Doorgaan naar hoofdcontent

Zo'n mooi beeld!

Mijn leven kon pas beginnen toen ik mijn angsten wist te overwinnen.
De angsten die ik had waren vooral gericht op wat anderen vonden en dachten van mij, of wat als ik iets niet kan, dat ik iedereen tot last ben en tot niets in staat ben.
Het falen, niet voldoende zijn voor iemand, of niet goed genoeg zijn ergens in.
Daarbij was falen iets wat bijna niet ontlopen kon worden, zo lastig, want mijn lat had ik hoog gelegd.
Het was zo moeilijk om daardoor te leven.
Continu was ik aan het meten, aan het analyseren.
Dat maakt moe, maar tegelijk ook moedeloos.

We zien namelijk niet wat er is, we zien enkel waar wij de focus op leggen.

Er is nog zoveel meer dan dat wat bij ons doordringt.
De angsten hebben mij echt erg belemmerd en ik heb het aangekaart toen ik bij mijn coach was.
Kwetsbaar zijn, daardoor liet ik volgens hem mijn kracht zien.
Dat ik durfde en kon verwoorden waar ik tegen aan liep.

En dat waren veel dingen...

Hij legde mij heel duidelijk uit waarom mijn angst zo de regie over mijn leven had.
Ik durfde dingen niet meer, zei bepaalde dingen af, had lichamelijke reacties waardoor ik dingen ook echt niet meer kon.
Dat was raar en vreemd voor mij.
Ik ging namelijk altijd door, dwars door mijn gevoel, maar nu riep mijn gevoel mij op te stoppen en mijn lichaam ging luisteren.

Hij liet mij een nieuw beeld zien, waardoor dingen logischer werden.
Zie je leven als een bus.
Je rijd, je bent onderweg naar je doel.
Soms met tussen stops, maar vaak ook weer recht op je doel af.

In die bus ben jij de chauffeur, jij mag uiteindelijk bepalen waar je naar toe gaat.
Jij bepaald het doel, soms hebben mensen waar je van houd inspraak.
Soms heb je onbewust iemand boven je gezet als baas, die mag (voor een tijd) de weg uitstippelen, maar jij rijd uiteindelijk.
In je bus zitten, in jou leven zitten een heleboel reisgenoten.
Ze reizen met je mee, delen dingen, maar altijd vanuit zichzelf, enkel dat wat zij kunnen zien.
Het uitzicht van je reisgenoten is erg verschillend, maar uiteindelijk heb je al die visies nodig.

Blijheid, orde, chaos, gehoorzaamheid, humor, angst, boosheid, verdriet, geluk.

Ze reizen allemaal mee, en als ze jou iets willen vertellen?
Dan lopen ze naar voren.
Normaal stuurt de buschauffeur na het aanhoren de mensen weer terug.
Ik heb je gehoord, je hebt gelijk, nu weer gaan zitten, ik rij, en ik zal er rekening mee houden en op mijn manier ermee omgaan.
Of ga zitten, ik zie het zelf allang.
Het kan ook nog zijn: ga zitten en klets niet zo stom, wat jij nu zegt, zo zie ik het echt niet.
En wat deed ik?

Angst kwam naar voren en vertelde mij, omdat hij dat heel vaak in mijn levensreis had gezien en gehoord, waarom denk je dat je dat kan?
Wie denk je nou dat je bent?
Je geloof toch niet dat iemand ook maar wil dat jij dat doe?

Hij gaf twijfel, en de angst in mezelf steeg, wat als het echt zo was?
Dat ik nu iets ging doen, wat mensen helemaal niet willen?
Ik keek angst niet aan, daar was ik te angstig voor, ik stond zelf op.
Nee ik zei niet ga weer terug zitten, ik zei wel:

Ga maar op mijn stoel, je hebt gelijk, je ziet het goed.....
Het is beter dat jij gaat rijden in mijn bus, want ook daar ben ik niet goed genoeg in.
En ik ging achterin zitten.

Nu zat ik dus daar achterin, dat voelde toch wel naar!
We gingen een heleboel dingen voorbij, waar ik eigenlijk wilde stoppen en genieten, maar dat ging niet.
Angst bepaalde dat ik dat niet kon, niet mocht, of dat het te 'gevaarlijk' voor mij was.

