Doorgaan naar hoofdcontent

Proces van vergeving

Vergeving is een kwetsbaar onderwerp.
We zullen allemaal weleens tegen situaties aanlopen waarin we voor de drempel van vergeving komen te staan.
Want wat kan het een drempel zijn.
Loslaten wat jij vind, denkt, voelt en toch daarover heen bewegen naar de ander toe.
Hoe dieper de ander je geraakt heeft, hoe moeilijker kan de drempel zijn.
Ook onder de mensen die heel vaak het Onze Vader bidden, of die echt geloven in God kan dit moeilijk zijn.
Er kunnen dingen in je leven gebeuren waardoor je eerst dat wat gebeurd is, mag leren loslaten of stapje voor stapje mag gaan verwerken.
De Bijbel hielp mij telkens weer.
Ook al ben ik koppig en wil ik graag dingen die onrecht doen weer recht gemaakt zien.
Kon God het in mij bewerken dat het lukt.
Opeens besefte ik wat ik bad met het Onze Vader.

Heere, vergeef mij zoals ik andere vergeef.

Dat is nogal wat.
Als ik niet vergeven kan, wat ik een tijdje had, dan kon de Vader mij ook niet vergeven.
Dan blokkeerde ik de stroom van Genade.
Want waar ik van bewust werd was dat God de Vader mij zoveel heeft vergeven, door het bloed van Jezus.
Zoveel meer dan mensen mij ooit aan kunnen doen.
Telkens weer, nam Hij, door Zijn lieve Zoon Jezus, mijn schulden bij mij weg.
Wie was ik dan als ik de ander bleef herinneren aan zijn/haar schuld?
De tijd dat ik niet vergeven kon, bleef ik hangen in een stukje boosheid, pijn.
Wat was dat moeilijk om los te laten.
Zolang ik dat niet los kon laten, lukte het mij niet om te vergeven.
Maar waar kan je het loslaten?
Waar kon ik naartoe met die gevoelens, zodat ik het los kon laten.
Dat ik mocht gaan voelen, recht kan ik niet creeƫren.
En koppig mijn gevoel vast houden?
Dat belemmerd alleen mij maar.
Niet degene die het deed.
Nee, alleen ik.

Ik zat gevangen in mijn eigen gevoelens.

Gelukkig kent God mij door en door.
Weet Hij ook precies wat ik nodig heb.
Ik mocht leren, mijn frustraties, het onrecht dat mij aangedaan is, ik mag het bij God brengen.
Wat mooi om te mogen weten dat God een God van gerechtigheid is.
Hij wil dat wij recht doen.
Ik leerde dat God mee had geleden met al het onrecht in mijn leven.
Daar bleef het niet bij.
God liet mij weten, Ik zal recht spreken.
Want Ik, en ook de enige die dat echt kan.
Hij is degene die harten kent en weet wat er in iemand omgaat.
Alleen Hij weet wie straf verdiend heeft.
En ja het kan zomaar zijn dat degene die mij onrecht aangedaan heeft, nooit straf ontvangen zal.
Want ik ben door God vergeven.
God kan ook degene die mij iets aangedaan heeft vrij spreken van schuld.
Door datzelfde bloed van Jezus.
Dat bloed, dat is er ook voor de mensen die mij pijn deden.
En ik ging hopen.
Hopen dat het bloed van Jezus die mensen ook mocht schoon maken.
Dat er geen straf meer nodig zou zijn, voor mij of voor anderen.
Want dan zou Jezus de straf van ons allemaal op zich genomen hebben.
Dan zouden we dat grote geschenk voor ons, op waarde schatten.
Vanuit deze lessen, kon ik langzaam mensen gaan vergeven.

Wat was dat fijn!
Vrij te zijn, van al mijn nare dingen.
Ik mocht eerst alles overgeven aan God.
Daarna mocht ik mensen vergeven, vanuit de genade die God mij eerder al geschonken had.
Het zorgde ervoor dat situaties die veel kapot hadden gemaakt, afgesloten konden worden.
En plekken die eerder het gevoel gaven dat ze mij dood maakte, lieten nieuwe dingen opbloeien.




Vergeving
Genade ontvangen
Veranderd mij helemaal
Zodat ik ook kan
Vergeven

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…