Doorgaan naar hoofdcontent

Geliefd kind van God (4)

Getrouwd zijn is een heel ander leven. Maar wat wist ik  ervan op mijn 18de? Ik had niet echt een beeld wat het inhield, wat erbij kwam kijken. Ik dacht, we leren elkaar verstaan en begrijpen, straks hebben we aan een half woord genoeg. Het zal vanzelf makkelijker worden. Maar hoe naïef was dat van mij. In September 2005 trouwde ik, we hadden het leuk samen. Maakten tijd voor elkaar, hadden rust. Waren lekker samen en hadden beiden ons werk. Al snel was ik zwanger van ons eerste kindje. Op de verjaardag van mijn vader, 24 september 2006 ben ik uitgerekend. Dat vergeet ik zo makkelijk niet meer.

Voorbereiden op ouderschap


Dan waren we niet meer alleen getrouwd maar ook op weg om papa en mama te worden. Het leven was niet meer vrijheid en blijheid en wie zien wel waar we uitkomen. We lazen in een dagboek wat er allemaal in mij gebeurde, elke week de ontwikkeling van onze baby bijhoudend. Een bijzondere maar ook spannende tijd. Dat er veel veranderde merkte we al gelijk. Door de hormonen werd ik toen erg misselijk. Elke dag was ik aan het overgeven, tot soms wel 30 x op een dag. Ik kreeg medicatie maar vaak kwam de misselijkheid er gewoon doorheen. Dat maakte ons leven al zo anders. De dag verliep anders en het zo fijne systeem moest aangepast worden. Daar is communicatie bij nodig, samen werken en samen overleggen. Uiteindelijk ging de datum 24 september voorbij, al 4 weken daarvoor waren we naar het ziekenhuis gegaan, ik had voorweeën en ontsluiting, maar ons kindje bleef uiteindelijk toch zitten, en nog lang ook. Uiteindelijk werd onze zoon, ons lieve ventje, geboren op 3 Oktober 2006. Daar zaten we met een kindje. Met een verantwoordelijkheid, maar ook met zoveel liefde voor hem. 

Zoals het hoort


We leven eigenlijk helemaal zoals het hoort. Gingen keurig naar de kerk, en onze zoon werd ook gedoopt. Maar echt verbonden gevoel? Nee dat had ik niet. Als ik nu heel eerlijk ben was het vooral omdat iedereen het deed, of omdat ik het zo geleerd had. Ik wist helemaal nog niet veel af van God zelf. Had Hem nog niet echt leren kennen. Daardoor miste ik zoveel. Maar dit was voor niemand zichtbaar. Zelfs niet voor mezelf. Ik voelde mij weleens een soort van leeg of doelloos, maar kon er nooit de vinger op leggen. Ik leefde verder en maakte mij druk om de uiterlijke dingen van ons leven. We gingen naar de kerk, en we hoorden er bij in die gemeente, maar eigenlijk leefden wij zoals de wereld deed. Alleen op zondag was ons leven anders, verder was er eigenlijk geen verschil met andere mensen. Toen gingen we verhuizen naar een huis waar meer ruimte was. Zodat we konden genieten met onze zoon, en hij ook de ruimte zou hebben. In 2008 werd ik weer zwanger, al meer voorbereid op wat er komen zou, door onze zoon was die periode voor mij eigenlijk veel rustiger. We leven door en kijken uit naar ons volgende kindje. We weten wat ons te wachten staat, aan luiers verschonen, gebroken nachten en kwaaltjes en huilen. Overdag kwam de zorg voor ons kindje, en later kindjes, vooral bij mij terecht, ook voor het huis. Dit was zo afgesproken omdat mijn toenmalige man veel werkte, en uiteindelijk voor zichzelf begonnen was. Er was dus in ons leven veel veranderd. Hiermee gingen we zo goed mogelijk om. Uiteindelijk word op 11 februari 2009 onze dochter geboren in het ziekenhuis, gelukkig maar dat is ook mijn redding geweest. Hierna ging het met mij lange tijd niet goed. Bleef erg moe en tot weinig in staat. Het was voor mij een hele overwinning om goed voor de kindjes te kunnen blijven zorgen. Keer op keer ging ik in deze periode over mijn eigen grenzen heen. Enkel om maar te leven zoals het hoort. Maar volgens wie? Dat wist ik niet. Het beeld wat we moesten hoog houden was vooral door ons samen zo gemaakt. Voor buitenstaanders onzichtbaar, voor mij wel voelbaar maar nog niet in woorden te vatten, en voor mijn toenmalige man weet ik niet hoe het voelde. We spraken er eigenlijk niet over, we hielden het groot en omhoog, het was goed. Voor de wereld, maar voor God? Daar wist ik eigenlijk nog niets van.




