Doorgaan naar hoofdcontent

Cadeau

7 Juni 2013



Heel dapper belde ik aan, voor de 2de afspraak bij de coach die mij gaat helpen weer krachtig en blij in mijn vel te krijgen. Precies op tijd, want toen ik aanbelde sloeg de klok, half 2! Tja dat is wie ik ben. Nerveus stond ik te wachten tot de deur openging. Maar al die zenuwen moest ik verbloemen, en toen de deur openging, deed ik vriendelijk en sociaal geaccepteerd tegen hem. Nee ik moest maar niet die gevoelens laten zien en zeker niet zeggen hoe zenuwachtig ik ben, ik moet normaal doen en mij gedragen zoals het hoort, dan komt alles goed! We lopen naar de zolder en praten ondertussen over de reis naar hem toe. In de spreekkamer probeer ik mezelf te ontspannen en fijn te gaan zitten, als hij naar mij toe komt en mij een cadeau overhandigt. Ik weet mij geen houding te geven. Een cadeau voor mij? Wat zal het zijn? Iemand die mij nog maar 1x heeft gezien heeft gewoon iets voor mij….. Door alle paniek vergeet ik de coach te bedanken, of te laten zien hoe blij ik er van bent. Het enige wat ik laat zien is verwarring, angst voor het onbekende en een radeloosheid omdat ik mij geen houding weet te geven hiermee. Als ik het pakje openmaak komt er een boekje tevoorschijn, blij in 3 ½ maand. Nou dat is wel wat ik nodig heb. Zou dat kunnen? Ik sla het boekje open en lees de allereerste opdracht:


Maak een kopie van je billen.

Klap boekje dicht. Ik?? Nee dat kan ik niet. Ook al ben ik kwijt wie ik ben, en wat bij mij past, voel ik. Dit kan ik niet. Of is dat juist omdat ik geen idee heb wie ik ben. Al die jaren heb ik gekeken naar anderen, wat gebeurd er bij een ander, bij het maken van die keuze? Wil ik dat? Nee oké nooit doen. En wat gebeurd er als je dat zegt? Wil ik dat? Oké dan is dat normaal.  Voortdurend was ik aan het zoeken. En hoofd opdracht voor mezelf hierbij was dan ook: zorg dat je niet opval, niet raar doet. Met een psychisch zieke moeder is het opletten, veel mensen hebben voor mij al het stempel klaar, dat kind van die gekke moeder. Nee het zou niet gebeuren dat iemand mij iets raars zou zien doen, of zou horen zeggen. Stel je voor!! Dan krijgen ze nog gelijk ook.

En dan deze opdracht om blij te worden. Kan ik uit mijn controle stappen. De controle die mij eigenlijk nekt. De controle die ervoor zorgt dat ik niet vrij meer leeft? Zou ik wel ooit blij kunnen worden? Ik durf niet. Ondertussen is het gesprek met de coach allang begonnen en tja daar moet ik aandachtig mee aan de slag, want ik wil veranderen, ik wil ook genieten van mijn leven. Nou  stop nu, let op en werk aan jezelf. Anders word het helemaal nooit iets met je. Maar mijn gedachten gaan verder. Dit cadeau is aan de juiste gegeven. Het heeft een enorm grote uitwerking bij mij. En geeft mij het inzicht, je word blij door de dingen die je doet voor jezelf. Door eens iets anders te doen als wat je altijd gewend bent. En nee niet allemaal nu direct kopieën maken van jullie billen. Maar het kan ook in de kleine dingen, even tijd maken voor jezelf en dan voornamelijk voor het kind wat in je zit. Ik ging op zoek naar dat waar ik blij van werd, en merkte juist die impulsieve ideeën buiten mijn planning om geven mij een geweldig gevoel, een vreugde en plezier. Mijn hele leven bestond uit denken aan anderen, zorgen voor anderen, was het niet voor mijn kindjes, dan wel in mijn werk of mijn huishouden. Alle ruimte voor mezelf was weg, of zag ik niet. Totdat ik bedacht als ik tussen de middag eet, waarom eet ik dan in de auto? Waarom maak ik niet een wandeling tijdens mijn lunch, en geniet ik van de rust en al het moois in de natuur. Of nog leuker, waarom haal ik mijn kindjes tussen de middag niet op om dan met z’n drietjes te eten in de speeltuin. Brood was al gesmeerd, en drinken hadden ze ook al voor het overblijven, dan konden ze daarna nog spelen. Hoe druk ik het had, er was ruimte. Ruimte om uit het vaste patroon te stappen. En juist dat geeft energie. Ik zag het niet meer, maar nu was mijn beeld weer helder.

