Doorgaan naar hoofdcontent

De kerk een ontmoetingsplek

Ik was heel blij toen mijn vrienden mij vroegen: Ga je mee?
Ga je mee naar de kerk, waar wij naar toe gaan?
Het huis van de Heere, waar wij samenkomen en Hem willen ontmoeten.
Waar je erbij hoort omdat je een deel van Zijn lichaam bent!
Ze wisten hoe moeilijk ik het had met de kerkgang in mijn gemeente, waar ik toen zat.
En echt, deze uitnodiging maakte mij heel blij.
Nog steeds ben ik er enorm dankbaar voor!
Dat doet mij denken aan een psalm.
Psalm 122 begint ermee:

Ik was verheugd, toen men mij zei: Laten wij naar het huis de Heren gaan.
(Psalm 122:1)

Ja zo voelde ik mij!
En nog steeds ga ik met vreugde naar de samenkomst.
Wij noemen het gebouw de kerk, ik noem de mensen de kerk.
En ik vind het heerlijk om met mensen samen te komen die behoren bij Zijn kerk.
Kunnen delen van wat Hij schenkt aan ons.
En dat in vrijheid, op een plek met honderden bij elkaar.
Wat zijn wij gezegend.
Ja dat maakt mij blij!

Ga jij met vreugde?



Ooit was voor mij kerkgang erg moeilijk.
De drempel was voor mij erg hoog.
Ik ben vanaf heel jong al gelovig, toch zijn er jaren geweest dat ik maar 1 of hooguit 2 keer naar de kerk ging.
Wat ik nodig dacht te hebben dat vond ik niet.
Teleurgesteld ging ik die weinige keren naar huis.
Waardoor de drempel steeds hoger werd.
Vraag was, wat had ik nodig?
Wat zocht in de samenkomst?
Voor mij was het wel het meest, het gevoel te hebben dat ik erbij hoor.
Gelijkwaardig behandeld te worden en elkaar liefhebben.
Eigenlijk ging het allemaal om mezelf wat ik zocht.
Toch zat er iets achter, ik zocht naar een gemeente, waar woorden niet alleen gepreekt werden.
Het mooi vertellen vanaf de preekstoel, het is een gave, en het is voedend.
Maar wat doe je met dat wat je voorgeschoteld krijgt?
Ik was bezig met wat anderen ermee deden, en de pijn die het mij deed om het gevoel te hebben buiten de boot te vallen.
Ik liet de pijn toe van alle dingen die van de aarde zijn.
Liep er zelf mee, vocht het in mezelf uit en maakte juist dat ik in standhield wat er mis ging.
Want ik veranderde zelf ook niets aan deze situatie.
Ik liet het zijn wat het was.
Liep ervoor weg.
Nogmaals ik liet de pijn toe.
De pijn van niet gezien te worden.
Zo niet gezien dat, toen ik ging scheiden, mensen bij het koffie drinken stonden en vertelden: Zag je het in de kerkbode, weer iemand gescheiden afgelopen tijd.
En dat in onze kerk.
Mensen geven zo snel op en lopen maar bij elkaar weg.
Een heel verhaal over scheiding kwam, pijnlijk en confronterend.
Niemand wist en niemand zei: Wat vervelend dat je in scheiding ligt.
Kan ik je ergens mee helpen?
Zoveel in de dienst ontvangen, zoveel gehoord, telkens mogen leren hoe Jezus Zijn armen opent voor ons zondaren.

Deel je ervan en doe je er ook iets mee?

Een ieder nu, die deze woorden hoort en ze doet, zal lijken op een verstandig man, die zijn huis bouwde op de rots.
(Mattheüs 7:24)

Keer op keer werd ik teleurgesteld.
Dat gaf mij zo'n eenzaam gevoel.
Mijn vertrouwen had op vlak van relaties klappen gekregen, maar nu kwam er ook wantrouwen naar mensen die in Hem geloven.
Mensen die anders zouden moeten zijn als de wereld.
Hier heb ik geleerd.
Mensen veranderen niet door te geloven, het blijven mensen die fouten maken.
Wat ik mocht leren is het volgende:

Als ik mijn ogen niet richt op dat wat hier op aarde gebeurd.
Maar op de dingen die van Hem zijn.
Dus als mensen iets doen wat ik niet verwacht, het niet veroordelen, het niet mij laten teleurstellen.
Dan mag ik bedenken, het zijn mensen, net als ik.
Zo vaak als anderen fouten begaan richting mij.
Net zo vaak doe ik fout naar anderen.
Maar wanneer ik zie wat ik fout doe, dan mag ik Hem ontmoeten en weet ik:


Daar staat Jezus!