Nou dat duurde niet lang, toen stond ik op, vechter als ik ben accepteerde ik mijn plekje daar achterin toch niet.
Ik ging naar voren en vertelde dat angst op moest staan en nu direct mijn bus moest verlaten.


Weg....
Helemaal verdwijnen!

Wat er toen gebeurde?
Angst greep het stuur steviger beet, bepaalde nog meer, hoe meer ik wilde dat het stopte, hoe heftiger het voelde.
Ik moest iets anders doen.

Leren omgaan met angst in mijn leven, hem op de juiste plek in mijn bus zetten en hem laten weten:

Jij mag er zijn, je hoeft niet weg, je mag mij blijven helpen.
Ja soms zie je het heel goed en heb je mij enorm beschermd.
Dank je wel dat je er bent.
Je mag met mij praten, maar ik bepaal wat ik ermee doe.
En....

Ik wil niet alleen jou meer horen praten, er zijn hier ook andere reisgenoten.
Weet je angst, ik wil ook van hun ervaringen in mijn leven genieten.
Dus ga maar zitten.

Het komt wel goed met deze bus!
De chauffeur?

Die moest in zichzelf gaan geloven.
Gaan zien wat ze kon.
En vooral:

Weer achter het stuur gaan zitten...
Drie jaar geleden hadden we dit gesprek en nu kan ik zeggen, het voelt fijn om te rijden.
Te genieten van de dingen die ik tegen kom onderweg.
Onderweg heb ik veel dingen overwonnen, heb ik veel mogen leren.
Ik ben nu zo dankbaar voor hoe ik de reis nu mag ervaren.

Hebben jullie dat ook weleens gehad?
Een beeld wat zo mooi past bij je ervaring of gevoel, waardoor je er echt iets mee kan en je het niet meer vergeet?

Reacties

Populaire posts van deze blog

De kracht van Zijn stem

Juist die momenten wanneer er een strijd is in mijn hoofd, spreekt Hij tot mij!
Afgelopen jaren is mij dat opgevallen, bij het luisteren naar Gods stem. Zijn stem die mij nu kracht geeft, mij bemoedigt maar ook de weg wijst door mijn leven. Dit was niet altijd zo in mijn leven. Ooit luisterde ik naar de stem van de wereld. Dat had veel sporen bij mij achtergelaten. Juist ook doordat ik in mijn leven zoveel meegemaakt heb van de gebrokenheid waarin wij leven op aarde. Ik kreeg te maken met ziekte van iemand waar ik van hield, met angst voor een naderend afscheid, met vaak afscheid moeten nemen en toch weer terug komen, ook maakte ik een scheiding mee. Dat gaf de stem van de wereld een veroordelende kracht. Totdat ik Zijn stem mocht ontdekken tussen alles door. Vaak spreekt Hij, terwijl er ook andere stemmen, vanuit de wereld, tot mij door willen dringen.  En juist dan spreekt Hij!
Verschillende stemmen
Er is die stem van Hem die spreekt tot mij, met een onvoorwaardelijke liefde maar t…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Grenzen zijn belangrijk

Grenzen, ze geven een begin en een einde aan.

Er zijn verschillende soorten grenzen, maar allemaal maken ze duidelijk dat er iets begint en iets eindigt. Denk maar aan landsgrenzen. De grenzen van je tuin. Het maakt duidelijk van wie een bepaald gebied is. Het is nodig om te weten van wie een bepaald gebied is. In dat gebied is de eigenaar verantwoordelijk en mag die het gebied inrichten zoals de wens is. Dat klinkt heel logisch allemaal, waarom werkt het dan toch vaak anders?





Iedereen is verantwoordelijk over zijn eigen gebied. Dit gebied kun je zien als een tuin, die je beschermd door een grens  zoals je een hek rond je tuin plaatst. De keuze is aan jouw of er een poort in komt, en wie je daardoor laat. In dat gebied, jouw tuin,  zien we verschillende elementen terug:



GevoelensHoudingGedragKeuzesGrenzenVerlangensGedachtenWaardenTalentenLiefde
Laat jij iemand eigenaar zijn?
Alleen is het zo dat we niet altijd verantwoordelijkheid (durven of kunnen) nemen voor al deze elementen. Soms la…