woensdag 31 augustus 2016

Ja ik wil

Afgelopen dagen was het een beetje stil hier op mijn blog.
Maar gelukkig kan ik zeggen dat dit een mooie reden heeft.
Maandag is het begonnen, en sindsdien had ik niet de ruimte in mezelf meer om te schrijven!
We zaten lekker te eten, mijn vriend at gezellig mee.
Na het eten vroeg hij of de kindjes nog even wilde blijven zitten.
Hij had iets heel belangrijks te doen...
Daar ging hij:

Op zijn knieën voor mij!


Waar de kindjes bij waren heeft hij gevraagd of ik zijn vrouw wilde worden.
Dwars door de tranen, nu gelukkig van blijdschap, was er een duidelijk hoorbaar antwoord.

Ja ik wil!


Ik wil het heel graag.
Mijn leven is zoveel rijker geworden sinds ik hem heb mogen leren kennen.
Alle lange tijd waren we op zoek naar onze weg.
Hoe en wanneer komt ons moment?
Dat was best ook weleens een lastige weg.
En ook hierbij ging het zo anders als dat wij eerst hadden bedacht.
Gods wegen gaan zo bijzonder.
Want eigenlijk kwam daar zomaar vanuit het niets de oplossing!
Alle moeilijkheden zijn nog niet veranderd, maar wij zijn er anders naar gaan kijken.
Ons verlangen om samen te zijn, onze liefde, is sterker.
Vanaf maandag zijn we samen eigenlijk aan het bedenken hoe wij willen trouwen.

Ons nieuwe begin!

Wat een bijzonder gevoel is dit.
Ik voel mij zo rijk gezegend, en ben enorm dankbaar!
Samen hebben we hier vaak om gebeden, en ik weet dat andere met ons mee gebeden hebben.
Daarom wil ik vragen, willen jullie met ons danken, voor deze mooie weg.
Gods weg is zo veel hoger dan wij ooit bevatten kunnen.
We gaan nog even een tijdje hard aan de slag.
Op naar onze mooie dag en dat is op:

16-11-2016

Dan mogen we tegenover zoveel mensen die belangrijk voor ons zijn, nogmaals ja zeggen.
Maar meest bijzondere?
We mogen tegenover God ja zeggen tegen elkaar.
Zodat we met z'n drieën verder kunnen.

 :

zondag 28 augustus 2016

Gezinsmoment: God wil jouw schat zijn

Schatten, je kan ze eigenlijk wel een beetje vergelijken met God.
Normaal gesproken zijn schatten pas echt van jouw, voor jouw, als je ze gevonden hebt.
Zo is het ook met God.
Hij wil zo graag dat jij Hem vind!
Want je bent gemaakt om Hem te zien als schat.
Zo begon ik het gezinsmoment.
Daarna gingen we Bijbel lezen:

(Mattheus 6: 19-21) 
Verzamel  geen schatten voor u op de aarde, 
waar mot en roest ze verderven, 
en waar dieven inbreken en stelen;
maar  verzamel schatten voor u in de hemel, 
waar geen mot of roest ze verderft, 
en waar dieven niet inbreken of stelen.
want waar uw schat is, 
daar zal ook uw hart zijn.


Ik had al bijpassend ook erg leuke werkjes gevonden op: geloven is leuk, dus daar zaten de kindjes erg naar uit te kijken.
Eerst nog even doorpraten hierover.
Hoe kan je dan een schat in de Hemel vinden?
Volgens mijn zoon, als de Heere God in je hart woont.
Maar als God in je hart woont, dan is de schat toch in je hart?
Ja maar Hij woont in je hart maar ook de in de Hemel.
Daarom heb je dan rijkdom op aarde door te mogen weten dat jouw schat in de Hemel woont maar ook in jouw hartje.
Je geld het kan gestolen worden, en je eten dat kan bederven.
Maar als God in je hartje woont dan is het voor altijd licht in je hart!
En dat licht zal door jouw heen stralen, en de wereld om je heen, die donker is door alle nare dingen, een beetje lichter kunnen maken.

Daarna aan de knutsel.
Wat doen ze het goed!
Verbazend hoe netjes ze kunnen werken, en wat een leuke dingen ze zelf verzinnen.
Zo hebben we hetzelfde werkje gemaakt, maar allemaal een eigen resultaat.








Een heerlijke middag.
Nu met de eerste schoolweek achter de rug, leek het mij handiger om dit s'middags te doen.
Dan kunnen de kindjes lekker op tijd slapen.
Met mooie stof deze week begonnen, wat heerlijk dat dit kan, in alle vrijheid!




Wil je nog meer gezinsmomenten bekijken?
Dat kan via de volgende klikbare link: Gezinsmomenten

vrijdag 26 augustus 2016

Het juiste perspectief

Vanuit welk perspectief kijken we naar de wereld, naar problemen en hoe spreken wij?
Misschien zeggen we dingen die echt wel normaal klinken, die ook aannemelijk zijn, maar zit er in die woorden wel troost?
Is er ook Zijn Waarheid in te vinden?
Ik merk dat ik zo makkelijk dingen uitspreek, gewoon, vanuit mezelf.
Zoals alle mensen praten.
Over zaken als scheiden, pijn en verdriet is het zo makkelijk om er iets van te vinden.
Van daaruit spreek ik dan.
Mijn hersenen, mijn menselijke geest snapt sommige dingen wel, terwijl mijn hart mij stil toefluistert.
Alleen op sommige mensen zeg ik, ja tegen mijn hoofd, mijn woorden en nee tegen mijn hart.
Vreemd!
Want als ik bedenk wie er in mijn hart woont, wie daardoor heen spreekt, contact met mij maakt en een diepe basis van vrede schenkt.
Dan kunnen die woorden niet anders dan heel erg waardevol zijn.
Heb jij dat ook weleens?
Je hoort je hart fluisteren als je iets uitspreekt, wat echt niet slecht is, maar toch net iets teveel gevuld is door de wereldse verleiding die leeg is.
De grote vraag blijft:

Is dat wat ik wil zeggen, ook wat God wil dat ik zeg?

http://tulipnight.tumblr.com/post/128072385846/fionalanham-petaluma-california:


Dan denk ik aan Petrus, ja ja mijn naam lijkt er zelfs nog op, en ik herken mij er wel in.
Petrus zei tegen Jezus, toen deze vertelde over Zijn komende lijden: Dit zal beslist niet gebeuren.
Ja dat was lief en goed bedoeld, en hoe erg kan het zijn als je iemand verteld dat hij of zij geen lijden zal mee gaan maken.
Toch bedenk eens, hoe erg dat is.
Wat als Jezus er naar geluisterd had?
Zijn hart deze woorden waren aan gaan nemen?
Hoe zouden wij dan ooit tot de Vader kunnen komen.
Jezus zei dan ook tegen Petrus, in precies de goede volgorde:

Ga weg
Achter Mij 
Satan

Als Jezus je terecht wijst, dan wijst Hij je direct de goede weg.
En als ik goed kijk, dan spreekt Hij niet alleen degene toe die zich mee laat slepen, maar ook de veroorzaker van dit verkeerde perspectief.
Alleen door satan zijn wij, mensen, ons Goddelijke, ons Hemelse perspectief kwijt geraakt.
Petrus sprak vanuit de wereld, en liet zich even meeslepen door zijn menselijke natuur, en van die vurige menselijke natuur van Petrus maakte satan prachtig gebruik.
Weet je waarom?
Het was de kracht van Petrus!
Satan pakt je op iets wat sterk is, en laat het tegen je keren.
Stel je voor dat je Hem volgt en ook nog eens met een talent, een speciale gave, waar je goed mee om kan gaan....
Petrus werd terecht gewezen.
En ik ook zo vaak....
Te snel gesproken, te veel zelf gesproken.
Het is leren, oefenen en trainen om te luisteren.
Maar het is ook weten, ik mag fouten maken, en leren, door telkens weer in de juiste positie te komen.
Achter Hem.
Ja daar achter Hem aan, daar vind ik genade, en wijsheid.
Het is enorm belangrijk om te weten vanuit welk perspectief je spreekt/handelt en denkt!
Jezus zelf zegt dat het een struikelblok kan zijn:


(Petrus) U bent een struikelblok voor Mij, 

want u bedenkt niet de dingen van God, 
maar die van de mensen.


Wij, we mogen spreken vanuit ons hart.
Daar waar Hij woont, dan kunnen we spreken vanuit een Hemels perspectief.
Alleen dan heb je een boodschap die bestand is tegen alles.
Wat heb ik van mezelf te bieden?
Het is leegte en al ijdelheid, maar wanneer Hij door mij heen mag werken, dan word mijn spreken toch echt mijn kracht.
Als je achter Hem aan gaat, let maar eens op, dan word je passie pas echt je kracht.
Want dan zal Hij, wanneer je het gebruikt tot Zijn eer, en op de manier die Hij bedoeld heeft, het zegenen.

