Doorgaan naar hoofdcontent

Fragile -> Handle with care!

Het staat met grote letters op de dozen die ik oppak. Terwijl de dozen van huis naar auto, en ook weer van auto naar het nieuwe huis gaan, word ik er telkens op gewezen. Ook word het geregeld gezegd: Pas op hoor dit is breekbaar. Het zijn maar spullen, en zo belangrijk is het ook weer niet, we kunnen zonder. Maar eigenlijk, als we mogen kiezen willen we niet zonder. Daarom doen we iets extra's voor sommige spullen. De spullen die een verhaal voor ons hebben, daar zijn we voorzichtiger mee. We pakken het zorgvuldig in. Ook al moet het van plaats gaan veranderen, we willen niet dat het beschadigd raakt. Het is fragiel, breekbaar, maar ook belangrijk voor ons geworden. Dat zetten we dan ook heel groot op de dozen, zodat iedereen die het beetpakt op de hoogte is, dit is belangrijk! Ook al geef ik het uit handen, of ook al geven de kindjes het uit handen, we vinden het belangrijk dat er voorzichtig mee om gegaan word. Het moet goed behandeld worden. Wij kunnen het heel goed loslaten, omdat we vertrouwen hebben in de handen die ervoor zorgen. Wij hebben immers duidelijk gemaakt dat het breekbaar is. Ondanks dat we zo bezig zijn, gaat het toch weleens mis. Lopen dozen deuken op, zit er iets klem, zo is er een plafondlamp gebroken, en kregen wij het zelfs voor elkaar om een flesje afwasmiddel kapot te krijgen. Dan denk ik, gelukkig zijn het maar spullen. De dozen zoeken we uit, we kijken wat er nog bruikbaar is, de rest ach we kunnen wel zonder. Maar hoe vaak lopen mensen deuken op?! Kwetsbaar in een wereld die voor vele zo donker is. Heel iets anders als wat verhuisdozen, vele mensen gaan met deuken door het leven, en net zoveel lopen nog telkens meer beschadigd. Ze moeten ermee verder. ook al kunnen ze niet meer.  Zelf  geven ze ook vaak zichzelf de schuld.  Zo lopen ze rond, met een etiket op hun hart: Fragile -> Handle with care! Maar wie is het die het ziet?

Fragile Handle With Care brown box crushed.  On white background:

Gebroken


We leven in een maatschappij waarin veel etiketten gebruikt worden. Voor alles vinden we een naam. Dat is fijn, het zorgt ervoor dat we, de persoon, gepaster kunnen (!) behandelen of benaderen. Soms is het ook alleen al een opluchting om te weten waar iets vandaan komt. Want vaak hoor ik toch dat er wel een gevoel was van: Anders zijn. Dat kan soms nare gevoelens en gedachten oproepen. Toch hoor ik maar heel weinig dit etiket: Breekbaar -> voorzichtig behandelen. Zou dat etiket voor veel mensen ook niet een groot verschil kunnen maken?! Mensen die een verhaal hebben, die kwetsbaar zijn, hoe behandelen wij hen? Zijn wij instaat om iemand dat geborgen en veilige gevoel te geven, als maatschappij, hier in Nederland? Of dichter bij huis, in jouw woonplaats? Te makkelijk kunnen we denken dat we goed bezig zijn. Er komt namelijk een moment in het leven van ons allemaal, dat we zullen merken hoe breekbaar we zijn. Dat er zomaar opeens van alles kan gebeuren waardoor alles wat je dacht te zijn, in scherven uitéén valt. Heb jij dat al weleens ervaren? Wat had jij toen nodig?


Hoe ga je ermee om?


 In mijn leven heb ik vaak gemerkt hoe breekbaar, hoe nietig ik eigenlijk ben. Een moeder die ziek werd op verschillend vlak, Door haar ziekte heb ik gezien en mogen leren, hoe kwetsbaar mensen kunnen zijn. Maar ook, hoe andere mensen je kunnen helpen, beschermen en dragen wanneer je breekbaar bent. Heel vaak zag ik hoe mijn moeder nog extra pijn gedaan werd, hoe hard er met haar omgegaan werd. Wat zo niet nodig was, maar veel heeft gedaan bij haar. Zelf heb ik ook in mijn leven veel mogen ervaren, het meest bijgebleven is toch wel hoe mensen met mij omgingen na de scheiding. Daar zag ik beide kanten terug komen. Ik werd door mensen gedeukt, er werd met mij gesmeten, daardoor weet ik hoeveel pijn dat doet. Vooral weet ik nog dat de mensen die met liefde om mij heen stonden heel erg hebben volgehouden met liefde geven. Zij hebben de gaten in mijn hart, in mijn liefdestank, door liefdeloosheid, veroordeling en pijn eerst weer vol maken voordat ik weer met liefde om kon gaan. Mensen zijn kwetsbaar, en hoe je met ze omgaat, wat je zegt, het kan diepe sporen nalaten. Een doos die deukt, scheurt of barst open. Daar kan je makkelijk een ander voor vinden. Die gooi je bij het oud papier. Maar zo kunnen we met mensen niet omgaan!

