Doorgaan naar hoofdcontent

De kameleon

Het vervolg op het stuk: het cadeau

Diep in mijn tas daar moet het voorlopig maar blijven. Het is de 2de keer dat ik bij de coach zit, die mij helpt om meer in balans te komen. En het hele gesprek loopt zo anders dan ik had voorbereid in mijn hoofd. Zoals ik eerder schreef kwam mijn coach opeens aan met een cadeau, wat mij overviel en verraste. Vorige keer had hij mij een opdracht gegeven. En zoals ik ben, ga ik daarvoor, ik wil veranderen en daar doe ik alles voor. Zolang ik maar iets doen mag, dan kan de focus naar de opdracht, in plaats van naar mijn gevoel. Enthousiast en fanatiek dat ik ben, ging ik ook om deze opdracht te volbrengen. Niet wetend dat het zo goed zou lukken dat ik het niet eens meer durf te laten zien. De opdracht was: beeld jezelf uit zonder woorden. Heel lang zat ik te piekeren, wie ben ik eigenlijk, wat is nu treffend en pakkend over mij? Ik ben aan tafel gaan zitten en een woordweb gaan maken. Wat ben ik: moeder, vrouw, gescheiden maar wat nog meer eigenlijk? Het werd een zoektocht. Een soort mini verkenning naar mezelf. Ergens waren het geen nieuwe dingen, ik wist het altijd al wel, maar er zit zo’n vorm van ontkenning of verachting naar mezelf. Ik moest dat wat boven kwam maar eens gewoon opschrijven, zonder het te beoordelen of het wel of niet klopt.

Opnieuw ga ik zitten en pak ik alles er weer bij. Er komt van alles naar boven en ik laat het maar gewoon komen, daadkrachtig, zelfstandig en wat er opeens naar boven kwam, geen woord maar een beeld. Dat is wat ik nodig had, want woorden mag ik niet gebruiken. Ik zag het duidelijk voor me. Een kameleon, dat moet het worden! Maar ja hoe maak ik dat. Ik vind het heerlijk om te haken, ik weet dat mensen knuffels haken, zou een kameleon te haken zijn? Ik ga wat op zoek en vind een onwijs leuk patroon. Dit moet het zijn!

Direct ga ik maar aan de slag, want tja dat ben ik ook, impulsief en als ik iets leuks bedenk dan vind ik wel een moment of een manier om daar direct iets mee te gaan doen. De kleuren had ik al helemaal bedacht, groen word de kleur die staat voor alle fijne en bijzonder mooie dingen die ik heb meegemaakt. Oranje worden de situaties waar ik nog geen gevoel bij heb of nog niet van weet wat ik ervan vind. En dan de laatste kleur die ik gebruik word rood, voor de verdrietige en erge dingen die ik heb moeten meemaken. Het rare is, nu ik er zo mee bezig ben, verlies ik mezelf tijdens het haken geregeld. Bij kleurwisseling, wisselt niet alleen het draad, maar ook mijn gedachten. Ga terug naar situaties, die al erg genoeg waren om 1x mee te maken en niet fijn zijn om nog eens te beleven. Toch ga ik door, want de opdracht die moet klaar.

Ruim voor tijd ligt ze er dan, mijn kameleon, niet mijn, maar gewoon ik de kameleon. Ik kijk er naar en word nerveus, en daar blijft het niet bij, ik krijg echt een huilaanval. Wat als mijn coach gaat lachen, dan lacht hij om mij, niemand begreep ooit mij, dit is zo belachelijk. Ik zet mezelf zo voor gek met dit idee. En ik durf niet meer. Het oordeel over deze kameleon voelt als een oordeel over mij. Ik besluit de coach op de hoogte te brengen van dit proces en stuur een mail.

Heb de opdracht om mezelf uit te beelden of te omschrijven af, maar net als ik zelf is ook dit te erg geworden. Het is dat ik wil veranderen erin en dat ik niet voor niets de vorige keer aangebeld heb bij jou, maar het is om te huilen gewoon zo naar.

Moest het je even laten weten, want het eerste wat ik dacht was wel: als je dit zo voelt dan heb je echt hulp nodig. Help!!


En dat heeft hij gedaan, geholpen. Nu ik er dan zit, met mijn kameleon diep weg gepropt in de tas, komt hij met een bliksemafleider. Maar goed hij moet een keer de tas uit, anders is het ook wel weer belachelijk en lijkt het alsof ik enkel aandacht wil vragen. Dus goed boekje leg ik neer op tafel en hup. Met een grote zwier zet ik hem hoppa zo op de tafel. Nou dit ben ik dan. De coach pakt mijn kameleon:
Kijk dan hoe mooi, heb je weleens gevoeld hoe zacht hij voelt? En kijk dan, hoe lief dat deze kameleon kijkt.

