Doorgaan naar hoofdcontent

Op ontdekkingsreis

Vorige week vrijdag ben ik enorm lekker op vakantie gegaan.
Sowieso omdat vakantie natuurlijk heerlijk is, maar wil je weten waarom nog meer?
Dat kan je vinden in mijn blog van die dag: Juichmoment
s'Avonds nog met mijn vader samen gewerkt en daarna naar huis gereden.
Alle spullen ingeladen, de kindjes geinstalleerd op de achterbank, met een speelgoedbak tussen hen in en kussens en dekens.
Daar gingen we op pad, richting de Dordogne in Zuid-Frankrijk.
Wat was het slecht weer de heen weg!
Donker, mistbanken, heel erg regen.
Ik was begonnen met auto rijden.
Zo gaaf een hele nieuwe uitdaging, ik had echt nog nooit in buitenland gereden.
Ergens voelde het spannend, zo in het donker.
Maar het ging prima, het was precies hetzelfde in Nederland, alleen dan met slechter wegdek, slechtere borden en minder verlichting.

In Frankrijk hadden we een hele mooie 5 sterren camping en daar hebben we ook echt van genoten.
Een leuke stacaravan waar we het prima hebben gehad.



De berg aan schoenen





Keuken en leef gedeelte


Ze sliepen gezellig samen




Heerlijk uitzicht





Ze hadden alle ruimte om lekker buiten te spelen en het was ook echt prachtig weer



De kinderen hadden de schoenen netjes neer gezet, wachten ze soms op iemand? We zijn natuurlijk een stuk dichter bij Spanje...


Lekker s'avonds kaasjes en worst eten.


En met elkaar spelletjes spelen, we hebben zoveel spelletjes gedaan!



Wat was er een heerlijk buiten zwembad, wel koud, maar ach wij Nederlanders zijn wel wat gewend en hebben er allemaal in gezwommen.








Het eerste uitje wat we hebben ondernomen was naar de grotten van La Roque Saint- Christophe.
Dit was zo interessant om te bekijken.
Hoe leefden die mensen, en wat een technieken hadden ze allemaal al uitgevonden en gebruikt om te overleven!
Dit was een verdedigingsfort dat uitkijkt over de Vézère.







We zagen hoe ze in de rotsen huizen hadden gemaakt.



Mijn zoon vond het geweldig om voor te lezen uit de bezoekersgids (in het Nederlands!).
Hij vond het reuze interessant om te zien, om te leren en te ontdekken.







Ze hadden er een echte kerk, met een preekstoel en een knielbankje, en zelfs 2 bezoekers...






We hebben de stallen gezien. Zijn door de slachtruimte gelopen. Er was zelfs een droogkamer om zo het voedsel langer te bewaren.

Ook was er toen al een kluis, strategisch in het midden om belangrijke spullen te kunnen bewaken. Verankerd in de rots zelf..




In 1970 is er een tunnel gemaakt om de doorgang in de rotsen makkelijker te maken, de klif was zo hoog, dat het eigenlijk gevaarlijk was zonder de tunnel. Zonder de tunnel kon je jezelf zien in de rivier de Vézère die meer dan 40 meter lager ligt. Hierdoor heeft deze tunnel de naam: Pas du Miroir, wat ook wel spiegelgang betekend.




In de rots stonden meer dan honderd huizen die permanent bewoond zijn en het fort beschermde deze bewoners tegen gevaarlijke invallen van bijvoorbeeld deVikingen en de Noormannen.

Wat machines die ze gebruikt hebben.






Het uitzicht vanaf het fort was ook zo mooi!







Reacties

  1. Wat ontzettend leuk. Ik ben eigenlijk nooit zover weg geweest! Het ziet er heel gezellig uit!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je hoeft ook niet ver voor gezelligheid en mooie dingen natuurlijk. Leuk dat je reageert op mijn blog!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je voor het compliment Miriam. Wij hebben genoten!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…