Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe ben jij bezig?

Als mensen mij vragen wat ik doe in het leven, dan denk ik soms weleens, tja...wat zal ik ze zeggen.
Ondertussen heb ik uiteraard al vaak een eerlijk antwoord gegeven.
En dan zie ik die blikken, hoe hou je het vol??
Heel lang had ik dat gevoel ook...

Toen ik mijn talenten niet gevonden had, mezelf nog niet goed genoeg kon, was ik hard aan het werk.
Niet zo zeer om anderen te laten delen van de dingen die ik kan.
Maar veel meer, omdat ik voelde dat het van mij verwacht werd.
Ik had een slaafse houding, deed alles om anderen te plezieren maar vergat mezelf totaal.
Vaak had ik ook geen ruimte, of tijd voor mezelf.
Eigenlijk was ik gefocust op anderen en hun behoefte.
Vooral ook omdat ik mijn eigen behoefte, mijn gevoel toch langzaam was kwijt geraakt.
Eigenlijk was ik toen een Martha, ik deed van alles, en was druk bezig.
Dat hoorde zo, dacht ik in mijn hoofd.
Maar wat was het storend om dan te zien dat anderen de kantjes eraf liepen of helemaal niets deden.
Ik mopperde veel, klaagde veel, maar natuurlijk was dat terecht, ik keek hierbij niet naar mezelf.
Hallo ik was juist degene die altijd bezig was...!

Talenten


Na mijn scheiding in 2013 zocht ik psychologische hulp.
Mede omdat ik mezelf echt kapot aan het werken was.
Ik wilde mezelf gaan leren kennen, luisteren naar mezelf, grenzen leren en ze daarnaast ook leren bewaken, dit werd uiteindelijk een hele ontdekkingsreis.
Een reis waarin ik telkens nieuwe dingen van mezelf tegen kwam.
Waar ik soms voor hele enge dingen stond, dat ik echt zei, wat je nu vraagt.....dat kan ik niet.
Maar ja, ik wilde verder, ik wilde niet blijven zoals ik was, dus deed ik het altijd trouw!
Daardoor werd het een hele waardevolle reis.
Ik leerde nee te zeggen, op een opdracht die ik kreeg van de hulpverlener.
Heel duidelijk was ik, ja ik wil dat je mij helpt, maar wat je nu vraagt, dat wil ik echt niet.
Ik snap dat je dit wil, maar ik wil het liever zo.
Eigenlijk was dat heel bijzonder.
Het maakte duidelijk dat ik wist wat ik wel of niet wilde.
Maar ook dat ik dit durfde aan te geven.
Zomaar opeens, kwam ik dit soort nieuwe dingen tegen.
Mensen om mij heen moesten daar aan wennen, dit was nieuw!
In die reis vond ik ook mijn talenten, dingen die ik leuk vond, maar ook dingen waar ik goed in ben.
Vanaf het moment dat ik die dingen vond, verdween steeds meer mijn slaafse houding.

Delen


Nu doe ik nog steeds heel veel, ben ik nog steeds lekker druk bezig.
Maar wel binnen mijn grenzen, en met dingen waardoor ik iets geef van mezelf, maar tegelijk zelf mag ontvangen.
Omdat ik ervan geniet om het te doen, omdat ik merk dat het met anderen iets doet.
Ik mag nu delen, mijn talenten inzetten voor anderen.
Maar ik raak mezelf niet kwijt, ik verlies mezelf niet meer.
Ik ben dankbaar dat ik mijn talenten heb gevonden, dat ik er steeds weer blijf ontdekken, maar ook dat ik ruimte heb om ze te mogen gebruiken.
Het geeft mij nu zo'n compleet gevoel!
Ooit droomde ik het volgende:



















Ik liep door een prachtige boomgaard vol vruchten.
Daar mocht ik van eten, en ik genoot ervan!
Totdat er mensen kwamen.

Ik voelde dat ik mocht delen....
En zelf kwam ik niets tekort!

Zo is het ook met mijn talenten, als ik daarvan deel of als ik ze ga gebruiken, dan raak ik ze niet kwijt, dan kom ik niets tekort.
Hij heeft ze immers aan mij geschonken!



Alles wat ik doe, dat doe ik niet door iets van mezelf, maar alleen omdat Hij mij die gave geschonken heeft.
En dat niet alleen...
Dat Hij ze ook aan mij geopenbaard heeft!
Ik ben zo dankbaar dat ik deze totale ommekeer in mijn leven mag ervaren..

Herken jij de slaafse houding ten opzichte van de dingen die jij doet?
Of heb jij ook al je talenten mogen vinden, en aan het delen van de mooie dingen die jij ontvangen hebt?

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…