Doorgaan naar hoofdcontent

Levenslessen van Jakob (2)

Jakob hoort een gesprek. Zomaar vangt hij iets op, wat ook heel belangrijk is! Het moest zo zijn. Heb jij dat ook weleens? Er gebeurd iets wat je precies nodig had, of je hoort iets wat je goed kan gebruiken. Jakob hoorde de zonen van Laban zeggen: Jakob heeft onze vader alles wat hij bezat afhandig gemaakt. Al de rijkdom die Jakob heeft, die heeft hij gekregen over de rug van onze vader. Ondertussen had Jakob al langer gemerkt dat Laban niet meer zo vriendelijk was. Er was iets veranderd, maar echt de vinger er op krijgen wat er nu was, dat lukte niet. Totdat Jakob de zonen van Laban zo hoorde, zijn zwagers, die zo over hem spraken. 


De opdracht


Net als zijn voorvaderen, en als hij eerder had ervaren, kreeg Jakob een boodschap van God. Ga op reis! Keer terug naar het land van je voorouders, ga terug naar je familie. Abraham moest zijn familie verlaten, en gaan naar het land dat God hem wijzen zou. Dat land zou voor zijn nageslacht zijn. Jakob moest terug naar het land van Abraham, zijn grootvader! Ook een opdracht, als je bedenkt hoe hij daar weg ging. Hij was gevlucht, bang voor zijn leven, bang door wat hij had gedaan. En nu was daar Gods stem. Vlucht niet langer, ga terug naar het punt waar je vandaan kwam. Een reis, met zijn hele gezin. Zijn vrouwen die hun familie achter moesten gaan laten door deze opdracht. Daar kan je zomaar vele beren op de weg zien. Maar God stopte hier dan ook niet bij. Hij gaf Jakob, weer Zijn belofte: Ik zal je terzijde staan. Wat is dat heerlijk om te weten! Met God aan onze zijde, kunnen we alles aan. Jakob ging op reis!



Haastige spoed


Direct roept Jakob zijn vrouwen Lea en Rachel bij zich. Hij verteld wat er gebeurd is, en wat God hem had opgedragen. Hij moest terug naar zijn vaderland. Rachel en Lea zeiden beide: Wat hebben we hier te zoeken? Er valt van onze vader niets meer te erven. Hij heeft ons als vreemden behandeld, hij verkocht ons en maakte ons geld op. Ze zeiden na alle negatieve woorden ook iets moois: Aarzel dus niet om te doen wat God je heeft opgedragen. Wat een mooi antwoord om aan je man te geven. Volg God, ik sta achter je. Treuzel niet, en ga voor Hem! Durven wij als vrouwen zo achter onze mannen te staan? Het gaat dan om vertrouwen en een zeker respect. Je gelooft dan in je man, en je geeft je over aan hem, en aan God. Jakob maakte alles gereed! Laban was de schapen gaan scheren. En Rachel? Die maakte misbruik, van deze ruimte. Ze kon er niet mee omgaan, wilde toch iets meenemen van haar oude leven. Ze nam de godenbeeldjes van haar vader mee. Jakob bedroog Laban door er zo maar stiekem tussen uit te knijpen. Het voelde veiliger, maar het was niet eerlijk, niet moedig. Weer ging Jakob vluchten, met alles wat hij bezat. Drie dagen was Jakob onderweg, toen Laban eindelijk het bericht ontving dat Jakob vertrokken was. Laban zette de achtervolging in! Onderweg liet God merken dat hij Jakob terzijde stond. Laban kreeg een droom waarin God hem waarschuwde. Denk erom dat je Jakob geen strobreed in de weg legt! Niet lang hierna haalde Laban Jakob al in. Haastige spoed, een haastig gemaakte keuze, het kan fout gaan. Niet alleen in het reizen was Jakob gehaast, maar ook in hoe hij spreekt!

Stille getuige


Jakob, je mag dan hals over kop vertrokken zijn omdat je verteerd werd door heimwee. Maar, waarom heb je mijn goden gestolen? Hier was het, de te snel gesproken woorden van Jakob: Ik was bang dat u mij zou beroven van uw dochters. Maar (!) degene bij wie u uw goden aantreft, mag niet in leven blijven. Onderzoek ons maar, kijk maar of er iets is dat van u is en neem dat dan terug. Jakob wist niet wat hij uitsprak. Hij had geen idee van wat Rachel gedaan had.  Maar God wel! Door een list van Rachel werden de beeldjes niet gevonden. Ze verteld haar vader dat hij niet boos moet zijn. Ze staat niet op van haar kameel, want ze is ongesteld. Stiekem zat ze boven op de afgoden van haar vader, terwijl ze onrein was. Na een eerlijk relaas tussen Jakob en Laban, sluiten ze een overeenkomst. Ze plaatsen een gedenksteen en legden er nog vele stenen omheen. Bij deze steenhoop gebruikte ze de maaltijd. De plaats waar dit gebeurde was Mispa, want laat de Heere er op toe zien, op jou en mij, wanneer we niet bij elkaar in de buurt zijn. God is getuige van dat wat wij doen. Hij kijkt mee hoe wij werkelijk leven. Niet alleen bij wat we doen, maar ook wat er van binnen gebeurd. Voor wie we kiezen, wie we volgen, wie wij vertrouwen. We mogen leren dat Hij aan onze zijde is. Dat hij Zijn weg voorbereid. Zoals Hij ook in een droom verscheen aan Laban, om het leven van Jakob te beschermen. Wij mogen weten, we hoeven het niet allemaal zelf op te lossen! Jakob laat mij ook een deel van mezelf zien. De creatieve wijze waarop hij zijn opdrachten vervuld. Maar het is een eigen manier van werken. Sommige dingen is vooral het volgen van zichzelf. Niet zoals God het hem gevraagd had. Maar we mogen oefenen en trainen. Tot wij het beloofde land in gaan! 

Reacties

  1. Geweldig om te weten. Ik vind het lied ook zo mooi.

    En ik vrees een gevaren meer,
    met mijn God steeds aan mijn zij.
    Voor wie zou ik nog vrezen?
    Hij is toch bij mij? Hij is toch bij mij?

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…