Doorgaan naar hoofdcontent

Dankbaar in diepe ellende!

Daar zat ik op de wc bij mijn vriendin.
Huilend, ik schaamde mij zo,  nee voorlopig durfde ik daar niet weg.
Het was nog wel haar verjaardag, het huis zat vol met de familie van mijn vriendin.
Juist dit moment had mijn ex gekozen.
Om te vertellen dat hij niet meer wist of hij met mij verder wilde.
Mijn vriendin ging met hem praten en ik was dus maar gevlucht, naar de wc, ach dat was al vaker in ons huwelijk mijn 'veilige' plek.
Alleen, en toch niet alleen, het was de plek voor mij om te bidden.
De deur kon op slot ik kon daar echt alleen zijn, en zo bij Hem voelde ik mij weer 'veilig'.

Na een tijdje vond ik de kracht en durfde ik weer naar buiten.
Uiteindelijk hebben mijn ex en ik daarna nog van alles geprobeerd, of was ik het?
Had hij zijn keuze toen al gemaakt, ach het maakt niet uit.
Hij gaf aan dat hij geen keuze wilde maken voor het einde van het jaar en dat hij tijd wilde om na te denken wat hij wilde.
Uiteindelijk duurde het nog twee maanden, Januari 2013, met pijn en moeite kwam hij toen tot het besluit om mij los te laten.

In het begin vloog het idee mij aan, raakte ik in paniek als ik bedacht dat ik alleen met de kindjes verder moest, maar nu had ik steeds meer zoiets dat het alleen maar makkelijker zou worden.
Wat waren deze 2 maanden zwaar geweest.
Een partner die niet wist of hij mij nu nog wel of niet wilde...
Dan maar een duidelijke keuze, een keuze die niet mijn keuze was, maar waarvan ik wel al voelde dat het beter was dan zo verder.


Ondanks dat ik niet in paniek meer was, had ik het wel zwaar.
Hoe moest ik verder?
Ik had geen werk, geen huis, geen geld...........niks o jawel de verantwoordelijkheid voor twee kindjes!
Twee maanden lang zorgde ik helemaal alleen voor hen, hun vader is met zoveel andere dingen bezig, geeft aan geen tijd voor hen te hebben en geen plaats waar ze kunnen komen, want het huis is nog niet af.
Er kwamen heel veel dingen naar boven, in eerste instantie wist niemand waarom hij bij mij weg wilde en gaf hij allemaal vage redenen, die gewoon geen reden konden zijn.
Hij wilde verder met een ander meisje, die hij al heel lang kon, maar durfde dit niet zelf te vertellen en op nare manieren kwam dit toch boven water.
Dit was een zware tijd, naast alles wat er al gebeurd was, moest ik dit ook nog verwerken.
Alles wat er geregeld moet worden, het vloog mij aan.
Het enige wat ik steeds bleef doen en zeggen was: denk aan de kindjes, geen ruzie en geen strijd maar laten we netjes uit elkaar gaan.

De tweede avond, nadat hij een definitief besluit nam, als het donker is en de kindjes slapen, huil ik mijn hart leeg.
In ons huwelijk zoveel mee gemaakt, en zoveel doorstaan en nu, nu zit ik hier alsnog alleen.
Het voelde oneerlijk, en het deed zoveel pijn.
Ik kon geen woorden voor gebed meer vinden, het enige wat er kwam was een snik, een kreun:

God help mij!!


Het zou allemaal alleen nog erger worden, door keuzes die ex maakte, en toch voelde ik mij vanaf dat moment, weer net zo veilig als op de wc.
Ik voelde de rust in mijn hart, ondanks alle onrust in mijn leven.
Dankbaar was ik dat ik dat mocht ervaren, het zou mij later nog vaak kracht geven, bemoedigen, sterken en verwonderen, wat God in mijn hart bewerkt!
Ondanks dat ik met Moederdag op het politie bureau aangifte zat te doen, voelde ik mij dankbaar en blij met wat God voor mij deed.
Juist toen het zo erg was, en er alleen ellende was, waren er grote dingen van God in mijn leven.
Dankbaar was ik dat ik God in mijn leven had, ook al had ik verder niets meer dan mijn twee kindjes.

Ik leerde mijn beste vriendin kennen, doordat ik hulp nodig had en ik stond te huilen bij school.
Nee dat wilde ik niet!
Maar wat was het mooi dat juist nu zo'n lieve vrouw op mijn pad kwam.
Ik ging op zoek naar werk en was aan het zoeken naar vacatures de dag nadat mijn ex de keuze had gemaakt, alleen mijn ouders, broer en zusje wisten nu van mijn situatie.
Kreeg ik opeens een mailtje binnen van een vriendin: je wilde toch gaan werken als je jongste op school zit, misschien is deze vacature iets voor jou.....
Ik solliciteerde en 5 minuten later werd ik gebeld, ik mocht komen en moest mijn ID kaart en bankpas meenemen.
Twee dagen verder..............en ik had een baan!
Puinhoop in mijn hart, in mijn hoofd een enorm verdriet, maar ook plaats voor dankbaarheid.

