Doorgaan naar hoofdcontent

Voltooid leven!?

Wanneer is je leven voltooid? Wat maakt het dat jij het af vind? Als ik in gesprek ga met mensen die dit vinden, dan hoor ik vooral dat zij klaar ermee zijn. Maar is dat hetzelfde als af?

Zorgstaat


In Nederland is voor sommige mensen de zorg, of het leven zo leeg dat ze er klaar mee zijn. Maar in dezelfde gesprekken komen we erachter dat juist het probleem is dat het leven niet af is. Maar dat wat ze nodig hebben niet aanwezig is. Kinderen hebben het te druk, zorg rekent in geld en niet in behoefte. De mensen voelen zich tot last, of voelen zich nutteloos en tekortschieten. Dit komt mede door de druk in onze maatschappij. Dit is wat onze hele regering, onze manier van leven en de veranderingen in onze cultuur als gevolg hebben. Hoe makkelijk is het om voor deze mensen een pil te maken. Zodat het leven toch af kan zijn wanneer ze er klaar mee zijn. Maar is dat wat bij Nederland past? Hebben we dat nodig in ons land? Ik vind het goedkoop naar de mensen die er klaar mee zijn! En een lastig punt word de grens, want waarom mag iemand met een bepaalde leeftijd een pil gebruiken en daarvoor niet, met hetzelfde gevoel of levensprobleem. Is dat dan echt eerlijk? Geven we dan echt een keuze?

Keuze


Nee het geeft geen keuze. Dat word ook juist gebruikt om een levensbeëindigende pil beschikbaar te maken. Voor een bepaalde groep mensen. Mijn vraag is, wanneer die pil beschikbaar is, is er dan keuze? Nee! Dan is er nog alleen maar keuzes uit twee slechte. Het is de taak van onze zorgstaat Nederland om mensen hun waardevolle en nuttige gevoel terug te gaan geven. Er is voor mensen nu de keuze doen met wat de gemeente bepaald, en wat de overheid regelt. En misschien komt daar straks de keuze bij voor een pil. Maar waarom komt er niet een keuze om betere zorg aan te bieden. Een zorg waarin we vertrouwen op de hulpverlener en niet alles in documenten nodig hebben. De zorg die mensen behoeven om geen leeg, nutteloos leven te voelen. De zorg die het leven van mensen veranderd, en precies dat geeft wat een mens behoeft. Mag daar tijd en geld ingaan? Want de mensen hebben ook tijd en geld geïnvesteerd in ons land. En wanneer ze ervaren dat ze er klaar mee zijn, met de leegte, dan vind ik het goedkoop om ze te helpen om te sterven. Wanneer regels in de zorg terug gedraaid worden kunnen, ik en vele collega's van mij helpen, om deze mensen die leeg zijn een invulling in het leven terug te geven. Als we weer ruimte krijgen om er te zijn voor de mens, achter het probleem. Nu mogen we alleen het gevolg aanpakken van de overheid, maar niet de oorzaak. Want daar is geen tijd voor, en.... het kost teveel. Alles gaat om geld. Is een pil maken nodig, wat kost dat? En welk verschil in keuze geeft het nu echt? Hoelang houden mensen in de regering zich voor de gek. Wanneer komen ze eens meelopen op de werkvloer, in plaats van achter hun bureau in te vullen hoe het zou moeten zijn.




* Waar zijn de activiteiten begeleiders?
* De zuster die even koffie mag drinken?
* De hulpverlener die niet meer tijd met administratie bezig is maar de cliënt kan geven wat hij/zij    nodig heeft. 

Wanneer worden de belangen van cliënten nu eens boven geld gezet? Wie durft er op te komen voor de mens, die klaar is met een leven dat nog niet af is. Durft er iemand tegen die mensen te zeggen welke waarde ze hebben voor hen. Is er iemand die naar deze mensen toe durft en laat weten welke mogelijkheden er nog zijn? (ondanks dat die inderdaad heel erg ingeperkt zijn geworden in Nederland)/ Nu word er alleen maar achter bureaus gerekend. Wat is het leven waard? Een vraag waar we allemaal weleens tegen aan lopen in het leven. Ook ik, al op mijn 26ste. Wat als er toen hier al een pil voor was, maar dan alleen voor mensen die 75 zijn? Dan weet ik zeker dat ik mij alleen nog maar meer waardeloos en klaar met het leven voelde. Nu 4 jaar later ben ik blij dat het niet zo ver gekomen is, door mensen die in mij durfde te investeren. Dat ik en mijn leven nog van waarde was. Hier een belangrijke vraag:

Wat is het leven waard?

Betekend deze vraag het einde van iemands leven?! Voor mij als hulpverlener en student toegepaste psychologie is deze vraag juist een opening voor een heel nieuw begin! 

Reacties

  1. Je stelt goede vragen Petrina. Ik weet niet of alleen betere zorg het antwoord zou zijn. Maar het zou zeker schelen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het zal geen oplossing zijn, maar het kan voor sommige wel verschil gaan maken. Dat vind ik het zeker waard. En mijn mening is, dat alleen dan er een echte keuze komt.

      Verwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…