Doorgaan naar hoofdcontent

Davids strijd ( Deel 1)

Strijden wij wel op de juiste manier?
David liet ons op verschillende manieren, in één heel bekend verhaal zien, hoe we strijden moeten.
Maar wat is het voor ons toch moeilijk.
Het is moeilijk om op te durven staan en een reus tegemoet te lopen.
Dat is het eerste wat we denken bij het verhaal van David en Goliath.
Maar er is nog zoveel voor dat moment, wat ons ook kan leren hoe we strijden moeten.
David wat is hij in mijn leven gaan worden als held, als dapper, als voorbeeld van hoe om te gaan met de moeite en de fouten in je leven.
Wat een bijzondere weg heeft hij af moeten leggen.
Het begin van zijn leven was niet zo spectaculair in onze ogen.
Ook niet in de ogen van zijn familie.
Maar ik denk wel dat daar een grondslag ligt voor de rest van zijn leven.
De minste werd de meeste.
Eenzaam en ongezien liep hij in de velden met zijn kudde.

Ongezien?



Of David echt ongezien was, dat denk ik niet.
Maar zo voelt hij zich wel, zoals ik ooit las in een gezang van hem.
Het heet: eigen geschrift Davids, en het raakte mij, de tekst en de muziek.
Nee bij zijn familie telde hij inderdaad niet echt mee, maar bij God wel.
Er was een speciaal plan met Davids leven, maar in dit stadium, kon hij dat zelf nog totaal niet merken.
Voel jij je ook zo?
Eenzaam, ongezien, verstoten misschien ook wel.
Niemand lijkt echt om je te geven, nergens hoor je er echt bij.
Anderen eisen de aandacht op en jij, je reist met de kudde.
En alleen, op jezelf probeer je jezelf te vermaken.
Wat bijzonder wat je in die periode ontdekt.
Talenten om deze tijd door te komen.
David, hij greep het snarentuig, en zong psalmen van gejuich.
Een gezang dat ik vroeger op school weleens zong, wat mij nu verbaasd.
In deze periode van zijn leven zong David liederen vol gejuich.



Wat er ook in deze periode gebeurde is het volgende.
Hij mocht gaan trainen, met zijn wapen, om reuzen te verslaan.
Om zijn kudde te beschermen ging hij zichzelf trainen met de slinger.
Klein, niet scherp, niet zwaar, en al helemaal niet imponerend.
Maar de kracht, het zat niet in het wapen.
De ware kracht, die zat in de God van deze David.
Dezelfde God, die deze David zag en had uitverkoren.
Samuël zalft David, die eerst niet geroepen was door zijn vader.
Nee zijn vader, die geloofde niet dat het nodig was dat David naar Samuël moest komen.
Maar alle broers van David, nee die waren niet de man die God bedoelde.
Er moest er nog één zijn en Samuël vroeg dat ook.
Oja David, die was er ook nog, maar ja die was bij de schapen.
Samuël gaf aan dat David geroepen moest worden.
Ja God sprak tot Samuël dit is degene die ik uitverkoren heb!
David hij werd gezalfd met olie en de geest van God was op hem.



Uitkijken 


Niet lang daarna werd David er door zijn vaders op uitgestuurd.
Er was weer oorlog met de Filistijnen.
Ja er is telkens strijd in het leven van Gods volk!
De vader van David stuurde hem naar zijn broers, want die waren in het legerkamp van koning Saul.
Hij nam eten mee voor zijn broers en ook een opdracht.
Vraag je broers hoe het gaat en vertel dat weer aan mij, dat was de opdracht.
David werd gezien als loopjongen, niet als dappere held, niet als koning zoals wij hem bekijken!
Hij mocht uitkijken naar zijn broers.
Of was het eerder, opkijken naar?
Daar ging David, hij stond vroeg op, hij nam deze opdracht serieus!
Net zoals hij dat deed als herdersjongen.
Hij had geleerd verantwoordelijkheid te dragen voor het geringe.
Voor de lammeren, de schapen en de geiten.
Daar kwam hij het kamp binnen gelopen.
Juist, zo lees ik in de Bijbel, op een bijzonder moment!
Al veertig dagen stond Goliath s'ochtends en s'avonds in het dal, het eikendal.
Daar beschimpte hij de God van de Israëlieten en hij daagde hen uit.
Goliath hij strooide angst en twijfel.
Maar al veertig dagen hadden de soldaten, en Saul, er niets mee gedaan.
Nu toen David aankwam, begonnen de Israëlieten te schreeuwen, en ze stelden zich op om te gaan strijden.
Zie je het voor je?
Ze voelde zich met elkaar sterk, enthousiast schreeuwde ze naar de Filistijnen.


Bijzonder



Waar kwam deze enthousiasme vandaan?
Vanuit een geloof in hun God, of vanuit een aanstekelijk enthousiasme van een klein beetje lef.
Het maakt verschil, een groot verschil of het van mensen is of van God.
Je zal zien dat je met enthousiasme alleen niet kan strijden in Zijn koninkrijk.
Er is meer nodig!
Kijk wat er gebeurde in dit verhaal.
Daarin word het verschil duidelijk, bijna tastbaar neergelegd!
Daar kwam namelijk die Goliath, al 80 keer hadden de Israëlieten hem gehoord.
Goliath, hij begon te schreeuwen zoals hij telkens had gedaan.
En de stoere strijders?
Waar waren zij nu opeens?
Ze zaten met knikkende knieën ver weg verstopt en zeiden tegen elkaar:

Heb je die man gezien?
Hij wil Israël vernederen.

En wat deed Israël?
Ze verstopte zich.

Hun kracht, hun enthousiasme, het was helemaal weg.
Al veertig dagen had niemand dit gestopt!
En al die tijd was Goliath de God van David aan het beschimpen...
Alle Israëlieten verscholen zich achter hun angst.
Dat was hun eigen gevoel.
Niemand stond er op, vanuit een vertrouwen, op dat wat ze net schreeuwde.
Dat hun volk een levende God had.
Waardoor ze zich sterk voelde en enthousiast werden.
Als je het wel voelt, maar je geloofd het niet, je vertrouwd er niet op als het er op aan komt.
Wat voor beeld geef je dan af?

Wil je verder lezen over David?
Hoe mijn blog dan in de gaten, dit kan ook via mijn facebookpagina: Petrina's schrijfgelukjes
Ik zal een vervolg plaatsen over David, die ons aan kunnen spreken en bemoedigen om te strijden voor God.


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…