zijn, ontdekken wie je bent.
    Vooral het ontdekken wie is was in Christus heeft enorm veel voor me veranderd, ik ben Gods geliefde dochter en niets of niemand kan mij van Hem scheiden en me tegenhouden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi lieve Daniëlle,

      Wat mooi je reactie te lezen. Nee niet dat je het herkent, maar wel dat je mocht ontdekken wie je was. Niet in jezelf, maar wie jij bent in Christus. Dat is het enige waardoor we alle leugens kunnen overstijgen he..

      Een schitterende getuigenis. Niets kan ons scheiden van Zijn liefde!

      Verwijderen
  2. We hebben zo allemaal ons eigen verhaal, en wat mij het meeste raakt, Petrina, als ik jouw verhaal naast het mijne leg, is dat als wij ons leven in Zijn hand leggen en aan Hem toevertrouwen om tot Zijn doel te komen met ons, Hij het ook doet en op de manier en in het tijdsbestek dat bij ons past.
    Wat hebben we toch een groot, liefdevol en genadig God!
    Prijs Hem!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wonderlijk is dat. Niet zoals ik het soms zelf in gedachten had. Het is echt door vorming en kneden wat ook weleens betekent loslaten. En toch is het telkens wat Hij brengt: groter, beter dan ik mezelf zou gunnen..

      Verwijderen
  3. Inderdaad: ik val Rita bij: ons leven in Zijn hand leggen. Ik vind het heel mooi, zoals je over je reis door het leven vertelt. Ik herken er veel van.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je compliment!

      Ga met God en Hij zal met je zijn! Sterkte in jouw levensreis!

      Verwijderen
  4. Veel is wel herkenbaar in je blog. Mooie vragen ook, die iedereen zichzelf kan stellen.
    Ik maakte mezelf als kind onzichtbaar. Op mijn 35e in therapie veranderde dat en ging ik door een soort 'verlate pubertijd' en sloeg ik een beetje door naar de andere kant. Ik probeer nu de balans steeds meer te zoeken tussen die twee.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja het woord balans, dat is een kernwoord he.. Ik merk dat ik niet doorsla naar de andere kant. Maar dat ik telkens zoekend blijf. Wat past mij nu echt? Dat doe ik vooral door evalueren achteraf. Na een sociale gelegenheid/momenten. Voelde het passend bij wie ik ben? Ging ik mezelf voorbij? Durfde ik 'mezelf' te zijn?

      Dat is eigenlijk hoe ik hierin gegroeid ben. Met wel de moed om nieuwe dingen te durven, te proberen...

      Veel zegen Heleen!

      Verwijderen

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire posts van deze blog

Gezin om de Bijbel: Hemelvaart

Achter de wolken schijnt de zon!
Hiermee begon ik ons gezinsmoment. Daarbij vroeg ik aan de kinderen waaraan ze denken als ze dit spreekwoord horen.

Niet alleen naar de buitenkant kijken maar ook naar de binnenkant.De wolk ging voor de Heere Jezus, achter de wolk schijnt het Licht van Hem.Soms is iets naars maar er is misschien ook wel tegelijk iets moois maar dat zien wij nog niet.Achter iets naars kan iets positiefs komen. Ze wisten hier eigenlijk verbazend goed al antwoord op te geven voor zichzelf. Zo gaaf om te merken! Hieraan merk ik ook hoe groot ze al zijn...

Met elkaar lazen wij uit Handelingen 1. Hieraan staat het verhaal dat Jezus de discipelen aangeeft dat ze gedoopt zullen gaan worden met de Heilige Geest. Deze zal de discipelen van God kracht geven, om de waarheid over Hem te gaan vertellen. Zelfs tot in de verste uithoeken van de wereld. Daarna werd Jezus opgenomen in de Hemel en aan het zicht onttrokken door een wolk. De discipelen keken nog naar boven en daar kwamen t…

Zelfcompassie en ik

Je kracht kan je valkuil worden! Vorige week schreef ik een blog over (zelf)compassie en de noodzaak hiervan, je kunt deze lezen via de volgende klikbare link: Zelfcompassie.  Vandaag wil ik een vervolg maken en jullie verder meenemen in mijn ervaring. Vooral doordat ik zoveel reacties van (h)erkenning heb ontvangen. Zelfverloochening komt niet doordat je eens een keer boos tegen jezelf doet en het je niet lukt om geduldig te zijn naar jezelf. Het is een patroon, een automatisme geworden doordat je het al langere tijd gebruikt. Ik deel je hierbij mijn ervaring maar daar laat ik je niet mee achter.

Liefde laat je bloeien! Mijn kracht als kind
Ik doe mee met een onlinetraining daar kwam de volgende vraag: Waarin was jij als kind heel sterk? Dit was voor mij een confronterende vraag. Vooral omdat ik heel negatief denk over mezelf in mijn kinderjaren. Had ik toen een kracht? Het is een grote vraag voor mij, door hoe ik mij vanbinnen heb gevoeld. In eerste instantie schrok ik van deze vra…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…