Voor mij.
Voor al mijn fouten!
Daar mag ik Hem, en Zijn genade ontmoeten.
En wanneer je Hem ontmoet op de weg van teleurstelling of veroordeling, dan veranderd je blik.
Dat veranderd je hele wereld.
Dan komt er liefde.
Een liefde die tal van zonde bedekt!

Niet omdat je zomaar zonde mag begaan, maar omdat we niet anders kunnen dan zonden begaan.
Al doe je nog zo je best.
Wanneer je op je knieën gaat en denkt dat je geen fouten hebt gemaakt en denkt dat je geen fouten hebt gemaakt, dan ken je jezelf niet goed genoeg.
Ga op zoek naar Hem.
Ontmoet Hem op de weg die je nu loopt.
Een ontmoeting met Jezus, laat jou zien wie jij bent.

Van jezelf klein, nietig en in staat tot alle slechte dingen.

Maar daar stopt het nooit als je door Zijn ogen mag kijken.
Want dan mag je ook zien:

Omdat Hij jou zo lief heeft, heeft Hij zijn leven gegeven.
Zijn liefde, bedekt jouw zonde en Zijn dood, draagt al je zonde ver weg.
Dat maakt je groot, waardevol en een heilig mens.

En als je goed naar jezelf gekeken hebt door Zijn ogen.
Vraag maar om verder te kijken
Kijk met diezelfde blik naar de mensen in jouw gemeente, in je dagelijks leven.
Of naar de wereld.
Het was God die ervoor koos om jouw te plaatsen, waar je nu leeft.

Wanneer je teleurgesteld word, niet meer met vreugde naar het huis gaat waar je met elkaar Zijn lichaam kan vormen en van Zijn gave kan en mag delen.
Kijk dan naar de dingen van Zijn Koninkrijk.
Hij is er wanneer mensen jou pijn doen.
Zoek Hem daar, en wanneer je Hem vind, ontvang Zijn liefde.
Zijn genezende en zonde bedekkende liefde.
We leven met elkaar, en maken fouten richting elkaar.
Dat doet pijn en is verdrietig.
Het kan je beschadigen of uit het lood slaan.
Maar Hij is erbij.
Hij staat klaar en wil zo graag een ontmoeting met jou.
Om je te helpen, om je te dragen en om soms een stukje te laten zien door Zijn bril.
Breek je eigen weg niet af, door te blijven lopen met je pijn.
Door je te laten ontmoedigende door de dingen die mensen je aandoen.

Maar zoek, en kijk, waar Zijn hulp vandaan komt.
Hij beschermd je en gaat met je mee.
In de Bijbel in gewone taal staat het zo mooi en treffend:

De Heere zal je steeds beschermen,
het kwaad zal je niet raken.
De Heer beschermd je,
overal,
waar je ook gaat,
je leven lang!

Voel je welkom en ik nodig je uit.
Ga maar eens zitten in jouw gemeente.
De plek waar Hij jou gebracht heeft.
Ga maar zitten op een stoel, een plekje, het maakt niet uit waar.
En weet, Hij wacht daar op jou!
Hij wil je (ook) daar ontmoeten.
Wat verlangt Hij naar je.
Want weet je?

Jij.
ja wij allemaal!
Wij zijn Zijn bruid.
In voor en tegenspoed wil Hij een relatie met jou.
Durf Hem ook daar te ontmoeten waar jij je eenzaam voel of waar jij gekwetst word.
En samen met Hem, kan je die weg aan!




----------------------------------------------------------------------------------------------------------


Met deze blog wil ik mee doen aan de bloghop van Juli en Augustus, met als thema:
 Ontmoeten
Dit thema is bedacht door Judith Stoker
Wil je ook mee doen aan deze bloghop?
Schrijf of maak een blog over het thema ontmoeten en laat de link van jouw blog achter op haar blog.
Wie weet ontmoeten mede bloggers jouw daar!



Reacties

  1. Reacties
    1. Dank je Lineke, dat is voor mij een extra dik compliment. Knuffel

      Verwijderen
  2. Mooi hoe je jouw proces en nieuwe inzicht beschrijft. Soms is het goed ergens te blijven, ondanks de pijn. Soms is het beter om een nieuwe plek te zoeken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja klopt zeker, ik ben ook niet gebleven uiteindelijk. Maar met God kan ik er nu wel anders naar kijken. Hij kan je de weg wijzen in deze situaties.

      Dank je wel voor je reactie!

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…