Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe ben jij bezig?

Als mensen mij vragen wat ik doe in het leven, dan denk ik soms weleens, tja...wat zal ik ze zeggen.
Ondertussen heb ik uiteraard al vaak een eerlijk antwoord gegeven.
En dan zie ik die blikken, hoe hou je het vol??
Heel lang had ik dat gevoel ook...

Toen ik mijn talenten niet gevonden had, mezelf nog niet goed genoeg kon, was ik hard aan het werk.
Niet zo zeer om anderen te laten delen van de dingen die ik kan.
Maar veel meer, omdat ik voelde dat het van mij verwacht werd.
Ik had een slaafse houding, deed alles om anderen te plezieren maar vergat mezelf totaal.
Vaak had ik ook geen ruimte, of tijd voor mezelf.
Eigenlijk was ik gefocust op anderen en hun behoefte.
Vooral ook omdat ik mijn eigen behoefte, mijn gevoel toch langzaam was kwijt geraakt.
Eigenlijk was ik toen een Martha, ik deed van alles, en was druk bezig.
Dat hoorde zo, dacht ik in mijn hoofd.
Maar wat was het storend om dan te zien dat anderen de kantjes eraf liepen of helemaal niets deden.
Ik mopperde veel, klaagde veel, maar natuurlijk was dat terecht, ik keek hierbij niet naar mezelf.
Hallo ik was juist degene die altijd bezig was...!

Talenten


Na mijn scheiding in 2013 zocht ik psychologische hulp.
Mede omdat ik mezelf echt kapot aan het werken was.
Ik wilde mezelf gaan leren kennen, luisteren naar mezelf, grenzen leren en ze daarnaast ook leren bewaken, dit werd uiteindelijk een hele ontdekkingsreis.
Een reis waarin ik telkens nieuwe dingen van mezelf tegen kwam.
Waar ik soms voor hele enge dingen stond, dat ik echt zei, wat je nu vraagt.....dat kan ik niet.
Maar ja, ik wilde verder, ik wilde niet blijven zoals ik was, dus deed ik het altijd trouw!
Daardoor werd het een hele waardevolle reis.
Ik leerde nee te zeggen, op een opdracht die ik kreeg van de hulpverlener.
Heel duidelijk was ik, ja ik wil dat je mij helpt, maar wat je nu vraagt, dat wil ik echt niet.
Ik snap dat je dit wil, maar ik wil het liever zo.
Eigenlijk was dat heel bijzonder.
Het maakte duidelijk dat ik wist wat ik wel of niet wilde.
Maar ook dat ik dit durfde aan te geven.
Zomaar opeens, kwam ik dit soort nieuwe dingen tegen.
Mensen om mij heen moesten daar aan wennen, dit was nieuw!
In die reis vond ik ook mijn talenten, dingen die ik leuk vond, maar ook dingen waar ik goed in ben.
Vanaf het moment dat ik die dingen vond, verdween steeds meer mijn slaafse houding.

Delen


Nu doe ik nog steeds heel veel, ben ik nog steeds lekker druk bezig.
Maar wel binnen mijn grenzen, en met dingen waardoor ik iets geef van mezelf, maar tegelijk zelf mag ontvangen.
Omdat ik ervan geniet om het te doen, omdat ik merk dat het met anderen iets doet.
Ik mag nu delen, mijn talenten inzetten voor anderen.
Maar ik raak mezelf niet kwijt, ik verlies mezelf niet meer.
Ik ben dankbaar dat ik mijn talenten heb gevonden, dat ik er steeds weer blijf ontdekken, maar ook dat ik ruimte heb om ze te mogen gebruiken.
Het geeft mij nu zo'n compleet gevoel!
Ooit droomde ik het volgende:



















Ik liep door een prachtige boomgaard vol vruchten.
Daar mocht ik van eten, en ik genoot ervan!
Totdat er mensen kwamen.

Ik voelde dat ik mocht delen....
En zelf kwam ik niets tekort!

Zo is het ook met mijn talenten, als ik daarvan deel of als ik ze ga gebruiken, dan raak ik ze niet kwijt, dan kom ik niets tekort.
Hij heeft ze immers aan mij geschonken!



Alles wat ik doe, dat doe ik niet door iets van mezelf, maar alleen omdat Hij mij die gave geschonken heeft.
En dat niet alleen...
Dat Hij ze ook aan mij geopenbaard heeft!
Ik ben zo dankbaar dat ik deze totale ommekeer in mijn leven mag ervaren..

Herken jij de slaafse houding ten opzichte van de dingen die jij doet?
Of heb jij ook al je talenten mogen vinden, en aan het delen van de mooie dingen die jij ontvangen hebt?

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Moeder concurrentie

Wat is het een moeilijke tijd voor moeders

Ik spreek er vele, en ze zijn allemaal verschillend! Net als de kindjes die erbij horen trouwens. Wat ik vooral hoor, zie en opmerk is dat we het elkaar zo moeilijk kunnen maken. Het moederschap, het maakt ons kwetsbaar. Al te snel voelt iets als een aanval en schieten we de verdediging in. Dat is ook begrijpelijk. Je kindje(s) zijn je kostbaar. Ondanks de druk van de maatschappij, de vele taken die we op ons hebben tegenwoordig, is er iets wat niet veranderd is: (over het algemeen) willen we onze kindjes het beste geven!




Hoge doelenWe willen voor onze kindjes een goed leven, dat ze gelukkig zijn en dat ze echt kind kunnen zijn. Iedere moeder heeft hier een andere invulling voor. Maar vergeet niet, iedere moeder heeft ook andere middelen ter beschikking. Niet iedereen krijgt hetzelfde mee van huis uit. Soms is iets niet beschikbaar omdat er de financiĆ«le middelen niet voor zijn, iets wat we begrijpen. Maar het is ook vaak dat er een voorbeeld o…

Scheuring met de hand op de Bijbel

Een verdrietige constatering!

Dat nog wel in kringen waar de Bijbel wel echt als leidraad word genomen. Maar heel vaak eenzijdig gebruikt word. Op zoveel verschillende manieren worden Gods Woorden gebruikt om kwetsende en pijnlijke dingen goed te praten, denk aan:


MishandelingIncestVeroordelingBuiten sluitenKerkscheuring

Verdrietige tijd voor de kerk
Dat laatste wil ik het over hebben, al is dat wat ik schrijf toepasbaar op alle situaties. Kerkscheuring. Er word nu weer van alles over geschreven. Dit door het besluit van de GKV om vrouwen toe te laten in het ambt. Alweer word er met de hand op de Bijbel veel te veel gezegd.  De eigen uitleg bij Gods Woord word naar elkaar toe gesmeten. Een strijd om het gelijk. Dat van mensen waarvan ik verwacht dat ze vele uren bijbelstudie achter de rug hebben. In mijn Bijbel vind ik heel makkelijk teksten om er achter te komen dat het gelijk zich nooit op aarde zal bevinden. ( Zie Bijbel gedeelte onderaan de blog).


Eenzijdig Bijbelteksten smijten
He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…