Dan denk ik aan het lied, met hart en handen waarin dit couplet zit:

Ik leef voor U, met hart en handen,
om wie alleen is te omarmen.
Neem het aan als liefdeslied voor U.
Laat mijn stem uw woorden spreken,
om uw liefde uit te delen.
Neem dat aan als liefdeslied voor U.
(Opwekking 786)



donderdag 25 augustus 2016

De keus gemaakt

Wat is het heerlijk om te mogen weten dat je gered bent!
Dat weten geeft een vrede, die door niets anders te ontvangen is.
Want wees eens eerlijk, waar denk jij aan bij sterven?
Als je daarover denkt is er dan een rust, een vertrouwen, een zeker weten?
Dat is echt gered zijn.
Want ik zie ze, en spreek ze, de mensen die oud geworden zijn.
Die mij zeggen, ja dat mijn sterven dichtbij is, dat weet ik, want ik ben al zo oud.
Wat gebeurd er straks met mij...
Ik ben er niet klaar voor!
Help mij...
Eerder schreef ik er al eens een blog over: Ken jij je Vader

Gered zijn is iets bijzonders.
Het is voor mij vooral het gevoel, dat God voor mij een weg baant.
Ook al zie ik alleen maar bergen, problemen, en zie ik niet eens dat er een keuze is.
Toch is Hij er zegt Hij dan: loop maar.
En wanneer mijn voeten in beweging komen dan, zie daar, is daar een pad.
Zo bijzonder, dat wanneer ik geen weg zie, Hij mij er één wijst.
Wegen die geen mens bedenk, dat is de weg die Hij mij leidt.
En dat heb ik vaak in mijn leven gedacht.
Dit had toch geen mens kunnen bedenken....


Glen Etive, Scotland ↝ Daniel Casson:

Zo vaak op kruispunten gestaan, niet wetend hoe ik verder moest.
Maar telkens weer was Hij erbij.
Gered zijn, is heerlijk om te weten voor de toekomst.
Maar heel eerlijk?
Het is voor mij zo heerlijk om te weten voor nu, en om het eeuwig leven nu al te ervaren.
Mijn eeuwige leven, het is al gestart!
En ik mag al soms een stukje zien van Zijn Koninkrijk.
O hoe heerlijk zal het zijn, wanneer alles hersteld word, terug gaat naar waar het voor bedoeld is.
Maar hoe donker ook de wereld is, Hij zal lichtpuntjes blijven brengen.
Door mensen die Hij red, waar Hij in woont.
Hij zelf zal daardoor schijnen.
Ja Hij is het die voor deze mensen, in barre omstandigheden wegen maakt.
Die de zee splijt, die door de woestijn lijd maar toch voed met manna (Hemels brood).
Ja als je de strijd met deze mensen aangaat dan zal Hij voor hen vechten.
Hij is het die zegt in Zijn woord:

De HEERE zal voor u strijden, en ú moet stil zijn.
(Exodus 14:14)

Ik zit in een fase waarin ik het gevoel heb tussen de bergen en de Rode Zee te staan.
Het is niet eerlijk, zolang gevochten en toch hier uit gekomen.
Er is geen keuze.
Maar wat mooi, God is erbij.
En in deze positie is God bij mij, weet Hij wat ik nodig heb.
Daarom helemaal raakt de tekst die ik kreeg in de mail mijn hart diep:

Wees sterk en moedig, Ik ben bij je

Jozua stond een grote en moeilijke taak te wachten.
Hij moest de plek van Mozes innemen.
En wat typerend is voor mensen die God roept?
Ze voelen zich allemaal ongeschikt en onbekwaam.
Maar het is ook altijd God die hen bemoedigt.
Jozua wel 3 keer.
Ook voor mij ligt er een zware taak.
En God zegt mij: Wees maar sterk en moedig, Ik ben er bij!
Via twee wegen is deze krachtige boodschap tot mij gekomen.
Dat raakt mij diep.
Mijn keuze was eigenlijk al heel lang gemaakt.
Maar het heeft veel moed en veel kracht nodig.
En dat koste tijd en ervaringen.
Ik was stil, bad en liet de Heere strijden.
Nu is het punt gekomen, dat ik mijn voeten mag gaan bewegen.
Ik ga het doen, ik ga het durven, het is uit mijn comfortzone maar juist daar kan en mag ik Hem ervaren.
En ik mag weten, Hij gaat met mij mee door de Rode Zee.

 You split the sea so I could walk right through it.
My fears were drowned in perfect love.
You rescued me so I could stand and sing:
I am a child of God.'


woensdag 24 augustus 2016

Trouw zijn

Daar zit je, moe van het vechten in je huwelijk.
Hoe kan je nu zo verder?
Dit huwelijk, is tot nu toe, of sinds korte tijd misschien een zware weg.
Een weg waarin je veel weg gegeven hebt.
Je liefdestank was eerst nog goed gevuld, dus geven was nog niet zo'n probleem.
Maar steeds meer ging de tank leeg.
En toen, vanaf dat moment dat je tank in het rood kwam, is het slopend voor je.
Misschien twijfel je nu hoe verder.
Speel je weleens met je ring, al denkend: hoe lang nog?
Hoe lang zal ik die nog dragen, hoe lang kan ik dit dragen.

Ik kreeg in 2013 het bericht, dat mijn huwelijk verbroken werd.
Gescheurd, maar eigenlijk was het daarvoor al gebarsten.
Het moment dat ik mijn ring afdeed, dat was één van de ergste momenten in mijn leven.
Ik zat op mijn bed, en tranen liepen over mijn wangen.
Alles wat er gebeurd was, het speelde door mijn hoofd als een film.
Zo blij, en mezelf voelend als een prinses, had ik hem mijn ja gegeven.
Het was zo'n leuke dag.
Alles wat er gebeurd was in het huwelijk.
Maar er kwam een groot rood kruis door.
Einde, verlaat dit podium.
Daar zat ik nu alleen.
Geen verbond, geen woord, geen ring had dit voorkomen.
Het was zoiets pijnlijks!
Ik was alles kwijt geraakt, voelde mij vies, naakt, als afval werd ik behandeld en dat maakte het er niet makkelijker op.
Wat was het een lange weg, om weer in mijn kracht te komen.
Te zien hoe rijk ik nog steeds ben, ondanks verliezen die ik heb geleden.
Er is namelijk een rijkdom in mij, die niemand stelen kan.
Maar het was een diep dal, om bij die top te komen.

Een ring, zonder begin en zonder einde.
Dit werd gebroken en er werd een einde geforceerd waar dit niet zo bedoeld was.



Het is een veelzeggend symbool, en het was een veelzeggend gebaar toen ik die afdeed.
Woorden hadden al hun kracht verloren.
Harten die aan elkaar gesmolten waren, ze zijn hardhandig van elkaar getrokken.
En dat kan niet anders dan wonden achterlaten.
Bij beide partijen.
Lijm maar eens twee papieren harten op elkaar, wacht jaren, en trek het dan eens los.
Het is onmogelijk om dat te doen op een manier dat beide harten nog heel zijn.
Scheiden, het maakt veel kapot.
En de vraag is dan toch: Wat lost het nu eigenlijk echt op?
Die vlucht, en het idee opnieuw te beginnen.
Het is een idee, dat soms voelt als enige uitweg, als een oplossing.
Maar het is je hagedissenbrein, die dit voorstelt.
Het brein, zonder creatieve, liefdevolle oplossing.
Je kan er niet ver mee kijken, alleen maar beperkt.
En dat blijkt ook vaak.
Want ik kan je nu al vertellen dat, waar je ook gaat, hoe vaak je ook opnieuw begint:


Je neemt altijd jezelf mee!


