Doorgaan naar hoofdcontent

Omgaan met diep verdriet

Wanneer iemand pijn heeft dan is een natuurlijke reactie van de mens, om dat op te lossen.
Het blijkt dat we het heel moeilijk vinden om te zien dat een ander pijn heeft.
En dat geld zowel letterlijk als figuurlijk.
Merk je dat iemand moeite heeft, dan vind je toch wel snel een oplossing.
Vooral, heel stiekem, als een ander pijn heeft.
Want we merken pas hoe moeilijk het is, wanneer we zelf pijn hebben.
Het is heel vaak voorkomend dat mensen zeggen, ik weet niet wat ik kan doen terwijl ik het voor anderen zo goed weet.
Terwijl het heel goed is om te kijken naar degene die pijn heeft.
Is dat door een lichamelijk probleem of levensbedreigend is het logisch dat je natuur zegt, los het op.
Want dan moet, als dit in je vermogen ligt, de pijn zo snel mogelijk gestopt worden.
Maar op geestelijk vlak is dit een stuk ingewikkelder.




Het kan juist voor extra pijn zorgen als mensen zomaar een oplossing aanschuiven.
Alsof je zelf nog niet aan die dingen had gedacht.
Het eerste wat ik nodig heb bij geestelijke pijn?
Mensen die heel even willen luisteren.
Ik verwacht niets.
Of misschien stiekem, ik verwacht alleen dat ik ondanks mijn pijn reactie er mag zijn.
Dat er niet anders naar mij gekeken word bijv.
Of dat mensen mij de ruimte geven om mezelf te blijven en niet in een harnas duwen waar ik niet in pas.
Eigenlijk zoek ik geen mensen die mijn probleem oplossen.
Die een pilletje geven omdat ik zeg dat ik zo moe ben, of een zonnescherm op willen hangen omdat ik hoofdpijn heb.
Ik wil dieper, mijn verlangen is dan naar iemand waarbij ik verbinding voel van hart tot hart.
En die mijn verwondde hart met al die wonden, en tranen, niet snel terug stopt met een pleister.
Nee iemand die om die wond te helen de wonden laat bloeden, de tranen laat spoelen.
Dat klinkt onnatuurlijk, dat is raar eigenlijk he.
Maar alleen dan kon mijn verwondde hart weer herstellen.
Juist die tranen moesten eruit, juist dat bloed moest stromen.
Het nam de vuiligheid, de naarheid mee naar buiten.
Alles spoelt daardoor weg.

Het is een les voor mij geweest, omdat ik dit zelf heb ervaren.
Om mij heen merk ik dat mensen het soms moeilijk vonden met mij om te gaan.
Dit hoor ik ook van 'lotgenoten' met een verwond hart.
Een hart dat roept om ruimte om alles wat er in zit en wat pijn doet of steekt, eruit te mogen gooien.
Als je het eng vind wanneer mensen huilen denk hier dan aan.
Misschien helpt het om te weten wat er gebeurd.
Het is niet erg dat mensen die diep verwond zijn huilen.
Duw ze niet in een richting en geef ze geen oplossing, maar luister naar hun hart dat spreekt.
En misschien kan je juist helpen, door te luisteren of door er voor deze persoon te zijn.
Je zal merken, als je dit kan voor iemand, dan word je van onschatbare waarde!

Reacties

  1. Heel goed dat je dit schrijft. Ik denk dat velen hier iets aan hebben. Dank voor het delen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is zo kwetsbaar juist. Daarom dacht ik dat het waarde zou hebben om te delen wat ik nodig had, mocht ontvangen en wat er bij mij gebeurde.

    Dank je wel voor je reactie, is fijn om te lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wauw mooi en zo waar!
    Luisteren,
    spreken
    van hart tot hart
    Pijn er laten zijn.
    Is soms zo moeilijk,
    Maar wel heel fijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wauw mooi en zo waar!
    Luisteren,
    spreken
    van hart tot hart
    Pijn er laten zijn.
    Is soms zo moeilijk,
    Maar wel heel fijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja, heel erg waar. Als man helemaal ;-).
    Tijdens een studiedag gebruikte iemand een fragment uit de film Inside Out die eigenlijk precies weergeeft wat je hier verwoordt. Ik had er een filmpje van op mijn blog, maar die is verwijderd van YouTube. Ik heb 't wel proberen te beschrijven: https://gloriaenkyrie.wordpress.com/2016/03/16/impressie-studiedag-lijden-en-liturgie/
    Zoek de film op, zoek het fragment op en wees onder de indruk ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ga dit morgen eens bekijken Marc. Dank je wel voor je reactie. Als man is dit nog weer anders...

      Verwijderen
  6. Reacties
    1. Leuk dat je reageert hierop Jedidja! Voor velen is dit inderdaad herkenbaar.

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…