Doorgaan naar hoofdcontent

Geliefd kind van God (4)

Getrouwd zijn is een heel ander leven. Maar wat wist ik  ervan op mijn 18de? Ik had niet echt een beeld wat het inhield, wat erbij kwam kijken. Ik dacht, we leren elkaar verstaan en begrijpen, straks hebben we aan een half woord genoeg. Het zal vanzelf makkelijker worden. Maar hoe naïef was dat van mij. In September 2005 trouwde ik, we hadden het leuk samen. Maakten tijd voor elkaar, hadden rust. Waren lekker samen en hadden beiden ons werk. Al snel was ik zwanger van ons eerste kindje. Op de verjaardag van mijn vader, 24 september 2006 ben ik uitgerekend. Dat vergeet ik zo makkelijk niet meer.

Voorbereiden op ouderschap


Dan waren we niet meer alleen getrouwd maar ook op weg om papa en mama te worden. Het leven was niet meer vrijheid en blijheid en wie zien wel waar we uitkomen. We lazen in een dagboek wat er allemaal in mij gebeurde, elke week de ontwikkeling van onze baby bijhoudend. Een bijzondere maar ook spannende tijd. Dat er veel veranderde merkte we al gelijk. Door de hormonen werd ik toen erg misselijk. Elke dag was ik aan het overgeven, tot soms wel 30 x op een dag. Ik kreeg medicatie maar vaak kwam de misselijkheid er gewoon doorheen. Dat maakte ons leven al zo anders. De dag verliep anders en het zo fijne systeem moest aangepast worden. Daar is communicatie bij nodig, samen werken en samen overleggen. Uiteindelijk ging de datum 24 september voorbij, al 4 weken daarvoor waren we naar het ziekenhuis gegaan, ik had voorweeën en ontsluiting, maar ons kindje bleef uiteindelijk toch zitten, en nog lang ook. Uiteindelijk werd onze zoon, ons lieve ventje, geboren op 3 Oktober 2006. Daar zaten we met een kindje. Met een verantwoordelijkheid, maar ook met zoveel liefde voor hem. 

Zoals het hoort


We leven eigenlijk helemaal zoals het hoort. Gingen keurig naar de kerk, en onze zoon werd ook gedoopt. Maar echt verbonden gevoel? Nee dat had ik niet. Als ik nu heel eerlijk ben was het vooral omdat iedereen het deed, of omdat ik het zo geleerd had. Ik wist helemaal nog niet veel af van God zelf. Had Hem nog niet echt leren kennen. Daardoor miste ik zoveel. Maar dit was voor niemand zichtbaar. Zelfs niet voor mezelf. Ik voelde mij weleens een soort van leeg of doelloos, maar kon er nooit de vinger op leggen. Ik leefde verder en maakte mij druk om de uiterlijke dingen van ons leven. We gingen naar de kerk, en we hoorden er bij in die gemeente, maar eigenlijk leefden wij zoals de wereld deed. Alleen op zondag was ons leven anders, verder was er eigenlijk geen verschil met andere mensen. Toen gingen we verhuizen naar een huis waar meer ruimte was. Zodat we konden genieten met onze zoon, en hij ook de ruimte zou hebben. In 2008 werd ik weer zwanger, al meer voorbereid op wat er komen zou, door onze zoon was die periode voor mij eigenlijk veel rustiger. We leven door en kijken uit naar ons volgende kindje. We weten wat ons te wachten staat, aan luiers verschonen, gebroken nachten en kwaaltjes en huilen. Overdag kwam de zorg voor ons kindje, en later kindjes, vooral bij mij terecht, ook voor het huis. Dit was zo afgesproken omdat mijn toenmalige man veel werkte, en uiteindelijk voor zichzelf begonnen was. Er was dus in ons leven veel veranderd. Hiermee gingen we zo goed mogelijk om. Uiteindelijk word op 11 februari 2009 onze dochter geboren in het ziekenhuis, gelukkig maar dat is ook mijn redding geweest. Hierna ging het met mij lange tijd niet goed. Bleef erg moe en tot weinig in staat. Het was voor mij een hele overwinning om goed voor de kindjes te kunnen blijven zorgen. Keer op keer ging ik in deze periode over mijn eigen grenzen heen. Enkel om maar te leven zoals het hoort. Maar volgens wie? Dat wist ik niet. Het beeld wat we moesten hoog houden was vooral door ons samen zo gemaakt. Voor buitenstaanders onzichtbaar, voor mij wel voelbaar maar nog niet in woorden te vatten, en voor mijn toenmalige man weet ik niet hoe het voelde. We spraken er eigenlijk niet over, we hielden het groot en omhoog, het was goed. Voor de wereld, maar voor God? Daar wist ik eigenlijk nog niets van.




