Doorgaan naar hoofdcontent

Scheiden het doet veel

Met ons alle drie!
Het zette onze toekomst op z'n kop.
Wat bracht het vragen, en een geregel.
Mijn hoofd zat vol met dingen die ik moest vergeten, tegelijk moest ik 2 maanden volledig alleen voor de kindjes zorgen.
En dat....

Werd een hele taak!

Zij hadden ook heel veel vragen.
Eigenlijk vanaf het moment, dat ik, met een brok in mijn keel aan mijn kindjes vertelde:

Papa en mama gaan scheiden.
We gaan allebei in een eigen huis leven.
Wij zijn dan niet meer getrouwd, en horen niet meer bij elkaar.

Hun leven veranderde totaal.
Papa was er niet, en ze zouden gaan merken dat papa heel lang niet kwam.
Voor een kind, dat normaal toch elke dag beide ouders ziet, heel moeilijk.
Ze werden onzeker over heel veel dingen.

Vragen buitelde door hun hoofd, sommige wisten ze knap te verwoorden.
Maar een heleboel was nog veel te ingewikkeld, ze begrepen er nog niks van, hadden daar nog geen woorden voor.
Toch hadden al die gevoelens waar nog geen woorden voor gevonden waren al gezorgd voor reactie verandering of gedrag verandering.
Mijn dochter moest ook die maand voor het eerst naar school.
Wat was ze bang.

Blijf jij nu ook voor altijd weg?
Als jij nu ergens anders gaat wonen, waar moeten wij dan wonen?
Kom je nog wel terug?
Mama als jij huilt, komt dat dan door papa?
Ik mis papa!!

Dat is pittig voor een meisje die nog maar net 4 jaar geworden was.
Die helemaal gek is van haar vader.

Mijn zoon die groter was, begreep iets meer, wilde weten waar hij aan toe was.
Hij was 6 jaar en stelde meer vragen als:

Wanneer kunnen we dan papa zien?
Als we bij papa zijn, komt papa dan wel in 'ons' huis? Of moeten wij naar zijn nieuwe huis?
Met een verjaardag komt papa dan wel op ons feestje?
Blijven we hier wonen?

Emotioneel deed dit heel veel, allebei hadden ze mij heel erg nodig in die tijd.
Maar daarnaast, had ik mezelf heel hard nodig.
Koste het mij enorm veel om zelf hier goed door te komen.
Hoe kon ik het voor mijn kindjes nou zo goed, soepel, en rustig mogelijk laten verlopen?

Scheiden?
Ik had het nog nooit gedaan, geen ervaring mee, het enige waardoor ik het kon leren was door zelf te ervaren.
Soms harde lessen, vaak ook wijze lessen.

Wat ik leerde was, wees eerlijk tegen je kind.
Ze zijn slimmer dan we soms denken, ik merkte dat als ik niet eerlijk was over iets, ze wel een heleboel hadden gesignaleerd, maar daar een heel eigen verhaal van gingen maken.
Of dat ze heus wel door hadden dat er iets was en daar uiteindelijk zelf over gingen beginnen.
Nu weet ik, ze kunnen beter een harde waarheid aan, dan een zachte leugen.
Niet dat ik ze (alles) vertelde, maar wel dat waar ze op hun leeftijd mee om konden gaan.
Met dat wat ik ze gaf, konden ze verder, gingen ze zelf ook dingen beter zien.
Werd hun leven rustiger in hun hoofd.
Ze vertrouwen mij!

Ik moest leren, heel veel  leren.
De plek van papa?
Die kon ik niet opvullen, de dingen die papa deed of juist niet deed?
Ik kon ze niet veranderen.
De les: Ik moet voor mijn verantwoordelijkheid zorgen, alleen met hoe ik met mijn kindjes omga als mama.
Mijn deel mocht niet instorten.

En wat er ook gebeurd, papa blijft papa, en mama blijft mama.
Grapjes maken, mensen belachelijk maken, iemand zwart maken, mag niet.
Nooit.
Zelf vinden we dat ook niet fijn!
Ik zag hoeveel invloed omgeving kan hebben op de kindjes.
Zo dankbaar ben ik nog steeds met de mooie mensen in mijn leven, die mij steunde, die mijn kindjes opvingen.
Op welke wijze dan ook de situatie voor ons iets dragelijker wisten te maken.
Want zwaar was het echt.

Het was een tijd die mij veel kracht kost.
Mijn dochter die zo in en in verdrietig was, zoveel nog niet begreep, die mij claimde, heel erg ging op eisen, terwijl ik zelf ook mijn ruimte nodig had.
We moesten het samen leven opnieuw uitvinden toen we met z'n drietjes verder moesten.
Het heeft op zoveel dingen invloed!

We zijn 3 jaar verder en nu kan ik zeggen, we hebben onze draai gevonden.
Toch ontken ik niet dat dit nog steeds veel met hun doet.
Mijn kindjes hebben al dingen ervaren die ik ze zo graag had willen besparen.
Ze hebben dingen meegemaakt, die een kind niet hoort mee te maken!
Dit kan nog veel met hen gaan doen, maar wat er ook gaat komen, wat ze ook gaan voelen.

Ik wil er altijd voor hen zijn!



Reacties

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

De kracht van Zijn stem

Juist die momenten wanneer er een strijd is in mijn hoofd, spreekt Hij tot mij!
Afgelopen jaren is mij dat opgevallen, bij het luisteren naar Gods stem. Zijn stem die mij nu kracht geeft, mij bemoedigt maar ook de weg wijst door mijn leven. Dit was niet altijd zo in mijn leven. Ooit luisterde ik naar de stem van de wereld. Dat had veel sporen bij mij achtergelaten. Juist ook doordat ik in mijn leven zoveel meegemaakt heb van de gebrokenheid waarin wij leven op aarde. Ik kreeg te maken met ziekte van iemand waar ik van hield, met angst voor een naderend afscheid, met vaak afscheid moeten nemen en toch weer terug komen, ook maakte ik een scheiding mee. Dat gaf de stem van de wereld een veroordelende kracht. Totdat ik Zijn stem mocht ontdekken tussen alles door. Vaak spreekt Hij, terwijl er ook andere stemmen, vanuit de wereld, tot mij door willen dringen.  En juist dan spreekt Hij!
Verschillende stemmen
Er is die stem van Hem die spreekt tot mij, met een onvoorwaardelijke liefde maar t…