Zou het dan toch mogelijk zijn? Zal het lukken om blij en goed in mijn vel te komen?

Reacties

Populaire posts van deze blog

De kracht van Zijn stem

Juist die momenten wanneer er een strijd is in mijn hoofd, spreekt Hij tot mij!
Afgelopen jaren is mij dat opgevallen, bij het luisteren naar Gods stem. Zijn stem die mij nu kracht geeft, mij bemoedigt maar ook de weg wijst door mijn leven. Dit was niet altijd zo in mijn leven. Ooit luisterde ik naar de stem van de wereld. Dat had veel sporen bij mij achtergelaten. Juist ook doordat ik in mijn leven zoveel meegemaakt heb van de gebrokenheid waarin wij leven op aarde. Ik kreeg te maken met ziekte van iemand waar ik van hield, met angst voor een naderend afscheid, met vaak afscheid moeten nemen en toch weer terug komen, ook maakte ik een scheiding mee. Dat gaf de stem van de wereld een veroordelende kracht. Totdat ik Zijn stem mocht ontdekken tussen alles door. Vaak spreekt Hij, terwijl er ook andere stemmen, vanuit de wereld, tot mij door willen dringen.  En juist dan spreekt Hij!
Verschillende stemmen
Er is die stem van Hem die spreekt tot mij, met een onvoorwaardelijke liefde maar t…

Doorzetten

Afgelopen jaren heb ik weer nieuwe doelen in mijn leven gekregen.
Het is gaaf om weer dingen te hebben om naar toe te werken.
Zelfs al is het een reis die echt een uitdaging is.
Was ik drie jaar geleden nog gebroken, zag ik mezelf als iemand die niets kon en ook nooit zou kunnen.
Nu ben ik al aardig op reis.
Echt niet altijd een gemakkelijke weg die ik ga.
Merk dat het best pittig is.
In mijn hoofd sta ik voor veel dingen alleen.
Een hele verantwoordelijkheid als alleenstaande mama, en veel ballen in de lucht houden.
Toch besloot ik mijn kans te pakken.

Na de scheiding was HET moment.
Eindelijk was er ruimte, en kon ik aan mezelf werken.
Samen met een coach en later ook nog iemand van De Hoop, ging ik aan de slag.
Ondanks de moeilijke uitdagingen waar ze mij voorzette, deed ik het.
Ik wilde verandering.
En dat is pittig, dat vraagt doorzettingsvermogen en innerlijke kracht.
Zoveel patronen waren er gelegd, en die veranderen zit zoveel tijd in.
Maar nu kan ik zeggen, wat ben ik gegroei…

Grenzen zijn belangrijk

Grenzen, ze geven een begin en een einde aan.

Er zijn verschillende soorten grenzen, maar allemaal maken ze duidelijk dat er iets begint en iets eindigt. Denk maar aan landsgrenzen. De grenzen van je tuin. Het maakt duidelijk van wie een bepaald gebied is. Het is nodig om te weten van wie een bepaald gebied is. In dat gebied is de eigenaar verantwoordelijk en mag die het gebied inrichten zoals de wens is. Dat klinkt heel logisch allemaal, waarom werkt het dan toch vaak anders?





Iedereen is verantwoordelijk over zijn eigen gebied. Dit gebied kun je zien als een tuin, die je beschermd door een grens  zoals je een hek rond je tuin plaatst. De keuze is aan jouw of er een poort in komt, en wie je daardoor laat. In dat gebied, jouw tuin,  zien we verschillende elementen terug:



GevoelensHoudingGedragKeuzesGrenzenVerlangensGedachtenWaardenTalentenLiefde
Laat jij iemand eigenaar zijn?
Alleen is het zo dat we niet altijd verantwoordelijkheid (durven of kunnen) nemen voor al deze elementen. Soms la…