In deel 1 van deze serie lees je hoe God zelf ingreep in mijn leven, ( Geliefd kind van God). En in deel 2 vind je hoe ik mijn middelbare schooltijd heb ervaren en hoe ik hierna door leef (Geliefd kind van God 2). In de vorige blog in deze serie schreef ik over hoe ik tot het huwelijk kwam ( Geliefd kind van God 3). In deze serie wil ik jou meenemen door mijn leven heen. Laten zien hoe Hij uiteindelijk door alles heen gewerkt heeft. Wil ik delen van de grote en de wonderlijke dingen die Hij in mijn leven gedaan heeft. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Leven vanuit dankbaarheid...

Zoek het ware leven
waar het te vinden is:
vlak voor je neus.
(Duizend maal dank, Voskamp, Ann) Een waar leven, dat vol is, dat eerzaam is en ergens toe doet. Hoe breng je dat, in je leven van alledag, in de praktijk? Kijk jij naar de teleurstelling, het falen en de gebreken?


Gericht op wat ontbreekt
Zolang ik dit deed, voelde ik mij elke dag leger, nuttelozer en waardelozer. Ik werd er zo moe van.

Naast dat er veel in mijn leven gebeurde dat mij verwondde en verdriet deed, gebeurde er nog iets. Ik laadde mezelf niet meer op. Zag elke dag nog meer dat tegen zat, wat ontbrak in mijn leven, om ooit tot een vol, eerzaam en nuttig leven te kunnen komen. Wat ik had gedaan was mij volledig gedraaid naar het negatieve. Ik gaf God er niet de schuld van, iets wat hierdoor wel vaak gebeurt! Ik gaf mezelf de schuld ervan....

Verlost van mijn schuld
Totdat mijn leven veranderde. Heel lang worstelde ik met zonden die ik had begaan. Zo vaak vroeg ik om vergeving, bij God. Totdat er duidelijk omhoog k…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Gebed: Houdt ons dichtbij U

Heere laat ons als ouders niet los, in het opvoeden van onze kinderen. In een wereld die van U af gaat kan het moeilijk zijn om onze kinderen op te voeden, naar U gericht. Heere laat mij niet los!

Ik wil bekennen, dat ik makkelijker spreek over de fouten die anderen hierin maken. Dat ik makkelijker praat met andere mensen over problemen die ik tegenkom. Dan dat ik andere mensen, of mijn problemen bij U breng.

Vergeef mij Heere, en wilt U mij hierbij helpen. Om eerlijk in die spiegel te durven kijken die U mij voorhoud. Een schokkende spiegel! Maar dank U dat U deze spiegel nog aan mij schenkt. En mij niet overgeeft aan de wereld en mij loslaat. Dat U mij vast houd is niet iets waarvoor ik mezelf kan prijzen. Nee dat is enkel Uw genade en alle eer daarvoor komt U toe!

Laat mij niet gaan met mijn erfenis de wereld in. Als een Vader die maar loslaat omdat ik toch niet luister, omdat ik altijd maar meer wil. Mijn dood en ondergang tegemoet lopend. Terwijl er bij U alles is wat ik nodig he…