Doorgaan naar hoofdcontent

Een wachtende Vader

Weet je dat er Iemand is die op jouw wacht?
Heel lang had ik in mijn leven geen idee.
Ik was gelovig opgegroeid, en wist er echt wel veel van af.
Nee kennis was het probleem niet.
Dacht ik!
Ik merk nu pas hoe kennis mij geblokkeerd had.
God wacht elke dag, op mij en op jouw!
Hij kijkt naar ons vanuit de Hemel.
Niet zoals ik leerde als een boeman, die elke dag bozer op mij werd.

Maar als een vader die zijn kinderen die wijde wereld in stuurt en hoopt dat ze de dingen die ze daar meemaken met hem delen.
Dat zij het ouderlijke huis, zien als een veilige haven.
Een uitvalsbasis.
Eerst delen met de mensen die in dat (t)huis leven en daarna gaan belangrijke dingen pas gebeuren.
Wanneer je troost nodig heb dan ga je naar de veilige haven.
En wanneer je fouten bega, dat je dan ondanks alles mag blijven voelen: er word van mij gehouden.
Nee ik hoef niet te blijven hangen in die fout, ik mag die fout herstellen.
Ik kan het goed maken.
Een plek waar ik altijd terug mag komen!
Waar ik dan mijn Vader zien mag, met open armen en een hart vol liefde en blijdschap.




Wat was dat een nieuwe visie voor mij.
Dit verhaal, ik hoorde het zo vaak, maar het werd een levensverhaal toen ik het leerde op mezelf toe te passen.
Mijn Vader wacht op mij.
Hoe ik ook bij Hem aankom, er is feest in de Hemel.
Om mij...
Dat in een tijd dat ik dacht dat ik niets voorstelde.
Mijn God ging feest vieren, omdat ik gered werd.
Zoveel was ik Hem waard.
Het was ook wel eng om dit als waarheid aan te gaan nemen.
God, houd van mij?
Dat zorgde ervoor dat ik een heleboel (aangeleerde) dingen over God opnieuw moest in gaan vullen in mijn leven.
Wat is nu van God en wat is door mensen geleerd?
Nou dat is een kwetsbare vraag.
Wat is dat ook voor iedereen verschillend.
Deze vraag gaf eerst zoveel verwarring bij mij.
Want nee ik wilde de dingen van God niet loslaten, eindelijk wilde ik, na dit besef hoe God mij ziet, als nieuw leven en als nieuw begin gaan toepassen in het leven.
Zoveel vragen, zoveel keuze momenten, zoveel angst ook om het verkeerde te doen.
Maar het enige wat ik werkelijk nodig had?
Dat was geduld.
En weten dat mijn Vader in de Hemel op mij wacht.
Dat Hij graag Zijn ervaringen, Zijn doel met mijn leven wil delen met mij.
Niet alleen maar door de Bijbel, maar ook aan mij persoonlijk.

De Bijbel werd wel leidraad, de lamp voor mijn voet.
Maar God werd de inspirator, het begin en het einde.
De wetten mocht ik loslaten, God woont in mij.
O wat een vreugde en diepe verwondering gaf mij dat.
Jaren hoorde ik dat wel, maar als je het dan niet voelt?
Niet vatten kan?
Dan heeft het weinig kracht.
Maar nu, wauw, wat een bron van vreugde, een innerlijk vuur ging er in mij aan.
Deze zoektocht, mocht ik samen doen met mijn Vader.
Zijn Geest woont in mij, die zal mij de weg wijzen.
Maar ja...


Dan moet ik wel op Hem wachten.
Hem niet voorbij rennen.
Ik moest mezelf overgeven aan Hem.
Alles van Hem verwachten.
Vertrouwen, verwachten en geloven.
Wat Zijn hand begon dat zal Hij voleinden.
Ik mocht leren luisteren naar Zijn stem.
En uitzien naar de dingen van Boven.

--------------------------------------------------------------------------------

Met deze blog wil ik meedoen aan de bloghop van Oktober met het thema: Wachten.
Dit thema is gekozen door: Omily.me
Wil je ook meedoen?
Maak dan een blog met het thema wachten, plaats een linkje van jouw blog als reactie onder de blog van Omily.me en zet ook even een link van haar blog onder je geschreven stuk.

Reacties

  1. Mooi Petrina, het verhaal van de wachtende vader is één van mijn favoriete Bijbelverhalen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je voor je reactie Ann, ja een schitterend verhaal waar veel uit te halen valt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Altijd zo'n verheldering als er iets heel persoonlijk word, heel duidelijke, dat je eigenlijk altijd al geweten hebt :)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…