vrijdag 19 februari 2016

Het kruis overbrugd grenzen

Soms loop ik in relaties tegen mijn grenzen op.
Ik zie dat ook bij mensen om mij heen gebeuren.
Dan denk ik weleens, pff ik heb er al zoveel in gestopt, aan energie of liefde of een luisterend oor.
En dan ga ik menselijk ernaar kijken.
Wat gebeurd er dan?
Er komt een lijstje met wat ik gedaan heb, een lijstje met wat ik terug gekregen heb.
Een overzicht van geven en ontvangen.
Dat kan zoveel beïnvloeden!

Lijstjes


Ik wil waken voor deze lijstjes, want het is niet hoe ik wil zijn en wat ik wil uitdragen.
Om mij heen hoor ik dus ook vaak mensen die dan zeggen, ik kan niet meer, echt ik heb alles gedaan maar die ander, wat doet die nu voor mij?
Zelfs van mensen die getrouwd zijn.
En weet je...
Ik herken het wel, snap het ook wel.
Maar toch wil ik er op wijzen dat dit wel heel menselijk is om op deze manier ernaar te kijken.
Is het juist niet onze uitdaging om, ook of misschien juist, in onze relaties Jezus door te laten schijnen?

Het kruis


Ik probeerde en leerde om in situaties waar ik hier tegen aan liep, het kruis erbij te halen.
Hoeveel heeft Jezus mij gegeven?
Wat heeft Hij allemaal voor mij doorstaan.
Als ik Zijn kruis plaats op de situatie die voor mij, menselijk gezien, teveel vraagt, dan vind ik telkens weer de kracht, de motivatie om er niet mee te stoppen!
Jezus......
Hij stopt nooit voor mij!

Zijn liefde


Elke dag mag ik naar Hem toe, mag ik mij buigen voor Hem, mag ik Hem uitnodigen in mijn falen, in mijn gebreken.
Dat is genade, dat is onvoorwaardelijk liefde.
En ik heb gemerkt, dat de wereld heel veel van deze liefde tekort komt.
Zoveel mensen gaan door het leven met gebrokenheid, met een beschadigde blik op de liefde.
Ooit had ik dat zelf ook, als mensen mij een knuffel gaven, dan stortte ik echt in, ging zo hard huilen.
Liefde het maakte mij bang, het deed ook pijn.
Het raakte mijn hart zo diep, en de put van liefdeloosheid was zo groot in mij.
Dat het beetje liefde wat ik dan ontving, voor de ander een klein gebaar leek, maar voor mij zo enorm was, omdat ik dit niet goed meer kon....
Mijn liefdes tank was zover leeg, dat ik er niet meer mee om kon gaan.
En wat had ik toen nodig?
Jezus, Zijn liefde, die altijd bleef, Hij kon mijn tank aanvullen, totdat ik het weer aan kon om de liefde met haken en met ogen, van mensen om mij heen goed te kunnen verwerken.
Wat had ik dus nodig?
Niet dat mensen stopte met dat geven wat ik nu moeilijk vond.
Maar dat ze juist doorgeven.
Het stoppen van liefde..... dat was al te vaak gebeurd in mijn leven.
Om die put van liefdeloosheid had ik nu nog een muur gezet om het te beschermen.
Daar moest doorheen gebroken worden.
Alleen Jezus kon dat echt!


Plaats het kruis waar je zelf geen weg meer ziet en je zal merken dat je door kan


3 opmerkingen:

  1. Wat een prachtig stukje. Dank je voor het delen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel leerzaam en zo mooi vanuit je hart.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bedankt voor jullie mooie reacties hierop!

    BeantwoordenVerwijderen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com