Doorgaan naar hoofdcontent

Ik was dwaas

Heel lang, hoorde ik de woorden van God.
Mocht ik naar de kerk gaan en leren wie Hij is en wat Hij wil.
Toch deed ik het niet 'echt'.
Deed ik liever wat ik dacht dat goed was.
Met mijn twijfels, mijn angst en mijn zorgen ging ik niet naar God.
Ik loste alles zelf wel op.
En het voelde toch eigenlijk best prima allemaal.
Alles ging voorspoedig.
Ik mocht twee lieve kindjes krijgen, een leuk huis en voldoende om van te leven.
Ja zelfs kon ik heerlijk thuis zijn bij de kindjes.
Er waren wel dingen waar ik ontevreden mee was.
Maar ik hield mezelf voor:

Het is overal wel wat....


Niet wetend wat nu precies dat 'wat' bij anderen inhield.
Zo leefde ik verder.
In mijn hoofd leek het licht, maar in mijn hart was het steeds meer duister aan het worden.
Er was niet echt een relatie met God.
Al weet ik dat Hij toen ook echt bij mij was, en net zo van mij hield.
Ik ervoer (wat een gek woord maar toch echt de vervoeging van ervaren) het niet, want ik zocht Hem niet echt.
Het begon te waaien.
Mijn toenmalige man en ik, we raakte elkaar eigenlijk kwijt.
Deden onze eigen dingen, waren niet meer verbonden met elkaar.
Steeds meer kwam er tussen ons.
En dat was allemaal echt nog wel te overbruggen.
Maar beide deden we die stap niet.
Angst, om geraakt te worden door de ander?
Bang voor afwijzing?
De brug die kwam er niet.
En hoewel het allemaal echt niet vreselijk was.
Het best herkenbaar is denk ik voor ouders met jonge kindjes.
Is dat denk ik het begin van het einde geweest.
Mijn huis, mijn leven het was niet gefundeerd.
Het kon deze storm niet aan.

Daar stortte alles in.
Niet langer was alles met elkaar verbonden, steeds meer waren alles al losse stukjes geworden.
En nu met wat wind van buitenaf, waaide al die losse stukjes zomaar uit elkaar.
Al dat losse zand het glipte tussen mijn vingers door.



 :



Dat was iets wat mij zo diep heeft geraakt!
Niks meer over.
Dat is er, als je wel over God hoort, maar niet doet wat Hij vraagt.
Nu snap ik, waarom je dan dwaas en dom bent.
Want wat was het dwaas om te denken dat ik mijn leven wel even zelf kon inrichten en dat het mij wel zou lukken.
Wat een hoogmoed en trots, en wat een pijnlijke val van dat voetstuk.
Herken je dit?
En wil je een val voorkomen?
Er is een weg, waardoor je niet wankelen of struikelen zal.
Weet dat er een God is, waarmee je over muren kan springen.
En een Zoon die zelf een brug wil zijn, doordat Hij niet bang was Zijn leven te verliezen voor jou!
Je bent nooit te laat om je leven echt met Hem te leven.
Neem een stevig fundament voor je leven, en weet dat er vaste grond te vinden is.
Hij wil de Rots zijn waarop je jouw leven kan bouwen.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…