Er is steeds meer gebrokenheid.
Het is niet raar als je huwelijk barsten vertoont, maar hoe ga jij met die barsten om?
Is het een iets wat bij jou de noodzaak tot reparen, tot helen, tot liefde oproept?
Of gooi je dat wat gebarsten is echt gewoon helemaal stuk?
Ooit heb je de keuze gemaakt, kijk eens terug naar dat moment.
Is de ander het niet waard, dat je telkens weer, telkens weer, zolang als je leeft, opnieuw je naar de ander openstelt en genezing wilt geven voor de barsten.
Kan je de dag niet telkens weer opnieuw starten met deze zin: Wat kan ik deze dag voor jouw doen?
Wat kan ik doen om je leven makkelijker, leuker, geliefder te maken.
Kijk niet naar het voorbeeld wat de wereld geeft.
Mag ik je wijzen op jouw grote voorbeeld:

Jezus

Weet je hoe trouw Hij zijn belofte houd aan jouw!
Bedenk eens hoeveel barsten er in jullie relatie gemaakt zijn door jezelf.
Hoe vaak heeft Hij geheeld, gelijmd, hersteld wat je beschadigd had?
Als je het niet meer ziet zitten, kijk maar naar je Voorbeeld.
Doe Hem na.
Dan kan je aan je partner laten zien, hoe Christus is voor Zijn gemeente.
Trouw.......tot de dood jullie scheid?
Hou vol, vind kracht bij Hem, praat erover, zoek elkaar.
Jullie zijn niet voor niets bij elkaar gebracht!
Heb elkaar lief, dwars door alle gebrokenheid.
En ik geloofd, dat als je deze keuze maakt, je gezegend zal worden.
Doe hetzelfde als Hem en begin elke dag opnieuw met trouw!



maandag 22 augustus 2016

Terugblik

Drie weken geleden begon mijn vakantie.
Ik had een heleboel plannen.
Misschien herken je dat wel.
Een paar van mijn vakantie doelen op een rij:

* Uitrusten, ja echt met stip op 1!
* Weer leuke dingen haken
* Veel, nee dat zeg ik niet goed, heel veel lezen
* Wandelen
* Overdenken hoe ik verder wil qua studie/werk
* Genieten van mijn kindjes, mijn vriend en zijn kinderen
* Nieuwe herinneringen maken

En als ik nu naar deze punten kijk, dan kan ik zeker zeggen:

Wat een geslaagde vakantie

*Ik heb heerlijk tijd voor mezelf gehad.
Ben naar een heel mooie dienst geweest van de band: Insalvation.
En dat nog wel gratis, het gaf mij zoveel inzichten.
Hier kwam ik tot inzicht hoe ik verder wil na de vakantie.
Werd ik erbij bepaald dat werk en studie goed zijn, maar dat mijn roeping meer ligt in schrijven en zelfs spreken.
Dat geeft mij rust, de drang is weg, de drang om te presteren.
Ook kreeg ik via mijn facebook pagina van iemand een heel bemoedigend filmpje toegezonden.
Die bevestigde, doe wat bij je taak hoort, dan zal Hij je verhogen.
Ik mag doen wat ik moet doen, op de plek waar God mij heeft gebracht.
En ja de organisatie waar ik nu werk, daar ben ik echt door God naartoe geleid.
Er is weer rust, duidelijkheid en een doel.
Lekker aankomend jaar verder leren, net zoals afgelopen jaar, dat vind ik een heerlijk vooruitzicht.
Ik kreeg weer nieuwe kracht bij deze dienst, wat heerlijk om dit in mijn vakantie te mogen ervaren!
Je kan er meer over lezen in mijn blog, door de volgende klikbare link: Een roeping voor mij~

*Ook heb ik inderdaad heerlijk zitten haken.
Ik heb nog een leuke actie die nog steeds niet zover is dat er een gelukkig winnaar is.
Wil je mee doen met mijn win actie?
Kijk dan in de volgende blog wat je kan doen: Boekenlegger winnen

*Net voordat ik op vakantie ging stuurde ik deze foto naar mijn vriend:



Heerlijk vier nieuwe boeken gekocht, waarvan één met werkboekje.
Ik was goed voorbereid.
En was er aan toe, lezen, ik vind het zo lekker.
Maar ondertussen heb ik er nog geen één uit, al heb ik toch het gevoel dat ik fijn heb zitten lezen.
Ach er was voldoende stof, ik heb ook heel wat tijdschriften zitten lezen en tussendoor kwam er even een ander boek.
Op weg naar geluk heet het, ik kreeg dit boek en over geluk valt nog heel veel te schrijven.
Ik zie dingen wel anders, toch heb ik er inzichten door gekregen, vast heel anders als de schrijver bedoeld had.
Maar dat is zo lekker van lezen hé.
Je bent vrij om zelf een beeld bij het verhaal te maken!

* Deze vakantie heb ik veel gewandeld.
Eén keer zelfs een hele middag, samen met een vriendin.
Pas op de terug weg merkte we hoe moe we al waren.
Toch even doorgezet, want ja we wilden wel naar huis.
Daar lekker bijgekomen, maar met een heleboel waardevolle momenten.
Ook met andere vriendinnen heb ik gewandeld.
De meest bijzondere wandeltocht was toch onze wandeling in Duitsland.
We hebben daar een dode vulkaan beklommen




Zo'n spannende klim met de kinderen.
Maar het was het echt helemaal waard.
Dat zeg ik, met mijn hoogtevrees!
Wat een schitterend uitzicht in een geweldig mooi natuurgebied.

*Genieten omdat niets moest en we lekker konden doen waar we zin in hadden.
Maar ook omdat er gewoon tijd voor elkaar was.
Dat we alles van elkaar meekregen en niets hoefde te missen.
Genieten omdat we met elkaar waren en omdat dit zo goed en fijn voelde.
Ook vond ik het heerlijk dat er tijd was om te doen wat ik sociaal gezien fijn vind.
Mensen ontmoeten, niet alleen even snel en vluchtig, maar echt.
Van hart tot hart en met verbinding.
Ja dat geeft mij kracht, en wat ik het heerlijk dat ik dit ook kan en mag in mijn werk.

*Deze vakantie zijn er een berg met nieuwe herinneringen gemaakt.
Eén iets wat we deden, zal heel concreet herinneringen achterlaten, dat was een fotoshoot.
Maar alle andere herinneringen draag ik mee, in mijn hart.
Ze zijn kostbaar voor mij, als ik het zwaar heb of dingen spannend vind?
Dan haal ik ze naar voren, om mezelf te bemoedigen of de waarheid weer te laten zien.
Herinneringen, we hebben ze allemaal.
En ik had een berg aan nare, net zo hoog als de vulkaan voelde het, maar hé die heb ik ook beklommen.
De nare herinneringen ze zijn er maar niet meer zonder een schitterende omgeving die ik heb mogen zien toen ik op de top stond van die narigheid.
Want ja dat was een top, en geen diepte zoals je het soms kan ervaren.
Juist toen was God dichtbij, en nergens stond ik steviger en meer in mijn kracht dan dichtbij Hem.
De top van narigheid mocht ik zien vanuit Zijn bescherming, Zijn schuilplaats.


Als we doen wat Hij van ons vraagt, dan zal Hij ons verhogen!


Van tevoren wilde ik eigenlijk veel met deze vakantie bereiken.
Toch heb ik niet heel bewust iets gedaan om deze doelen af te kunnen vinken.
Het lijkt alsof het op mijn pad kwam.
Een pad wat ik verder zal lopen, mij afhankelijk wetend van mijn Gids.
Hoe vaak ik ook verdwaal, Hij vind mij weer en leid mij weer in het rechte spoor!
Daar achter Hem, ben ik veilig, krijg ik telkens nieuwe kracht en vind ik rust..

zondag 21 augustus 2016

Gezinsmoment: God is een drie eenheid

Dit was best een moeilijk onderwerp.
Hoe leg je het uit dat we één God hebben die toch echt drie verschillende namen, maar ook drie verschillende kanten heeft.
Eerst las ik voor uit de Bijbel, en ik had gekozen voor Efeze 4:

Zo roep ik, de gevangene in de Heere,
u op  tot een wandel die de roeping waarmee u geroepen bent, 
waardig is,
in alle nederigheid en zachtmoedigheid, 
met geduld, 
door elkaar in liefde te verdragen, 
en u te beijveren om de eenheid van de Geest te bewaren door de band van de vrede:
één lichaam en één Geest, 
zoals u ook geroepen bent tot één hoop van uw roeping,
één Heere, één geloof, één doop,
één God en Vader van allen, 
die boven allen en door allen en in u allen is.
(Efeze 4: 1-6)

Hierin zitten allen namen genoemd, maar ook de eenheid word hier aangehaald.
Zoals God één is, ondanks drie namen en drie zijden, zo moeten wij als Christenen één zijn.
Verdraagzaam naar elkaar, niet kijkend naar wat ons onderscheid, maar juist naar wat ons verbind.
Eén Heer, één geloof, één doop, één God en Vader van allen!
Ik vroeg of ze nog een voorbeeld konden noemen van iets wat één is maar toch  verschillende namen heeft.
Dat wisten ze niet zo goed.
Ik had zelf wel twee voorbeelden.

Voorbeeld 1:
Ik ben Petrina, maar ook hun moeder, dochter van hun opa en oma en vriendin van mijn lieve vriend.
Veel verschillende namen, maar één mens en je kunt het met één naam roepen vanuit elke positie.
Voor iedereen ben ik Petrina.

