Doorgaan naar hoofdcontent

Verlang jij om te eten?

Dat vind ik zoiets bijzonders van Jezus.
Hij wist hoe Hij zou moeten lijden, voor mij als mens, voor zijn vrienden, voor de hele wereld.
Toch staat er in mijn Bijbel:


Ik heb er geweldig naar verlangd dit Paasmaal met jullie te eten.

Ik kan mij zo voorstellend dat Jezus de angst, voor het lijden dat zou komen, toen al voelde.
Zijn laatste maaltijd met Zijn vrienden.
Hij wil deze tijd goed benutten, Hij heeft nog maar zo kort!
Zo laat Hij zelf zien hoe Hij wil dat we met andere mensen omgaan.

Dien de ander



Voel je niet te hoog, help de ander, dien de ander vanuit liefde.
Omdat Jezus jou zo lief heeft, dat Hij voor jou aan het kruis gespijkerd werd.
Heb elkaar lief wat er ook gebeurd is!
Hij wil zo graag dat we goed voor andere mensen zijn.
Dat kan de wereld veranderen!

Hij geeft een hoopvol teken en zegel mee: het Avondmaal.
Zijn laatste maaltijd!
We mogen het telkens weer doen om ons te herinneren aan wat Hij voor ons heeft gedaan.
Om Zijn overwinning te herdenken.
Hij overwon!

Hij overwon de dood.
Daarvoor droeg Hij onze zonde, onze pijn, ons lijden, ons verdriet.
Alles, ja echt alles van iedereen lag op Zijn schouders.
Ja ook voor jou!


Jezus verlangt geweldig


Nu nog voor dat Hij zal sterven, verlangt Hij geweldig naar het Paasmaal te vieren met zijn volgelingen.
Wil jij Hem volgen?
Als het avondmaal gevierd word in jou gemeente, dan roept Hij weer:


Ik heb er geweldig naar verlangd deze maaltijd met jullie te vieren!



Dat is wel de dominee die dat zegt, maar het is Jezus die dit verlangd.
Hij is het die jou roept.
Wat doe jij daarmee?
Met die roepstem van Hem?
Heel lang leefde ik met het idee dat het avondmaal nooit voor mij zou kunnen zijn.
Ik?
Ik ben een zondaar, een vrouw met een vreselijk donker hart, het avondmaal voor mij?
Ja als de dominee riep dan zat ik jarenlang op kolen, want dan was daar dat diepe verlangen.
Sta op en kom.
En wat deed ik?

Ik bleef zitten!
Geleerd dat het God niet voor mij kan zijn, dat Hij voor bijzondere mensen is, dat die mensen heel anders leven en daardoor beter zijn.
Er zat een heleboel mist in mij.
Jezus was wel gestorven, maar niet voor iedereen, je moest eerst uitverkoren zijn!
Nou dat zou ik vast niet zijn, ik had zoveel moeilijke dingen meegemaakt in mijn leven.
Zoveel was er niet voor mij, dan dit ook wel weer niet.

Wat is jou antwoord?


Tot ik besefte....
Het is Jezus zelf die mij roept, Hij verlangt ernaar om deze maaltijd met mij te vieren!
Hoe kan ik nu nog nee zeggen.
Als ik vanaf dat moment bleef zitten, dan zei ik nee tegen Jezus.
Nee ik heb Uw bloed niet nodig, nee ik doe het wel zelf, nee het is niet voor mij..
Het zijn allemaal leugens, maar wat kunnen we er last van hebben!
Wat kan dat diep zitten.

Ik ging in gesprek met de ouderling en die las mij deze tekst voor en vertelde mij.
Met wie wilde Jezus deze maaltijd zo graag vieren?

Met een man die Hem zou verraden, die Hem zou uitleveren en ervoor zou zorgen dat Hij aan het kruis zou belanden, met iemand die later zelfmoord zou plegen.
Maar ook met een man die Hem zou verloochenen, hoe hard hij nu ook beweerde dat hij altijd achter Jezus zou blijven staan, Jezus wist wat er zou gebeuren.

Heeft Hij iemand weg gestuurd van deze maaltijd?
Nee...
Hij zei alleen:




Ik heb er geweldig naar verlangd dit Paasmaal met jullie te eten.


Bekeren, of ook wel van leefrichting veranderen.
Niet meer van God af, maar naar God toe leven.
Als Hij je roept, dan mag je reageren, je hebt een keuze, altijd bij God!
Blijf je zitten, of kom je in beweging!
Bij de wonderen bracht Jezus de mensen vaak in beweging, Hij zei tegen een verlamde:

Sta op en wandel!

Durf jij in beweging te komen?
Als jij dat verlangen voelt, als Hij je roept, weet dan dat het veilig genoeg is om naar Hem toe te gaan!
Vier deze maaltijd met Hem.








Reacties

Populaire berichten van deze blog

Moeder concurrentie

Wat is het een moeilijke tijd voor moeders

Ik spreek er vele, en ze zijn allemaal verschillend! Net als de kindjes die erbij horen trouwens. Wat ik vooral hoor, zie en opmerk is dat we het elkaar zo moeilijk kunnen maken. Het moederschap, het maakt ons kwetsbaar. Al te snel voelt iets als een aanval en schieten we de verdediging in. Dat is ook begrijpelijk. Je kindje(s) zijn je kostbaar. Ondanks de druk van de maatschappij, de vele taken die we op ons hebben tegenwoordig, is er iets wat niet veranderd is: (over het algemeen) willen we onze kindjes het beste geven!




Hoge doelenWe willen voor onze kindjes een goed leven, dat ze gelukkig zijn en dat ze echt kind kunnen zijn. Iedere moeder heeft hier een andere invulling voor. Maar vergeet niet, iedere moeder heeft ook andere middelen ter beschikking. Niet iedereen krijgt hetzelfde mee van huis uit. Soms is iets niet beschikbaar omdat er de financiĆ«le middelen niet voor zijn, iets wat we begrijpen. Maar het is ook vaak dat er een voorbeeld o…

Scheuring met de hand op de Bijbel

Een verdrietige constatering!

Dat nog wel in kringen waar de Bijbel wel echt als leidraad word genomen. Maar heel vaak eenzijdig gebruikt word. Op zoveel verschillende manieren worden Gods Woorden gebruikt om kwetsende en pijnlijke dingen goed te praten, denk aan:


MishandelingIncestVeroordelingBuiten sluitenKerkscheuring

Verdrietige tijd voor de kerk
Dat laatste wil ik het over hebben, al is dat wat ik schrijf toepasbaar op alle situaties. Kerkscheuring. Er word nu weer van alles over geschreven. Dit door het besluit van de GKV om vrouwen toe te laten in het ambt. Alweer word er met de hand op de Bijbel veel te veel gezegd.  De eigen uitleg bij Gods Woord word naar elkaar toe gesmeten. Een strijd om het gelijk. Dat van mensen waarvan ik verwacht dat ze vele uren bijbelstudie achter de rug hebben. In mijn Bijbel vind ik heel makkelijk teksten om er achter te komen dat het gelijk zich nooit op aarde zal bevinden. ( Zie Bijbel gedeelte onderaan de blog).


Eenzijdig Bijbelteksten smijten
He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…