Gods herstel


Naast mensen die mij hielpen, was het ook God die mij heeft geholpen. De scheiding had mij beschadigd. Ruw en heel opeens (voor mij) werden onze twee harten van elkaar gescheurd. Nee dat ging niet zonder dat er sporen achter gelaten werden op beide harten. Want iets wat 1 geworden is weer in 2 stukken scheuren, dat doet veel. God was daar ook bij en Hij zag onze pijn. Voor mij was het verbazend te merken dat Hij klaar stond. Zo anders als de mensen. Ik wist wel dat Hij verdriet had van een scheiding, natuurlijk deed het Hem pijn, want Hij zag onze wonden en zo had Hij het nooit bedoeld. Maar Hij was er, voor mij. En dat telkens weer. Geen veroordeling en geen kritiek, maar wel waarheid, eerlijke woorden die wel opbouwend waren. Waar ik toen ook doorheen ging, ik wist dat ik veilig was bij Hem. Dat was wel bijzonder, mijn wereld viel echt uit elkaar, maar toch merkte ik dat Hij erboven stond. Als ik bij Hem kwam, met al mijn paniek, angst of pijn dan was Hij nooit onzeker, stond nooit met boosheid klaar, ging niet altijd mee in al mijn gevoel, maar was er wel gewoon. Daar heb ik veel door geleerd. Hij wist hoe Hij voorzichtig met mij om moest gaan. Hij respecteerde mijn breekbaarheid, beschermde mijn wonden en hielp mij ook op weg naar herstel. Het enige wat Hij telkens weer aanbood? Onvoorwaardelijke liefde. Ik weet nu dat mijn leven veilig is, dat Hij mijn beschermer is. Waarheen ik verplaats, hoe ver ik ook ga, Hij zal naast mij, voor mij, boven en onder mij zijn. Hij hoort de roep van mijn hart.

This speaks to be me of delicacy and resiliency. I also immediately thought "lightness of being".:

De wereld verlichten


Ik  weet dat we allemaal kwetsbare mensen zijn. Heb jij in je breekbaarheid al weleens ervaren hoeveel verschil er gemaakt kan worden? Ik hoop het! Stuk voor stuk zullen we zo onze eigen verhalen meedragen. Op vele harten zit een etiket met dezelfde grote letters als op de verhuisdozen, vele harten roepen om bescherming en liefde. Niet altijd word het opgemerkt. Vaak komen er extra deuken en kneuzingen bij. Toch mocht ik ervaren dat het juist mijn breekbaarheid, juist al mijn ervaringen zijn, die mij nu helpen. Die mij iets geleerd hebben, en mij veel hebben gebracht. Want God zelf heeft mij gegeven wat ik nodig had. Nu ik mij veilig voel, kan en mag ik delen. Ik zie dat iedereen iets anders nodig heeft, maar tegelijk zie ik ook hoe sterk er 1 overeenkomst is in de hulp die echt helpend is. Onvoorwaardelijke liefde! Zijn liefde kwam mijn hart binnen, gaf mij ruimte, liet mij zijn. Alles wat duister was geworden, heeft Hij licht gemaakt. Dwars door al mijn barsten, fouten, deuken en scheuren kan dit licht naar buiten stralen. Zodat het de wereld kan verlichten. Verlichten in meerdere vormen van het woord. Want waar het Licht is, daar zal geen duister zijn. Maar als mensen het Licht niet aan willen of kunnen nemen, dan mag dat, maar mogen wij nog steeds verlichten. Door samen te dragen, te luisteren, er gewoon te zijn met een onvoorwaardelijke liefde. Wetend, wij zijn allemaal mensen! Fragile -> Handle with care! Dan luister ik dit liedje, klimt dat op tot God als gebed. Open mijn ogen voor de tranen van de mensen. Ook als die verborgen zijn in hun hart. Maar daar blijft het dan niet bij. Open ook mijn oren, voor de stem van U, die mij laat weten, hoeveel U van hen houd. Wat is het heerlijk te weten, wie je ook bent, wat je ook hebt meegemaakt, hoe waardeloos jij jezelf vind: Je bent Mijn kind, kom maar bij Mij.







-----------------------------------------------------------------------------------------------

Met deze blog doe ik mee aan de bloghop. Het thema is deze keer bedacht door: Krullies schrijfselssite

Reacties

  1. Mooie blog Petrina. Heel hoopvol voor mensen met het onzichtbare etiket 'breekbaar' en ik denk haast: wie heeft dat niet?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik denk dat iedereen momenten heeft waarop dit etiket aanwezig is. Het leed, lijkt, niemand voor bij te gaan. Dank je wel voor je reactie weer! Leuk om te lezen

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…