Doorgaan naar hoofdcontent

Gelovig leven

Vorige week schreef ik een blog over, of eigenlijk voor, mensen die geloven zonder naar de kerk te gaan, je kan de blog nog lezen via de klikbare link: Geloven zonder kerk

Vandaag wil ik aan een hele andere groep denken.
Mensen die trouw naar de kerk gaan, die goed en oprecht willen leven.
Ze zitten elke kerk dienst trouw in de kerk, vieren alle feesten, proberen te leven zoals God dat vraagt.
De buitenkant is warm, maar in het lichaam zit een koud hart.

Mee doen


Ze gaan mee met bijvoorbeeld dat wat de familie vind, wat de omgeving vind, ze gaan mee omdat ze wel willen maar niet weten hoe.
Of ze willen er wel bij horen, maar hebben zich nog enkel uiterlijk weten aan te passen.
Ik ben begaan met deze mensen ze zullen zich namelijk pas echt verbonden weten als het harten werk is!
Alleen dan voel je wat geloven echt is!
Vaak omschrijven deze mensen hun geloof op een bijzondere manier.

Als je vraagt: wat is geloven voor jou?
Dan krijg je een verhaal wat ze doen, allemaal randzaken worden genoemd.
Maar een relatie met Jezus, op welke manier dan ook, kunnen ze eigenlijk niet omschrijven.

Opgebrand


Veel van deze mensen leven met een innerlijkke strijd, ze willen erbij horen maar het lijkt hen alleen maar van alles te kosten.
Dat wat ze terug kunnen ontvangen van God kan hun hart niet vullen, niet veranderen.
Sommige gaan worstelen met grote vragen, of ze raken teleurgesteld.
Op vele vlakken ligt er gevaar voor deze mensen.
Ze doen van alles zonder dat God hen daar voor de kracht geeft, ze doen het alleen.
Dat vraagt teveel van deze mensen.
Vaak merk ik ook dat mensen het allemaal doen uit angst.
Angst om bijzondere relaties te beschadigen, angst omdat ze wel het goede willen doen, angst om tegen God te kiezen en soms angst dat als ze nu verkeerde keuzes maken er voor hen geen redding meer is.
Vol angst gaan ze door, verkrampt en zichzelf verbeeldend dat als je goed leeft je er ook uiteindelijk wel zal komen.
Wij mensen kunnen Gods werk niet evenaren!
Proberen we dat?
Dan is er een risico dat we opgebrand raken!
We hebben het vuur aan onze schenen liggen, bewijsdrang naar de gemeente, de schijn voor de buitenwereld omhoog houden.
Maar ook voor deze mensen geld, redding kunnen we niet zelf verdienen!
Het is buigen, handen vouwen, en ontvangen van Hem...

Alleen


Veel van deze mensen voelen zich eenzaam, ze voelen zich alleen.
Dat is lastig en kan twee kanten op werken.
Mensen raken teleurgesteld, of breken in één keer met alles, klaar met het schijn leven dat ze hadden.
Of mensen gaan op zoek, willen ook een echt geloofsleven inplaats van uiterlijk vertoon.
Ze stoppen met de buitenkant van de beker te poetsen en gaan op zoek hoe de beker van binnenuit gereinigd kan worden.
Wetend en bij anderen om hen heen ziende dat de buitenkant dan vanzelf volgen zal!

 Het is beter niet de regels uiterlijk te voldoen maar in je hart een relatie met God te hebben.
Jezus maakte dat meerdere keren aan de farizeers bekend!
Het gaat niet om wat je doet, het gaat om wie er in jou hart leeft?!
Wie volg jij?
Ik ben van binnen zo blij als mensen, die hiermee lopen, hierover in gesprek gaan.

Volg niet de regels van een volk, zonder dat je eerst zeker weet, ik hoor ook bij dat volk.
Meer nog, als je bij dat volk wilt horen, ga niet slapen voordat je gevonden hebt wat je zoekt!

Weet wie zoekt, die vind.
Wie klopt word opengedaan.
Stop niet voor want dit is ook voor jou, jij die nog niet in je eigen hart ervaren hebt of gevonden hebt, dat Hij ook voor jou zonden, jou fouten en tekorten gestorven is.

Ik bid voor deze mensen dat God in hun hart mag werken, daar een onrust en verlangen eilt leggen.
Maar ook de juiste mensen, de juiste woorden op hun pad wilt brengen.
Hij staat boven alles!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…