Voorbeeld 2:
Je hebt water dat stroomt, als je het bevriest noemen we datzelfde water ijs, en als je het kookt dan heb je waterdamp.
Mooie uitleg hierbij is de volgende:

Water dat stroomt dat staat voor God de Vader, die alles schiep en leven gaf.
Het ijs staat voor Jezus, onze rots waarop we stevig kunnen staan.
De waterdamp kan je zien als de Heilige Geest, niet zichtbaar, wel verwarmend en duidelijk aanwezig.



Hierbij gingen we een werkje maken.
Het werd een kaars, met drie zijden en op elke zijde een andere naam van God.
Toch zijn ze alle drie een.
Wat heerlijk te weten dat we een God hebben met verschillende kanten, maar toch één.
Weet je, vanuit zoveel verschillende posities word er op je hart geklopt, er word geklopt door een Vader die op jouw wacht en naar je verlangt, er word geklopt door een Zoon die Zijn leven gaf zodat jij het kan behouden en door de Heilige Geest zodat je verwarmd, geheeld en getroost kan worden!



Wil je meer gezinsmomenten bekijken?
Dat is mogelijk, door de volgende klikbare link: Gezinsmomenten
Ook is er nog steeds een leuke actie wanneer je mijn facebook pagina ga volgen: Schrijfgelukjes facebook

zaterdag 20 augustus 2016

De weg naar vergeving

Vergeving is een gevoelig onderwerp heb ik gemerkt.
Er zit zoveel pijn onder, en veel te vaak ook heel veel druk.
Het gevoel, als slachtoffer, dat je moet vergeven, omdat het hoort, omdat Jezus het ons verteld heeft.
Dat is een enorme druk.
Want er zit in ons een stuk rechtvaardigheidsgevoel.
En vergeving, dat doet daar geen recht aan.
In ons gevoel vooral dan!


Heel lang kon ik het ook niet.
In mijn leven zijn veel dingen gebeurd, die mij erg hebben geraakt.
Ook is mij ernstige schade aangedaan.
En echt ik wilde wel vergeven, weet je waarom?
Ik wilde bij God horen, ik dacht dat ik dingen moest doen om bij Hem te horen.
Het was klimmen van beneden naar boven.
Als ik Hem volgen zou?
Dan zou het goed komen.
Maar op dit punt?
Het stuk van vergeving, was ik niet zo'n goede volger.
Ik vond het zo oneerlijk, zo niet terecht, dat ik op moest gaan staan.
Dat terwijl ik niets gedaan had, alles had gedaan om het te voorkomen.
Nou echt niet dat ik dat ging doen.
Degene die mij het aangedaan had, die zou dat echt niet mee gaan maken.
Nee eerst moest diegene zelf maar eens een lesje geleerd zijn.
En al die tijd dat dit duurde, zat ik met de pijn.
Het hield mij vast en ontnam mij zo vaak de adem.
Er waren momenten dat het ging hoor.
Ik deed leuke dingen en was blij.
Oja ik was altijd blij.....
Maar binnen in mij?
Mijn hart huilde, was zo diep verwond.
Totdat iemand het durfde te zeggen.
Petrina ik zie dat je zoveel pijn hebt, hoe komt dat.
Ja daardoor en dat heeft mij beschadigd.
Overal kon ik andere de schuld van geven, behalve:

Van de tijd dat de beschadigingen stopten tot ik het kon vergeven.
Die tijd was ik mezelf aan het pijnigen.
Keer op keer.
Wat was het fijn om te mogen leren dat ik met al mijn pijn naar God toe mag.
Niet dat ik dat durfde.
Want ik wist wat er ging gebeuren, maar ik kon niet loslaten.
Ik wist echt wel dat als ik naar Ninevé zou gaan, het Ninevé in mijn leven.
Dat de genade die God schenkt ook die mensen zou bereiken.
En ik wilde niet dat ze gered werden, want er moest recht komen.
Daar zat ik, koppig op mijn schip, op weg naar mijn eigen ondergang.
Tot ik niet verder kon.
Nee ik gaf niet op bij de eerste tegenwind.
Eigenwijs als ik ben, ging ik door en door, zoekend naar de oplossing.
Weet je wat bijzonder was?
Welke weg ik ook koos, God was daar, en ik wilde het niet, was koppig.
Net zolang tot er niets meer over was, dan leven of dood.
God of, ja of wat?
Het was kiezen voor Zijn weg of verloren gaan.
Want de weg die ik gekozen had was:

Ik wil de dader laten voelen wat die heeft aangericht, maar ik dronk zelf de beker gif.

Moeten vergeven.
Het is een kwetsbaar punt, en ik weet dat ik niet de enige ben.
Vele slachtoffers, maar ook daders, worstelen hiermee.
De enige weg waardoor het voor mij niet meer voelde als moeten?
Door eerst mijn pijn over te geven.
Vergeven is een daad, het is werken, en dat moest ik leren.
Het eerste stapje was voor mij, dat ik God ging geven, waar ik zelf niet mee kon leven.
Wetend: Hij zal rechtspreken, op dezelfde manier als Hij naar mij rechtspreekt.
Mijn pijn, het voelde veilig bij Hem.
Er was geen oordeel, er was zoveel liefde, en ik werd getroost maar ook getraind.
Weet je wat er gebeurde?
Ik trainde mezelf in het zien van mensen die andere pijn doen, ik trainde mezelf in kijken naar mezelf.
En ik kwam achter iets:

Als mensen, die ik pijn heb gedaan, mij jarenlang mijden, of telkens wijzen op dat wat ik ooit deed.
Jarenlang...
Dat zou vreselijk zijn.
Jarenlang horen wat er ooit misging.
Misschien dingen die God allang vergeven heeft, waar mensen nog steeds moeite mee hebben.
Het kan, het gebeurd om mij heen, ik heb het gedaan....
Wat was het fijn om dat te stoppen.

Ik redde mezelf toen ik mensen die mij beschadigd hadden, kon vergeven.
Want ik had heel die mensen niet vast geketend of een naar gevoel gegeven.
Alleen mezelf, toen ik vergaf, merkte ik dat ik mezelf gevangen had gehouden in de leugen van pijn.
God spreekt recht, over alle mensen.
En alleen Hij kan dat, want Hij weet wat iemand in Zijn leven gedaan heeft met de fouten die gemaakt zijn.
Al is het in de laatste seconde.
Ik zeg, tegen alle mensen die mij ooit pijn gedaan hebben, of gaan doen, als je in de laatste seconde voor Hem kies, dan is het feest in de Hemel!
Het is nooit te laat, en er is altijd redding.
Wat je ook deed, maar ook wat je ook is aangedaan.
Maak jezelf vrij en ruim het op.
Alleen dan kan je echt leven!
We zijn gemaakt om lief te hebben, niet om wraak te nemen.
Ik mocht merken dat vergeven mijn verleden en wat er gebeurd is, niet veranderen kon.
Maar het veranderde wel iets anders..

Mijn blik op de toekomst!
Er was weer een toekomst...

Vergeving brengt genezing:

donderdag 18 augustus 2016

Liefde wint

Ik ben zo dankbaar en trots.
Wat ben ik blij, dat ik nog hele belangrijke en mooie dingen tegen mijn moeder kon vertellen gisteren.
En wat is het heerlijk om dat ook terug te krijgen.
Want wat is het spannend als je moeder zo ziek is.
Je weet dat het er aan gaat komen dat je echt elkaar voor het laatst ziet.
Toch blijkt het ondanks dat soms moeilijk om dingen naar elkaar te spreken.
Emoties, en vooral ervaringen in het verleden, ze spelen daarin een grote rol.
Maar wat voel ik mij rijk.

Geleerd


Mama en ik?
Afgelopen jaren hebben we allebei veel geleerd.
Van elkaar, met elkaar ook vooral.
Dat maakt dat ik zo ontzettend trots ben.
Omdat dit ook wel eens heel anders was voor het gevoel.
Het is heerlijk te merken dat we elkaar gevonden hebben, er kunnen zijn voor elkaar.
Elkaar kunnen vertellen dat we van elkaar houden.
Wat een heerlijke woorden om te horen.
En ik kan mij niet voorstellen hoe fijn dit voor haar is, om dat te kunnen horen van haar kind(eren)!
Te horen dat er van je gehouden word als je zo ziek bent...

