Doorgaan naar hoofdcontent

Gezinsavond: Het eerste lichtje aan de horizon (eerste Advent)

Eindelijk was het dan zover, de eerste adventszondag.
Ik had al heel veel ideeën van tevoren, maar moest toch gaan kiezen.
De preek van vorige week, en ons gezinsavond daarover hielpen mij naar het gekozen thema.

Verlangen (uitzien) naar licht!


De profeten keken er al naar uit, alles wat zei ooit voorspelde kwam uit.
Maar zien wij nu ook nog uit?
Het licht is op aarde geweest, we weten het zal weer komen!
Voor dat Jezus op aarde kwam, waren er al kleine lichtjes aan de horizon.
Jesaja voorspelde al licht, speciaal voor de mensen die in het donker leefden.
Bijzonder als je beseft dat Hij kwam voor gebrokene van hart.
Hij maakte licht op de aarde, omdat Hij zelf Licht is.
Nu wil Hij nog steeds licht maken, in onze harten.

De tekst die ik gebruikt heb is:

Jesaja 9:1 Het volk dat in duisternis wandelt, zal een groot licht zien. Zij die wonen in het land van de schaduw van de dood, over hen zal een licht schijnen.

Het eerste licht dient zich aan

Daarna ging ik door naar Zacharias.
Bij hem word het licht in zijn leven.
Hij werd uitgeloot om het offer te mogen brengen, in het heilige der heilige.
Daar in de tempel, verscheen de engel Gabriël aan hem.
Zacharias werd door de engel gerustgesteld en kreeg een bijzondere boodschap mee.
Je zult een zoon krijgen!
Uw gebeden zijn verhoord.
Deze zoon moet u Johannes noemen.
Hij zal groot zijn voor de Heere en vanaf de moederschoot zal hij vervuld zijn met de Heilige Geest, geef hem geen sterke drank of wijn!
Johannes zal vele mensen bekeren tot God.

Wat een boodschap...
Zacharias deed zijn werk, stel je voor.
Een engel van God die jou bezoekt, terwijl je al zo oud bent dat je geen kindjes meer kunt krijgen.
Hoe zou jij reageren?
Zacharias kon het niet geloven, daarom werd hij het zwijgen op gelegd.
Telkens als hij wilde praten, werd hij herinnerd aan de belofte van de engel, jij kan pas praten als jou zoon Johannes geboren is.
De dingen die de engel vertelden zullen vervuld worden op Zijn tijd!
Zacharias werd inderdaad zwanger!
Ze verborg zich vijf maanden, omdat de mensen haar veracht hadden omdat ze geen kinderen had mogen krijgen.
Alleen God die had acht op haar geslagen.
Ze mocht de voorloper van Jezus dragen.

Het eerste licht is aangegaan.
Duister zal er voor wijken.
Dat was toen, maar geld ook voor nu!
Ooit zal het Licht weer volledig schijnen.
Verlang mee, en let op de kleine lichtjes die vooruit komen.
Kijk ook naar hoe licht het nu in jou leven is!
Is er al een lichtje door weten te dringen in je hart.
Word daar ook een plaatsje bereid?
En kan jij straks ook echt kerstfeest vieren?
Of vier je het maar mee?




We hebben hierna een mooi knutselwerkje gemaakt over Zacharias die de engel op bezoek heeft in de tempel.
Alle werkjes heb ik op de deur gehangen samen met de tekst die wij gebruikt hebben vandaag.
Onze eerste advent ster is zichtbaar geworden!





werkblad van: geloven is leuk
Voor meer gezinsavonden hier een link: Gezinsavonden

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Op zoek naar die ene zonnestraal

Afgelopen vrijdag kregen mijn kindjes meivakantie en vanaf toen is het weer gaan veranderen.
Ik genoot eigenlijk wel van vorige week, heerlijk hoe de zon al weer warmte had.
Al het groen kwam zo snel en mooi weer uit. Zaterdag werd het alweer iets frisser, was het over het algemeen droog, maar toch al een paar heftige buien.
Zondag begon het met hagelen en soms zelfs sneeuw. Het is koud en het lijkt wel weer herfst nu. Ik merk dat het weer best wel invloed op mij heeft.
Veel meer eigenlijk als ik besefte. Het was zo heerlijk wakker worden in een kamer die al licht was. Met de vogels die fluiten buiten. Ik stapte makkelijk en vol zin mijn bed uit. Dingen buiten in de container gooien, of even uit de schuur halen, ik dacht er niet bij na.
Genoot van de plantjes buiten zetten en van de kindjes die buiten aan het spelen waren. Lekker op de trampoline, met de voetbal spelen of stoepkrijten.
Zelfs zijn ze weer aan het skeeleren geslagen allebei. Maar nu, brrr, ik verzamel oud karton wel. He…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…