Ik mocht zien God zorgt voor mij!
Hij laat mij niet vallen, wat alle mensen ook kiezen, Hij kiest voor mij.
Op zoveel vlakken mocht ik ervaren dat God van mij houd, dat Hij erbij is, hoe ellendig mijn leven ook was.

Afgelopen twee jaar zijn er grote wonderen gebeurd in mijn leven.
Wel moest ik door een diep dal.
Is er veel ellende en verdriet op mijn pad geweest, ik ben nog steeds dankbaar, ik heb veel mogen leren.
Ik heb veel mogen ervaren van wat God kan en wie Hij is.
Alles wat ik opgebouwd had werd voor mijn voeten afgebroken, en ik voelde mij altijd 'veilig' door Hem.
Toen ik geen aardse dingen meer had en dat alles wat ik hier op aarde graag bezat door mijn vingers glipte verloor ik één ding niet, God!
Hij geeft alle reden voor dankbaarheid.
Altijd en juist op dit soort momenten liet Hij merken, lief kind ik ben er!
Ik troost jou zoals niemand anders dat kan.

Mattheus 5 : 4

Zalig zij die treuren; want zij zullen vertroost worden



Er blijft mij in dit leven niets bespaard, maar ik geloof:

God zal mij telkens bevrijden en bij staan!

Amen

Met deze blog doe ik mee aan de #bloghop van mei met thema Dankbaar ondanks alles.
https://gloriaenkyrie.wordpress.com/2015/05/03/dankbaar-ondanks-alles-bloghop-mei/

Reacties

  1. Mooi dat je dankbaar kan zijn in die diepe ellende en dat je daar zo open over schrijft, zodat andere vrouwen weer herkenning kunnen vinden in je ervaring! Jammer dat je nog helemaal geen reacties hebt op je blogs (tenminste, ik heb ze niet gezien ;-)) Maar ik zeg; ga door met je schrijven want je in jou kwetsbaarheid vind een ander weer kracht. Mooi wat de vrouw tegen je zei (in een van je vorige blogs): Je bent een dappere en sterke vrouw! En dat ben je! Groetjes, Tineke (tinekevantveer.nl)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bedankt voor je mooie reactie Tineke!!

    Ik schrijf zeker lekker verder, zit nog zoveel in mij. Merk dat ik het heel fijn vind om daar iets mee te kunnen. En ik hoop dat het anderen weer kan raken, kan helpen of kan bemoedigen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dankjewel voor je blog. Voor mij ben je De host volgende maand. Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Graag gedaan Siejacoba! Dank je voor je compliment, nog niet zo ervaren als sommige andere schrijvers hoor en jij kan er ook wat van, maar heb mijn bijdrage geleverd. Ben benieuwd naar andere stukken, leuk om te lezen!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.
Wil je wel reageren maar niet dat jouw reactie openbaar staat?
Mail gerust naar:

schrijfgelukjes@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Moeder concurrentie

Wat is het een moeilijke tijd voor moeders

Ik spreek er vele, en ze zijn allemaal verschillend! Net als de kindjes die erbij horen trouwens. Wat ik vooral hoor, zie en opmerk is dat we het elkaar zo moeilijk kunnen maken. Het moederschap, het maakt ons kwetsbaar. Al te snel voelt iets als een aanval en schieten we de verdediging in. Dat is ook begrijpelijk. Je kindje(s) zijn je kostbaar. Ondanks de druk van de maatschappij, de vele taken die we op ons hebben tegenwoordig, is er iets wat niet veranderd is: (over het algemeen) willen we onze kindjes het beste geven!




Hoge doelenWe willen voor onze kindjes een goed leven, dat ze gelukkig zijn en dat ze echt kind kunnen zijn. Iedere moeder heeft hier een andere invulling voor. Maar vergeet niet, iedere moeder heeft ook andere middelen ter beschikking. Niet iedereen krijgt hetzelfde mee van huis uit. Soms is iets niet beschikbaar omdat er de financiële middelen niet voor zijn, iets wat we begrijpen. Maar het is ook vaak dat er een voorbeeld o…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Scheuring met de hand op de Bijbel

Een verdrietige constatering!

Dat nog wel in kringen waar de Bijbel wel echt als leidraad word genomen. Maar heel vaak eenzijdig gebruikt word. Op zoveel verschillende manieren worden Gods Woorden gebruikt om kwetsende en pijnlijke dingen goed te praten, denk aan:


MishandelingIncestVeroordelingBuiten sluitenKerkscheuring

Verdrietige tijd voor de kerk
Dat laatste wil ik het over hebben, al is dat wat ik schrijf toepasbaar op alle situaties. Kerkscheuring. Er word nu weer van alles over geschreven. Dit door het besluit van de GKV om vrouwen toe te laten in het ambt. Alweer word er met de hand op de Bijbel veel te veel gezegd.  De eigen uitleg bij Gods Woord word naar elkaar toe gesmeten. Een strijd om het gelijk. Dat van mensen waarvan ik verwacht dat ze vele uren bijbelstudie achter de rug hebben. In mijn Bijbel vind ik heel makkelijk teksten om er achter te komen dat het gelijk zich nooit op aarde zal bevinden. ( Zie Bijbel gedeelte onderaan de blog).


Eenzijdig Bijbelteksten smijten
He…