In deel 1 van deze serie lees je hoe God zelf ingreep in mijn leven, ( Geliefd kind van God). En in deel 2 vind je hoe ik mijn middelbare schooltijd heb ervaren en hoe ik hierna door leef (Geliefd kind van God 2). In de vorige blog in deze serie schreef ik over hoe ik tot het huwelijk kwam ( Geliefd kind van God 3). In deze serie wil ik jou meenemen door mijn leven heen. Laten zien hoe Hij uiteindelijk door alles heen gewerkt heeft. Wil ik delen van de grote en de wonderlijke dingen die Hij in mijn leven gedaan heeft. 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Woordvrouw challenge afgerond

In deze blog wil ik de laatste resultaten van de woordvrouw challenge met jullie delen. Het zijn nog een paar creatieve uitwerkingen geworden. Met als afsluiter een hele persoonlijke waar ik over geschreven heb in mijn blog van deze week: Veranderd leven door een leven met God. Kijk en geniet weer mee:

Dag 28: Dorcas of Tabitha Ze deelde met de arme mensen om haar heen. Een vrouw die bekend stond en een naam had ik haar dorp, Joppe. Dat ze veel goeds deed en vaak aalmoezen gaf. Hoe staan wij bekend? Wat kunnen wij doen voor de armen, zodat het beter verdeeld word wat er op deze wereld is? Dorcas word ziek, komt te sterven en dan pas werd Petrus geroepen. Niet om haar uit de dood op te wekken, dat lezen we niet. Petrus kwam aan en ging bidden. Zocht verbinding met zijn Vader in de Hemel en sprak: Tabitha, sta op! 
Dag 29: Talitha het 12 jarige meisje
Jezus ontmoette Jaïrus die Hem meevroeg naar zijn huis. Zijn dochter was erg ziek. Daar ging de hele menigte op reis. Midden in dit verhaal z…

Rustig slapen in de stormen van het leven

In vrede zal ik gaan liggen en weldra slapen, want U alleen, HEERE,  doet mij veilig wonen. Psalm 4:9
Deze Bijbeltekst haalde een cliënt van mij gisteren aan. Alleen met Zijn vrede zijn wij veilig, altijd. Het was een bijzonder gesprek waar het ging over God, en God alleen. Alles is er enkel door Hem, alle mensen zullen ooit staan voor Hem. Hij vertelde toen dat je toch werkelijk alleen maar rustig kan slapen als je weet dat je voor Hem kan staan. Daar ben ik zeker van overtuigd, het was een bijzonder gesprek ook al keken we totaal anders naar bepaalde aspecten van geloof. Het zette mij aan het denken en mijn gedachten hierover wil ik delen met jullie in deze blog. 



Jezus sliep in vredeAls ik denk aan gerust en in vrede slapen, dan denk ik aan Jezus. Midden in die aardse storm, de angst om te vergaan slaapt Hij. De discipelen waren helemaal in paniek. Ervaren vissers, gewend om met de golven om te gaan, waren bang van de storm. Ze keken naar de aardse kracht. Zagen zij Jezus als mens of…

Gezin om de Bijbel: In vuur en vlam door de Heilige Geest

Vanaf nu willen we gezinsmomenten houden rondom het thema van de Heilige Geest. Dankzij de komst van de Heilige Geest zijn wij namelijk geen wezen meer, maar kinderen van de Vader. Toch kan dit best een lastig onderwerp zijn voor kinderen. Wat weten ze ervan? Hoe denken ze erover? Ik weet dat er mensen zijn die denken dat de Heilige Geest nu niet meer werkt, of dat er mensen zijn die bang zijn van de werking van de Heilige Geest. Maar het is juist zo'n mooi onderwerp om bij stil te staan. Het maakt ons zo rijk! Daarom wilde wij hierover met elkaar praten, lezen, zingen, werken en bidden.

Jezus spreekt over de Heilige Geest
We lazen uit Handelingen 1 waar Jezus spreekt over de komst van de Geest. Hier word al verteld wat de Geest in ons kan doen.

Handelingen 1:8 maar u zult de kracht van de Heilige Geest ontvangen, Die over u komen zal;  en u zult Mijn getuigen zijn, zowel in Jeruzalem als in heel Judea en Samaria en tot aan het uiterste van de aarde.

De Heilige Geest zal een kracht in…