Onzichtbaar ziek



Al zolang is ze ziek.
Niet alleen lichamelijk heeft ze het heel zwaar, maar ook psychische ziekte maakt het niet makkelijker.
En ik zie dat het niet eens een strijd is tegen enkel haar ziektes.
Maar misschien nog wel het meest tegen de oordelen die mensen erbij hebben.
De manier waarop er daardoor met haar omgegaan is en ook nog word.
Als ik er doorheen zit, als ik het moeilijk had?
Dan denk ik aan haar.
Want als iemand er doorheen kan zitten met recht, dan is het mijn moeder.
Het helpt mij, om mijn kracht te vinden en om door te gaan.
Heel vaak zegt mijn moeder tegen mij, hoe ze haar best gedaan heeft, altijd.
En ik weet het, ik voel het en het is echt zo.
Hoe het soms door het leven ook anders leek, hoe makkelijk is het om daarin mee te gaan.
Mijn opdracht kwam al op mijn twaalfde, een hele bijzondere opdracht, die mij niet liet kijken naar de wereldse dingen, maar de dingen die van boven zijn:

Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade met het goede.


Mama ik heb altijd geweten dat u van mij houd, en ik zal altijd van u blijven houden.
Er zijn moeilijke dingen gebeurd, maar wat er ook gebeuren zal, de liefde wint.
En daar zijn wij het bewijs van.
Liefde voor elkaar, het heeft gewonnen!
Ik ben zo ongelofelijk trots op je ma.
Dat we samen nog zoveel mooie nieuwe herinneringen hebben kunnen maken.
Dankbaar dat ik een paar jaar geleden mijn vragen aan u gesteld heb.
Vragen die ik nog had, die nog niet duidelijk waren beantwoord.
Ze waren enkel ingevuld door het beeld dat ik zelf gevormd had.
Wat was het heerlijk om te merken dat we samen over het verleden konden stappen.
Wisten hoe we naar elkaar keken en dat we openstonden voor een mooie toekomst samen.
Gisteravond was een heel waardevol geniet moment!
Hopelijk op nog een mooie toekomst, maar één ding zal nog ophouden.
Ik zal van u blijven houden!
Hoe de toekomst er ook uit zal zien.



dinsdag 16 augustus 2016

Strijd tussen goed en kwaad

Eerder deze week schreef ik een blog over rein en onrein.
Ingewikkelde stof, bij het woord rein, denk ik aan: zuiver, aan iets puurs, niet bevlekt.
De dingen die we doen, die laten zien of we rein of onrein zijn.
Je kan er meer over lezen in de blog: Rein of onrein
We worden niet onrein door de dingen buiten ons, maar de dingen die in ons gebeuren.
Die vanuit ons hart op borrelen.
En elke dag hebben wij de keuze om te volgen de dingen van ons hart, de stem die het goede met ons voor heeft.
Zo heeft niemand het excuus straks, dat hij/zij niet wist wat God wilt dat wij doen.
Want we zijn met Zijn stem, in ons, geboren.
Hier moet ik aan denken als ik bezig ben met mijn Bijbelstudie.
De Goede Herder, kent Zijn schapen, en Zijn schapen kennen Hem.
Herken jij de Goede Herder (nog)?
En weet jij hoe Hij spreekt tot jou?

Hoe herken jij Zijn stem?


Vaak heb je in je leven te maken met twee stemmen in je hoofd.
De stem van

- Afwijzing, eenzaamheid, angst, negativiteit, onvermogen
- Vergeving, genade, liefde, waarheid en vergeving


Herken je momenten waarop deze stemmen je leven willen leiden?
Persoonlijk merk ik wel verschil in hoe hard ze soms mij willen laten geloven dat wat ze zeggen het beste is.
Want ja dat is ook het doel van de negatieve stem in je.
Jou misleiden, dat het zogenaamd niet zo erg is, dat niemand er achter zal komen, dat het eigenlijk heel zo erg niet is.
Die stemmen?
Ze zitten in ons!
Net zoals de keuze, welke stem ga ik volgen?
Naar welke stem luister ik.
Ik heb naar beide stemmen in mijn leven geluisterd.
En ik denk vele mensen met mij.
Toch voelde ik wel degelijk verschil.
Iets in mij dat weet heel goed, wat goed is en wat kwaad.
Wanneer ik luister naar de negatieve stem dan begeef ik mij steeds meer naar de donkere kant.

" Ali, ja sam sanjalica. Verujem u nestvarno. Verujem u ono ALI svaki put kad kada mi kažu da se ne zavaravam. Jer nemoguće postaje moguće, ako dovoljno želiš... ":

De kant, waar dingen stiekem (lijken) te gebeuren.
Waar je geheimen creëert, waar je bang door word.
Wat als mensen er achter komen?
Of ik ging richting de donkere kant met de stem: Jij? Jij kan het niet, jij kan niets.
Ik kan eigenlijk niet omschrijven hoe donker mijn leven toen echt voelde.
Het sloeg mij lam, en maakte dat ik bang werd.
Bang om ook maar iets te moeten doen buiten mijn comfortzone.
Want ik was nergens toe in staat.
Weet je wat mij hielp?
Telkens weer, kon ik het donker verlaten door te luisteren.
Luisteren naar die zachte stem, die toch altijd in mij bleef praten:

Mijn kind, luister naar Mijn stem.
Ik hou van jou, laat mij toe in het duister.
Dan zal Ik het licht om je heen maken.
Mijn kind, luister naar Mijn stem
Ik hou van jou, laat mij toe in het duister.
Dan zal Mijn Licht door jou stralen.
En kan je ook andere mensen de weg wijzen.



De strijd om rein en onrein, het speelt zich af diep in ons.
Ja ik heb vaak de keuze gemaakt om die verkeerde stem te volgen.
Van mezelf?
Dan is mijn hart niet rein, maar de enige manier waardoor mijn hart rein kan blijven?
Jezus liefde voor mij.
Hij is zo trouw, staat altijd klaar.
Ook als ik ver afdwaal in het duister.
Weet je waarom?
Omdat Hij mij zo graag in het Licht ziet...
Het is een strijd in het leven, tussen goed en kwaad.
Tussen leven en doet.
Maar ik?
Ik ben gemaakt om te leven, en zal de dood niet sterven.
Door Jezus in mij!
Bij dit onderwerp heb ik mijn kindjes een liedje geleerd van Herman Boon:




maandag 15 augustus 2016

Een roeping voor mij

Gisteren onverwachts naar een aanbiddingsconcert geweest van InSalvation.
Dat is niet zomaar een concert, maar echt een feestje vieren voor, maar zeker ook dichtbij God.
Samen met mijn vriendin mogen genieten.
Naast de heerlijke nummers die we zingen, hebben we ook mogen bidden.
In stilte, maar ook was er een gebed van Yafeth, na een ontzettende krachtige toepassing rondom Jona 1.
Waardoor het ineens niet meer alleen over Jona ging, die waarvan we weten hoe het afliep en welke keuzes hij maakte.
Maar opeens werd het een verhaal met een open einde.
Ging het over mijn leven.
Ben je weleens wakker geschud?
Dat was de vraag...

Wake Up 


Ja al op mijn twaalfde was daar een wake up call voor mij.
Wat een zegen, maar toen zag ik het niet zo in.
Als puber en jong volwassene had ik eigenlijk niet zo door wat een zegen het was dat God mij al zo jong geroepen  had.
Ik zag niet in wat dat voor moois was.
Op mijn kamer zittend wilde ik eigenlijk het geloof opgeven.
Al toen ik jong was, werd mijn moeder psychisch ziek.
En toen op mijn kamer, helemaal alleen, had ik zoiets:

Ik heb zolang gebeden of mijn moeder genezen mocht.

Maar ik merkte niets.
God doet niets, wat ik ook doe.
Want dat dacht ik nog, ik moet het doen.
Geloof is houden aan de wetten en doen wat de kerkwetten voor schrijven.
Hoe meer je aan die wetten houd, hoe meer dat je kans hebt dat God naar je luisteren zal....
Nou, God?
Die luisterde echt niet naar mij.
Hoe goed ik ook mijn best deed.
Ik was er eigenlijk heel klaar mee!
Ervaardde geen steun vanuit de gemeente, van christenen uit dezelfde stroming, of van God zelf.
En daar deed ik mijn laatste gebed, een afscheidsgebed:

God, ik stop met dit geloof.
Ik geef het op!
Als U er echt bent, zoek mij dan maar op.
Laat mij U dan kennen, want ik heb geen idee waar ik al zolang voor leef, naar bid en over lees.
Het is aan U God...
Amen

En wat ik niet verwachtte, het gebeurde direct.
Ik liep naar mijn bureau en vond mijn Bijbel, en die lag open.
Wanneer ik deze op wilde pakken, om die ook maar op te ruimen, nu was die ook niet meer nodig, viel mijn oog op de tekst.
Eigenlijk de tekst van mijn leven:

Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade met het goede!
(Romeinen 12:21)

Het was mijn eerste wake up call.
Een opdracht, die niet van de wereld was, die moeilijk was.
Moeilijker dan menig mens weet is deze opdracht van God.
Heel vaak in mijn leven, heeft deze tekst voor mij een belangrijke inhoud gehad.
Maar in mijn pubertijd, mijn jong volwassenheid heb ik er niets mee gedaan.
Het enige wat ik er toen door mocht ervaren is, dat ik een goede band met mijn moeder heb.
Niet luisteren naar het kwade, maar naar het goede, naar de opdracht van God.
Overwin het kwade met het goede en dat is toch liefde, in deze situatie.

