Doorgaan naar hoofdcontent

Laat mij niet los

Soms heb ik van die momenten dat ik mij afvraag:

Hoe zien anderen nou dat ik Christen ben?

Kunnen ze dat wel merken?
Of ben ik misschien niet anders, gedraag ik mij niet anders als mensen die niet in God geloven?

Ik weet dat als ik met mensen kan praten over mijn Vader dat ik vol passie en kracht van God kom.
Dat als ik Bijbelstudie doe, ik hongerig word en mijn dorst kan lessen met telkens weer nieuwe mooie dingen van Hem, dat als we de Bijbelstudie met de kring deden, de Geest soms door mij sprak, dat is zo bijzonder om mee te maken! Of als ik zing, liederen die passen bij hoe ik mij voel, waardoor ik mijn hart mag legen voor Zijn troon, om hem lof te zingen of een klaaglied bij Hem neer te leggen. Te voelen dat Hij verbonden is met mij. Dat als ik zing dat Hij mijn hart vult. Dat we contact hebben, communiceren en een band leggen die telkens weer dieper gaat. Dat geeft energie, dat geeft echte vrede, dat geeft rust, dat geeft troost en moed. Als ik bid, of stille tijd heb, Zijn stem mag horen. Dan weet ik, dat is het verschil met de mensen die niet geloven.

Hoe diep het dal was waar ik door moest, ik mocht hiervan genieten, ik mocht putten uit de waterbronnen, kreeg wat ik nodig had en wist, Hij is bij mij!
Als een Vader stond Hij naast mij om samen te wandelen, voor mij om mij te beschermen, achter mij om mij op te vangen en te steunen, boven mij om mij de weg te kunnen wijzen.

Zoveel mogen genieten van Hem, zo vol vuur en passie.

En nu?

Nu sta ik op een punt, het is rustig in mijn leven.
Ik geniet, ik leef in een warme veilige omgeving.
Geen diep dal, maar al ver geklommen, de top is nog niet voor nu, die top ligt in de Hemel, maar wel in een rustige veilige omgeving aan gekomen.

Ik merk, nu is de passie lastiger te vinden.
Nu snap ik:

Zalig zij die verdriet hebben want ze zullen vertroost worden.

Nu komt het aan op herdenken van wat Hij deed, Hem blijven zoeken want dan zal ik vinden, laten zien wat ik in mijn diepe dal geleerd heb om op de top niet de verkeerde keuzes te gaan maken.

Vader,

Hier boven op de top wil ik vragen, hou mijn inzicht juist.
Laat mij bewust blijven dat ik U nodig heb ook nu het voorspoedig gaat kan ik het niet alleen.
Leid mijn wegen en help mij om steeds weer voor U te kiezen.
Neem mijn leven, vul mijn hart en laat het telkens opnieuw die verbinding met U vinden.
Alleen bij U vind mijn ziel de ware rust.
Ik wil U danken voor de weg die U met mij bent gegaan!
Wilt U met de mensen zijn die nog in de dalen verkeren.
Laat Uw grootheid zien, wees bij hen.
Breng hen op het pad omhoog.
U die de ladder zelf bent, de ladder naar de Hemel.
Vul Uw ladder met Uw kinderen en welke ellende ze hier op aarde overkomen, brengt U ze veilig Thuis...

Ik wil U danken voor Uw grootheid als ik klein ben
Ik wil U danken voor Uw trouw zelfs als ik ontrouw ben
Ik wil U danken voor Uw liefde toen ik nog niet wist wat liefde was

En ik wil U vragen, laat mij nooit alleen!

In Jezus naam,

Amen

Reacties

  1. Mooi Petrina nu mag je uitdelen in alle rust en mij ook bemoedigen in je mooie reactie...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zijn Licht brengen waar het donker is, Zijn liefde waar de liefde ontbreekt, Zijn hulp bij de hulpeloze. Omdat ik weet, Hij deed het ook voor mij!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

Wat is ware schoonheid?

Charme is bedriegelijk
en schoonheid vergaat
maar een vrouw met ontzag voor de Heer
moet worden geprezen.
(Spreuken 31:30)

Wat vind ik eigenlijk dat ik nodig heb om mooi te zijn? Niet zomaar antwoord geven zoals het hoort, maar echt! Dit is voor mij een kwetsbare vraag.


Een afkeer van mezelf

Vele jaren ging ik door het leven met een diepe basis van afkeer van mezelf. Ik haatte mijn uiterlijk. En ik zag er niet veel anders uit dan nu. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik alles in het negatief. Ik had puistjes en sproeten. Iedereen vond mijn sproetjes zo leuk. Maar ik vond ze zo erg! Dat ik tijdens mijn werk in de winkel van mijn vader eens tegen mijn collega vertelde hoe ik mij daarbij voelde. Terwijl ik omkeek kon ik wel door de grond zakken. Daar was een mevrouw binnen gekomen, helemaal onder de sproeten. Ik dacht dat ze zich vast beledigd zou voelen als ze dit had gehoord. Maar haar reactie was zo liefdevol en bijzonder. Ik moest ervan huilen, ze vertelde mij: Ik wens je toe dat je van…