Doorgaan naar hoofdcontent

Mezelf liefhebben (5)

Wat hebben we als mensen warmte nodig. Een omgeving die je accepteert zoals je bent. Jou uitdaagt om het beste uit jezelf te halen. En daarom op een positieve manier over en tegen je spreekt. Dit zorgt voor een warme omgeving. Vanmiddag zat ik te schrijven op een bankje in de zon. De warmte die ik voelde die deed mijn lichaam goed! Terwijl ik mijn ogen sloot genoot ik hier dan ook bewust van. Zo zittend kwamen er allemaal gedachten en situaties door mijn hoofd dwarrelen. Totdat ik erbij bepaald werd wat een contrast dit is in mijn leven! Wat heb ik een warmte om mij heen! Nee niet alleen de zon die nu zo heerlijk schijnt, zeker ook heerlijk. Maar ik dacht meer aan een liefdevolle man die naast mij staat, waar ik van op aan kan en die mij omringd met zijn liefde en vertrouwen. Daarnaast heb ik waardevolle vriendschappen die mijn leven allemaal op eigen wijzen verwarmen, opfleuren en bekrachtigen.

Overleven in de winter van mijn leven


Die warmte om mij heen, daar heb ik jaren op moeten wachten. De winter periode van mijn leven heeft erg lang geduurd. Zolang dat ik accepteerde dat het voor mij zeker altijd winter zou blijven. Nee niet buiten in de wereld. Ik heb het over mijn wereld, mijn omgeving en uiteindelijk ook mijn innerlijk. 

De negatieve woorden, de oordelen over mij en de uitspraken over mij. Ik voelde mij waardeloos, een lastpost, een nietsnut. Dat maakte het winter in mij. Veel dingen moest ik loslaten om te overleven. Eigenlijk waren dat allemaal dingen die hoorde bij de warmte. Mijn positieve gedachten over mezelf, mijn zelfwaardering en mijn zelfbeeld ze waren ver onder het vriespunt gezakt. Ik was na jaren zelfs verloren wie ik was en wat ik wilde.

Aanpassen aan een nieuw seizoen


Vier jaar geleden veranderde mijn omgeving radicaal. Ik kwam er alleen voor te staan met de kindjes. Mijn omgeving werd warmer, God zelf maakte een eerste baan van warmte in mijn hart. Hij die zegt: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven bracht een teken van Leven bij mij, met mij! Zo mocht ik mijn waardevolle vriendinnen ontmoeten en in mijn leven omarmen, een fijne en warme kerkelijke gemeente/familie, en twee jaar geleden ook mijn man. Maar van binnen ging het opwarmen niet radicaal. Het was niet zo van: Nu is het allemaal anders dus ik voel mij anders. Het was een proces. Een weg van vallen en opstaan. Vele keuze momenten waarop ik bewust of onbewust moest bepalen: Ga ik verder op de manier waarmee ik de winter overleefde of maak ik een nieuwe keuze. 

  • Ik leerde opnieuw naar mezelf te luisteren, zonder oordeel over mezelf te vellen.
  • Telkens weer streed ik tegen automatische reacties, die nog hoorde bij de winter, ik koos om die achter mijn rug te laten maar moest heel vaak opnieuw die keuze maken.
  • Er kwamen enorm veel angsten op mijn pad maar degene die ik als diepste heb ervaren en mij heel erg raakte was: wat als ik opnieuw in de steek gelaten word. Zo voelde ik mij. Telkens weer in de steek gelaten. Niet alleen bij de scheiding die ik heb meegemaakt. Dat in de steek gelaten gevoel dateert al van vele jaren eerder. Het was mijn hechtingsstijl/probleem.
  • Er kwamen veel dingen omhoog die mij verdriet of pijn hadden gedaan. Dit koste veel energie om weer een plek te geven zodat ik door kon.
  • Moest ik veel angsten onder ogen zien en opnieuw bekijken om te zien of de angst wel reëel was. Zo voelde het telkens wel, daarom voelde ook dit soms best zwaar. Maar alleen hierdoor kon ik opnieuw starten. 
Vier jaar lang heb ik gewerkt aan mezelf. Nog steeds kan ik niet zeggen: ik ben er. Maar gelukkig maar! Ik kan nu wel zeggen: wat geniet ik, wat ben ik blij maar vooral rijk! De warmte is niet meer enkel vanuit mijn omgeving. Het is echt zo dat ik het nu van binnen ook ervaar. Afgelopen weken schreef ik over mezelf liefhebben. Ook dit is voor mij een proces. Wat een wonderlijke puzzelstukjes heb ik hierover mogen vinden. Ik merk dat ik gegroeid ben!



Ruimte over voor groei


Gisteren heb ik examen gedaan. De uitslag maakte mij zo blij: geslaagd. Normaal zou ik met het cijfer wat ik had niet tevreden zijn. Perfectionist als ik was huilde ik vanaf groep 3 al als ik een 9 haalde, dus zeker om het cijfer wat ik nu heb. Maar wat merk ik? Nu ben ik vooral blij met dit resultaat. Het laat mij zien dat ik veranderd ben. Want ik ben blij en trots! Mijn punten binnen en module afgerond. Ik ben voor dit deel geslaagd. Het was voldoende!  Daarnaast geeft het aan dat ik nog groeien kan en dat doe ik graag! 

Het is lente, ik leef en durf mijn leven te leven! In welk seizoen leef jij?



Reacties

  1. Mooi om jouw groei te kunnen volgen dmv jouw blog. Ik vind jou al een geslaagd persoon en nu ben je ook nog eens geslaagd: proficiat!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hahaha Anne geweldig om dit te lezen. Ik ben geslaagd voor een module van mijn HBO opleiding. Heerlijk gevoel om 8 ECT punten binnen te halen. Maar is best pittig.

      Verwijderen
  2. Ja, een pittige opleiding zo te lezen in je laatste blog. Maar ook heel boeiend. Wens je veel zegen toe bij het vervolg.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nog van harte gefeliciteerd, Petrina.
    Dank je wel dat je ons zo meeneem op je levensreis.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je felicitatie Rita! Bijna alweer volgende examen. Ben lekker bezig.

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…