Falen


Ik was vijftien en kreeg aandacht van een jongen, kreeg verkering en ging trouwen op mijn achttiende.
Dat was de 'normale' weg en hoorde zo.
Ik gaf ontzettend veel van hem, hield van hem.
Gaf mezelf, maar had nooit echt God hierbij betrokken.
Nooit afgevraagd of het Zijn doel, Zijn opdracht was voor mij.
We kregen twee geweldige kindjes, een jongen en een meisje, wat een zegen!
Maar niet lang na de geboorte van ons meisje gingen we scheiden.
Faalde ons huwelijk, onze liefde was al lang ervoor gefaald denk ik.
We hadden het doel van de relatie gemist, compleet voorbij gelopen.
Daar stond ik.
Alleen met twee kindjes.
Geen geld, nog geen plekje voor ons, geen man, geen vader voor de kindjes.
De eerste tijd zagen ze hem helemaal niet.
Maar toen ik alleen nog huilen kon, was Hij er nog steeds.
Vanaf mijn 12de tot mijn 26ste (toen ik ging scheiden) had Hij gewacht, tot ik gehoor kon geven aan Zijn roep.
Hij was er altijd bij, ging met mij mee, zoals Hij met Jona mee ging.
Was er toen ik ging weg zag en redde mij.
Schonk mij wat ik nodig heb door juist op dat moment een lieve vriendin op mijn pad te brengen.
Op het schip van Jona kwam een storm, en in mijn huwelijksbootje waren ook stormen gekomen en ik had het verloren.
Had gezegd: Als je niet voor mij kiest maar voor het andere meisje, gooi mij dan alsjeblieft over boord van dit schip.
Laat ons dan maar scheiden.
Alleen getrouwd blijven is sowieso onmogelijk, en ik was geestelijk al bijna dood gegaan.
Overboord gegooid, heb ik gehuild.
Gestreden met mezelf, met de roep die ik had gehad, maar die zo anders was als dat mijn natuur wilde.
Toch huilde ik, smeekte ik God om hulp.
Schenk mij Uw genade.

Never know what you might find on the beach early in the morning... ~~ Houston Foodlovers Book Club:

Nieuwe kans


En zoals Jona, werd ik uitgespuwd op het strand.
Met nogmaals duidelijk mijn roeping in mij gepland, mocht ik het opnieuw proberen.
Mijn roeping is duidelijk voor mij:

Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade met het goede!
(Romeinen 12:21)

Ik mag het kwade bestrijden, met het Goede wat in mij woont.
Zijn woorden mag ik delen met de mensen om mij heen.
Bij bidden en vasten 2014 (4 April) ben ik gedoopt, in Aalsmeerderbrug.
En toen kreeg ik alsnog een roeping mee:

Ga schrijven en deel van wat Hij jouw schenkt!

Deze opdracht is meerdere keren bevestigt.
Zelf heb ik gedroomd en had ik gehoord dat ik moest geen schrijven en praten over Hem.
Over dat wat echt verschil maakt in het leven.
Waarmee je het kwade, wat echt in mijn leven zoveel gesproken heeft, kan overwinnen!
Ik heb gedroomd dat ik in een boomgaard liep en mocht delen van de vruchten die er groeide.
En gisteren mocht ik Zijn stem weer ervaren.
Bij dit concert van InSalvation, werd nog weer eens duidelijk:

Maak je niet drurk om welk werk je doet, wat je doet om te kunnen leven.
Dat is niet je roeping, niet wat je echt gelukkig maakt en vreugde zal geven in jouw binnenste.
Echte vreugde vind je pas als je doet waar ik jouw voor gemaakt hebt.
Jij bent gemaakt, om Mijn woorden door te geven.
Schrijf en spreek (en luister) voor mensen die te maken hebben met het kwaad in de wereld.
De gebrokenheid, daar ben jij voor geroepen, om daar het goede te brengen.
Zodat het kwade overwonnen kan worden, zodat het gebrokene heel kan worden.
Door Mij!

Ik mag Hem brengen, en door Hem ben ik geschikt.
Ook op de momenten dat ik mij ongeschikt voel.
Hij zal het doen, door mij.
Door mijn zwakheid kan Zijn goedheid, sterker werken.


Het was goed om gisteren daar te zijn.
Ik weet waarom ik er was, God riep!
En het is aan mij om daar een keuze te maken.
Zoals Jona zelf mocht kiezen....
Wil je genieten van waar ik gisteren bij mocht zijn?
Dat kan, hier vind het Youtube filmpje van 15-08-2016:



zaterdag 13 augustus 2016

Rein of onrein?

Je word niet rein of onrein door wat je eet.
Dat was wat Jezus zei, en Hij vroeg aan de mensen die daarbij waren om goed te luisteren.
Je kan het vinden in Markus:

Er is niets dat van buitenaf de mens binnengaat, 
dat hem kan verontreinigen; 
maar de dingen die van hem uitgaan, 
die zijn het die de mens verontreinigen. 
(Markus 7:15)

Wat betekend dit voor jou?
Denk je dat je rein bent, omdat je naar de kerk gaat en van buitenaf woorden van Hem tot je neemt?
Of misschien denk je dat jij, of iemand anders, onrein word door iets wat gegeten word.
Toch kan ik je zeggen, er is geen andere manier om rein te worden dan door Jezus.
Niet wat van buitenaf naar binnen gaat, maar dat wat vanuit jouw binnenste naar buitenkomt.
Als Jezus in jouw hart woont dan komt dat ook naar buiten.
De dingen die je doet, laten zien of je rein of onrein bent.
Alles wat van buitenaf bij jouw binnenkomt, beïnvloed je hart niet.
Uit het hart van mensen komen kwade dingen voort.
Dingen als:

Stelen
Overspel
Moorden
Machtsmisbruik

Al die dingen komen van binnen uit je hart.
Het kwaad het zit in ons allemaal.
En deze dingen doen of zelfs al denken, dat verontreinigd je.
Niets wat wij doen, of laten, kan iets aan ons hart veranderen.
Maar weet je, daarvoor kwam Jezus.
Hij die Zijn hart rein gehouden heeft.
Zodat Hij ons vuile hart schoon kan wassen.
Hij wacht op jou.
Dan kan je opnieuw beginnen.
Met een hart alsof je opnieuw geboren bent.
Zuiver!
Is jouw hart zuiver?
Dan mag je leven vanuit Zijn genade, dan ben je vrij, en heb je een hoopvolle toekomst!



Bijbeltekst: Gelukkig zij die een zuiver hart hebben want zij zullen God zien. Matteus 5:8. Ontwerp: HEE Goodies.:

donderdag 11 augustus 2016

Loslaten

Kan jij goed loslaten?
Bij dit thema word eigenlijk direct gedacht aan ouderschap.
Want daar word je echt bewust gemaakt dat loslaten belangrijk is, dat het hoort bij het leven.
Zoals een boom, die zijn bladeren verliest in de herfst, om de winter te kunnen overleven.
En ja ouderschap leert en traint het loslaten.
Maar ook als je geen vader of moeder bent, is loslaten zo belangrijk.
Er zijn naast kinderen, nog zoveel meer dingen die ons vast willen houden aan de aarde.
Denk maar aan de gelijkenis waar iemand een grote feestmaaltijd ging houden.
Hij nodigde hiervoor mensen uit.
Toen de maaltijd gereed was en het juiste moment gekomen was, werd er naar deze mensen die genodigd waren een slaaf gestuurd:

Komt, want het is nu gereed!