Weet je zei hij, kameleon jij ziet daar misschien ook wel de nadelen van he, het aanpassen als nadeel, omdat je nu jezelf kwijt bent. Maar hoe mooi is het dat jij aan kan passen aan anderen, waardoor je anderen kan geven wat ze nodig hebben, als je ook maar kan aanpassen aan jezelf, een plek waar jij veilig jezelf kan zijn.

Ik ben zo gaan huilen. Geen veroordeling, geen nare woorden of harde kritieken. En in de auto terug naar huis pak ik nog even de kameleon en kijk zelf nog eens naar dit werkstuk, maar dan met een nieuwe visie. Het lijkt alsof ik een nieuwe bril op heb gekregen. Hmmm kijkt hij nu echt zo schattig, of begin ik mij nu van alles te verbeelden?!


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Gescheiden ouders eren

Hoe kunnen we kinderen daarbij helpen. Zeker nu we gescheiden zijn?
Er zijn verschillende stappen om kinderen groot te brengen. Sommige zijn overdraagbaar, maar sommige niet. Zo is er de opvoeders rol, iets wat door meerdere mensen opgenomen kan worden. Wanneer je kindje groot genoeg is zal hij/zij naar school gaan. Ook daar zal een opvoeders rol opgenomen worden. Of in de kerk, de sportclub of de verschillende manieren van opvang. Daarnaast is er de ouderrol. Dat is iets die, wat je ook doet, behouden blijft. In beperkte mate is het overdraagbaar, dan denk ik aan adoptie ouders of pleeg ouders. Zoals je het ook terug ziet in de benaming, is er dan het stuk ouderschap overgedragen. Dit gaat voornamelijk om verantwoordelijkheid, de mogelijkheid om keuzes te mogen maken voor het kind, de stem van het kind zijn als het ware. Als ouders heb je de grootste invloed op je kinderen, kan je de kinderen het meest vormen. Hoe wij leven, handelen en doen zal bepalend zijn voor onze kinderen, een…

Zingen en muziek kan zoveel met je doen!

Muziek dat heeft mij zo enorm geholpen!
Dat begon eigenlijk op momenten als ik verdrietig was en nog niet goed raad wist met mijn emoties.
Ik sloot het in mezelf op, draai ermee in mijn binnenste in een cirkel.
En durfde het niet te uitten.
Juist omdat ik het in mezelf vast hield ging ik mij er naar door voelen.
Het gaf allerlei aanklacht, allerlei aan nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Ik raakte erdoor uitgeput.
Tot ik ging zingen, of ging luisteren naar muziek.
Dat wisselde van Sela naar Opwekking en van Don Moen naar Kees Kraayenoord.
Heerlijk.
Nummers die echt iets met mij deden, die als ik luisterde iets in mij veranderde.
Ja heel lang heb ik muziek gebruikt en had dit groot effect op mijn gevoel.
Zelfs zo groot, dat wanneer ik mij weer aangevallen voelde of verdrietig en daardoor down werd, mijn Bidden en Vasten vriendin/zus mij weleens vroeg:

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?

Muziek heeft mij gered!
Dat kan ik echt zeggen.
Al mijn zorgen, al mijn gedachten, het lukte …

De kracht van Zijn stem

Juist die momenten wanneer er een strijd is in mijn hoofd, spreekt Hij tot mij!
Afgelopen jaren is mij dat opgevallen, bij het luisteren naar Gods stem. Zijn stem die mij nu kracht geeft, mij bemoedigt maar ook de weg wijst door mijn leven. Dit was niet altijd zo in mijn leven. Ooit luisterde ik naar de stem van de wereld. Dat had veel sporen bij mij achtergelaten. Juist ook doordat ik in mijn leven zoveel meegemaakt heb van de gebrokenheid waarin wij leven op aarde. Ik kreeg te maken met ziekte van iemand waar ik van hield, met angst voor een naderend afscheid, met vaak afscheid moeten nemen en toch weer terug komen, ook maakte ik een scheiding mee. Dat gaf de stem van de wereld een veroordelende kracht. Totdat ik Zijn stem mocht ontdekken tussen alles door. Vaak spreekt Hij, terwijl er ook andere stemmen, vanuit de wereld, tot mij door willen dringen.  En juist dan spreekt Hij!
Verschillende stemmen
Er is die stem van Hem die spreekt tot mij, met een onvoorwaardelijke liefde maar t…