En daar kwamen allemaal verontschuldigingen.
Ik heb een akker gekocht en wil daar gaan kijken.
Hoor jij jezelf?
Met je net gekochte stuk  land of  huis, wat je wilt bezichtigen en opmeten om in je hoofd een plaatje te maken van hoe het allemaal worden moet?
Het kan zomaar een hindernis zijn naar Zijn maaltijd.
Een ander had net ossen gekocht en wilde die keuren.
Net een huisdier gekocht of een paard waar je van droomde.
En dan is het nu tijd?
Moet je afscheid nemen en je geliefde dier alleen laten?
Nou dat is loslaten hoor.
Heb je het over voor Zijn maaltijd?
Weer een ander vertelde dat hij net getrouwd was.
Relaties, er gaat tijd in zitten.
Dat is ook goed, want we zijn gemaakt voor elkaar, zoals we in Genesis kunnen lezen.
Maar meer nog zijn wij gemaakt voor de relatie in een driehoek.
God, de bovenste punt, mooi tussen de twee andere punten in, onder links de man en onder rechts de vrouw.
Met elkaar verbonden, alsof God jullie omarmt.
Het kan je van de maaltijd houden, een liefdesrelatie.
Wanneer de slaaf terug kwam moest hij alle verontschuldigingen overbrengen van deze mensen.
De excuses, de dingen die ze belangrijker vonden als tijd hebben voor hun Heer.
Stel er komt een afgezand van God bij jouw langs, kan jij loslaten?
Ben jij klaar voor de maaltijd?

Dat is loslaten, vertrouwen.
Ja dan kan je de dingen van nu 'verliezen'.
Maar dan weet je, wat er komen gaat is zoveel groter en heerlijker.
Zo heerlijk dat het niet te beschrijven is.
Kan jij loslaten wat je hebt?
Wat je bezighoud?


Bron: Patrick Mundus van coach met je hart

dinsdag 9 augustus 2016

De kerk een ontmoetingsplek

Ik was heel blij toen mijn vrienden mij vroegen: Ga je mee?
Ga je mee naar de kerk, waar wij naar toe gaan?
Het huis van de Heere, waar wij samenkomen en Hem willen ontmoeten.
Waar je erbij hoort omdat je een deel van Zijn lichaam bent!
Ze wisten hoe moeilijk ik het had met de kerkgang in mijn gemeente, waar ik toen zat.
En echt, deze uitnodiging maakte mij heel blij.
Nog steeds ben ik er enorm dankbaar voor!
Dat doet mij denken aan een psalm.
Psalm 122 begint ermee:

Ik was verheugd, toen men mij zei: Laten wij naar het huis de Heren gaan.
(Psalm 122:1)

Ja zo voelde ik mij!
En nog steeds ga ik met vreugde naar de samenkomst.
Wij noemen het gebouw de kerk, ik noem de mensen de kerk.
En ik vind het heerlijk om met mensen samen te komen die behoren bij Zijn kerk.
Kunnen delen van wat Hij schenkt aan ons.
En dat in vrijheid, op een plek met honderden bij elkaar.
Wat zijn wij gezegend.
Ja dat maakt mij blij!

Ga jij met vreugde?



Ooit was voor mij kerkgang erg moeilijk.
De drempel was voor mij erg hoog.
Ik ben vanaf heel jong al gelovig, toch zijn er jaren geweest dat ik maar 1 of hooguit 2 keer naar de kerk ging.
Wat ik nodig dacht te hebben dat vond ik niet.
Teleurgesteld ging ik die weinige keren naar huis.
Waardoor de drempel steeds hoger werd.
Vraag was, wat had ik nodig?
Wat zocht in de samenkomst?
Voor mij was het wel het meest, het gevoel te hebben dat ik erbij hoor.
Gelijkwaardig behandeld te worden en elkaar liefhebben.
Eigenlijk ging het allemaal om mezelf wat ik zocht.
Toch zat er iets achter, ik zocht naar een gemeente, waar woorden niet alleen gepreekt werden.
Het mooi vertellen vanaf de preekstoel, het is een gave, en het is voedend.
Maar wat doe je met dat wat je voorgeschoteld krijgt?
Ik was bezig met wat anderen ermee deden, en de pijn die het mij deed om het gevoel te hebben buiten de boot te vallen.
Ik liet de pijn toe van alle dingen die van de aarde zijn.
Liep er zelf mee, vocht het in mezelf uit en maakte juist dat ik in standhield wat er mis ging.
Want ik veranderde zelf ook niets aan deze situatie.
Ik liet het zijn wat het was.
Liep ervoor weg.
Nogmaals ik liet de pijn toe.
De pijn van niet gezien te worden.
Zo niet gezien dat, toen ik ging scheiden, mensen bij het koffie drinken stonden en vertelden: Zag je het in de kerkbode, weer iemand gescheiden afgelopen tijd.
En dat in onze kerk.
Mensen geven zo snel op en lopen maar bij elkaar weg.
Een heel verhaal over scheiding kwam, pijnlijk en confronterend.
Niemand wist en niemand zei: Wat vervelend dat je in scheiding ligt.
Kan ik je ergens mee helpen?
Zoveel in de dienst ontvangen, zoveel gehoord, telkens mogen leren hoe Jezus Zijn armen opent voor ons zondaren.

Deel je ervan en doe je er ook iets mee?

Een ieder nu, die deze woorden hoort en ze doet, zal lijken op een verstandig man, die zijn huis bouwde op de rots.
(Mattheüs 7:24)

Keer op keer werd ik teleurgesteld.
Dat gaf mij zo'n eenzaam gevoel.
Mijn vertrouwen had op vlak van relaties klappen gekregen, maar nu kwam er ook wantrouwen naar mensen die in Hem geloven.
Mensen die anders zouden moeten zijn als de wereld.
Hier heb ik geleerd.
Mensen veranderen niet door te geloven, het blijven mensen die fouten maken.
Wat ik mocht leren is het volgende:

Als ik mijn ogen niet richt op dat wat hier op aarde gebeurd.
Maar op de dingen die van Hem zijn.
Dus als mensen iets doen wat ik niet verwacht, het niet veroordelen, het niet mij laten teleurstellen.
Dan mag ik bedenken, het zijn mensen, net als ik.
Zo vaak als anderen fouten begaan richting mij.
Net zo vaak doe ik fout naar anderen.
Maar wanneer ik zie wat ik fout doe, dan mag ik Hem ontmoeten en weet ik:


Daar staat Jezus!


Voor mij.
Voor al mijn fouten!
Daar mag ik Hem, en Zijn genade ontmoeten.
En wanneer je Hem ontmoet op de weg van teleurstelling of veroordeling, dan veranderd je blik.
Dat veranderd je hele wereld.
Dan komt er liefde.
Een liefde die tal van zonde bedekt!

Niet omdat je zomaar zonde mag begaan, maar omdat we niet anders kunnen dan zonden begaan.
Al doe je nog zo je best.
Wanneer je op je knieën gaat en denkt dat je geen fouten hebt gemaakt en denkt dat je geen fouten hebt gemaakt, dan ken je jezelf niet goed genoeg.
Ga op zoek naar Hem.
Ontmoet Hem op de weg die je nu loopt.
Een ontmoeting met Jezus, laat jou zien wie jij bent.

Van jezelf klein, nietig en in staat tot alle slechte dingen.

Maar daar stopt het nooit als je door Zijn ogen mag kijken.
Want dan mag je ook zien:

Omdat Hij jou zo lief heeft, heeft Hij zijn leven gegeven.
Zijn liefde, bedekt jouw zonde en Zijn dood, draagt al je zonde ver weg.
Dat maakt je groot, waardevol en een heilig mens.

En als je goed naar jezelf gekeken hebt door Zijn ogen.
Vraag maar om verder te kijken
Kijk met diezelfde blik naar de mensen in jouw gemeente, in je dagelijks leven.
Of naar de wereld.
Het was God die ervoor koos om jouw te plaatsen, waar je nu leeft.

Wanneer je teleurgesteld word, niet meer met vreugde naar het huis gaat waar je met elkaar Zijn lichaam kan vormen en van Zijn gave kan en mag delen.
Kijk dan naar de dingen van Zijn Koninkrijk.
Hij is er wanneer mensen jou pijn doen.
Zoek Hem daar, en wanneer je Hem vind, ontvang Zijn liefde.
Zijn genezende en zonde bedekkende liefde.
We leven met elkaar, en maken fouten richting elkaar.
Dat doet pijn en is verdrietig.
Het kan je beschadigen of uit het lood slaan.
Maar Hij is erbij.
Hij staat klaar en wil zo graag een ontmoeting met jou.
Om je te helpen, om je te dragen en om soms een stukje te laten zien door Zijn bril.
Breek je eigen weg niet af, door te blijven lopen met je pijn.
Door je te laten ontmoedigende door de dingen die mensen je aandoen.

Maar zoek, en kijk, waar Zijn hulp vandaan komt.
Hij beschermd je en gaat met je mee.
In de Bijbel in gewone taal staat het zo mooi en treffend:

De Heere zal je steeds beschermen,
het kwaad zal je niet raken.
De Heer beschermd je,
overal,
waar je ook gaat,
je leven lang!

Voel je welkom en ik nodig je uit.
Ga maar eens zitten in jouw gemeente.
De plek waar Hij jou gebracht heeft.
Ga maar zitten op een stoel, een plekje, het maakt niet uit waar.
En weet, Hij wacht daar op jou!
Hij wil je (ook) daar ontmoeten.
Wat verlangt Hij naar je.
Want weet je?

Jij.
ja wij allemaal!
Wij zijn Zijn bruid.
In voor en tegenspoed wil Hij een relatie met jou.
Durf Hem ook daar te ontmoeten waar jij je eenzaam voel of waar jij gekwetst word.
En samen met Hem, kan je die weg aan!




----------------------------------------------------------------------------------------------------------


Met deze blog wil ik mee doen aan de bloghop van Juli en Augustus, met als thema:
 Ontmoeten
Dit thema is bedacht door Judith Stoker
Wil je ook mee doen aan deze bloghop?
Schrijf of maak een blog over het thema ontmoeten en laat de link van jouw blog achter op haar blog.
Wie weet ontmoeten mede bloggers jouw daar!



vrijdag 5 augustus 2016

Haak tijd

In de vakantie weer heerlijk gehaakt.
Niet altijd kom ik daar aan toe.
Zo lekker om er tijd voor te hebben.
Ik kon afgelopen week vijf kindjes blij maken.
Ze zijn zo groot en kunnen allemaal lezen!
Dat werden boekenleggers voor hen.
Ze mochten zelf kiezen wat en met welke wol.
Nou dat wisten ze wel!



Ook ben ik voor mijn zusje een leuke omslagdoek aan het haken.
De wol lijkt wel jeans wol en is erg zacht.
Ik maak de doek met de bekende granietsteek.
Ik kan zeggen dat het op begint te schieten!





dinsdag 2 augustus 2016

Lijden

Hoe vind jij rust en vertrouwen in tijden vol onrust?
Er gebeurd zo onwijs veel op de wereld, eigenlijk gaat ellende, verdriet en pijn geen huis voorbij.
Elke dag krijgen mensen verschrikkelijke boodschappen te horen...
Ziekte, overlijden, vermissing, mishandeling als je bedenkt hoeveel mensen daar vandaag alleen al mee te maken hebben gehad?
Mensen waarbij vandaag de dag lijkt stil te staan.
Hoe vinden zij kracht om door te gaan?
En wat helpt mensen door dit lijden heen?

De wereld gaat in top snelheid door.
Morgen klopt ellende aan bij iemand anders.
Zomaar kan het morgen bij jou of mij gebeuren.
Hoe gaan wij door die periode van verzoeking of beproeving?
Waarbij dit twee verschillende dingen zijn trouwens:

Verzoeking word je verleid het kwade te doen, maak je een keus en is dat een slechte keus krijg je telkens weer een kans om je ervan af te keren, maar dit zal steeds moeilijker zijn naarmate je vaker de verkeerde keuze hebt gemaakt.

Beproeving is een toetsing om te kijken of je het volhoud om te kiezen voor het goede, wat er ook gebeurd de juiste keuze blijven  maken.

Herken jij één van deze twee in je leven?

Er zijn verschillende manieren om met ellende om te gaan.
Als je kijkt is het ook wel cultuur gebonden, in de westerse wereld kijken wij er heel anders naar als bijvoorbeeld in Japan, India of China.
Daar zien ze lijden meer als iets wat je meemaakt door je eigen verkeerde keuzes, en je moet er helemaal doorheen om te boeten voor je fouten.
Leidt een goed leven dan kan je de cirkel van reincarnatie uiteindelijk verlaten, verlost  en voor altijd gelukkig en vrij.
Hierdoor kan je dus iemand die in ellende zit bijna niet helpen, wat de verantwoordelijkheid van de ellende ligt bij het slachtoffer.
Hoe je naar ellende kijkt word denk ik ook bepaald door dat waar jij je geluk gevoel uit haalt.
Als het jou gelukkig maakt om veel te berijken in je leven qua: geld, carierre, bezit als huis en auto's dan kan ellende extra ellendig uitpakken,
Ellende word dan een hele vervelende onderbreking bij het vinden van je geluk.
Het leg je stil en belemmerd je in je levensdoelen,
Dat waar jij je geluk uit haalt heeft heel veel invloed op je leven.

Hoe hou je nu je leven betekenisvol terwijl je het moeilijk hebt?
Als je lijd wat houd je dan overeind om de zin in je leven te behouden?
Lijden, je kan er op verschillende manieren naar kijken, en hoe je ernaar kijkt bepaald heel sterk hoe je jou lijden ervaart;

Boedistische kijk op lijden: onvervulde verlangens, de oplossing ligt hierbij in het loslaten van verlangens op elk gebied in je leven, los zijn van al het aardse. Als je nergens aan gebonden bent kan het jouw niet raken.

Noodlottige kijk op lijden: Je omstandigheden worden gestuurd door sterren, of bepaalde machten, goden. Mensen die wijs zijn hierin, leggen zich neer bij hoe het nu eenmaal is. Standhouden in deze ellendige omstandigheden en het dapper dragen werd als moedig en waardig beschouwd.

Moralistische kijk op lijden: Door nalaten van het goede overkomt je nu ellende. Je kunt een goed leven hebben als je rekening houd om het goede te doen en je in de kaders blijft van wetten, fatsoen en waarde. Moeilijke omstandigheden zijn er om je wakker te schudden en je op het juiste spoor te zetten.

Dualistische kijk op het lijden: In het universum strijden licht en donker met elkaar. Er worden telkens mensen geraakt door het kwaad, maar dat is alleen door de strijd van het duister en het licht. Hierdoor blijft het licht "puur" en schoon. Uiteindelijk zal het licht het overwinnen van het duister. De mensen voelen zich slachtoffer en dat geeft hen hoop, omdat ze weten dat het licht zal overwinnen.

Steeds meer word de verantwoordelijkheid van onze ellende steeds meer buiten ons zelf als mensen geschoven.
Zijn we steeds meer slachtoffer, wat op zich niet verkeerd is, maar ook steeds minder goed in staat om ellende het hoofd te bieden.
We gaan naar professionals die ervoor geleerd hebben en leggen de verantwoordelijkheid om ons er uit te krijgen bij hun neer.
Je gaat naar een psycholoog of naar een arts die hiervoor geleerd heeft, nu komt het goed.
Maar echt, het gaat alleen werken, als je de verantwoordelijkheid bij jezelf houd.
Ja dan kan je naar een psycholoog of arts, maar dan om de juiste handvaten te krijgen om je ellende te doorstaan.
Dan doe je het zelf, maar zoek je een hulpbron.
Hoe zie jij ellende?
En hoe doorsta jij ellende?

Er zal alleen maar meer ellende gaan komen, door hoe wij met elkaar omgaan, door hoe snel de wereld gaat en hoe wij meerennen in de tredmolen die deze wereld is geworden.
Waar vind jij rust?
Wat geeft jou vertrouwen of kracht?

Weet jij wat je ziel nodig heeft?

In mijn leven heb ik aardig wat ellende te verwerken gekregen.
Mijn kijk op lijden is stukje bij beetje veranderd.
Steeds meet heb ik mezelf leren kennen door mijn ellende heen.
Dat is bijzonder en echt wat waard.
Maar meer nog mocht ik God leren kennen in mijn ellende.
Juist doordat ik bewust werd hoe en wie ik eigenlijk ben, kwam er ruimte voor Hem.
En alleen met Hem ben ik niet bang voor wat morgen bied.
Niet heel lang geleden zei een psycholoog tegen mij:

Je hebt veel meegemaakt, ik denk dat je niets meer erbij kan dragen, nog eens ellende zal je echt kapot maken.

Ik kon daarop vol vertrouwen reageren.
Want ze had gelijk, ik kon niets meer dragen, maar mijn God wel.
En telkens als ik zwak ben, of mij zwak voel is Hij sterk.
Met Hem hoef ik niet te dragen, wel moet ik volgen (wat soms ook lijden geeft).
Hij zal alles laten meewerken ten goede, Hij heeft mijn haren geteld en zal mij niets laten overkomen zonder dat Hij erbij is.
Met Hem kan ik het aan.
Omdat het goede het kwade overwinnen kan.
En Hij is goed!
God is goed, ook in mijn leven wat zo jong al veel moeilijke dingen mee heeft gemaakt.
Ik durf morgen aan te kijken, kan ellende aan, enkel door Hem die mij kracht geeft.




Wat helpt jou door ellende?
Hoe voel jij je in deze wereld waar zoveel gebeurd?
Ben je bang, of kijk je uit omdat je weet dat er een hoopvolle toekomst voor jou is?
Ik wens je vertrouwen eneen ziel die rust heeft.
Wat morgen ook brengen zal!